Is the Lifting of Immunity Still Being Debated?

Σε πιο δημοκρατικές και πιο υγιείς κοινωνίες, ο βουλευτής (ή άλλος που έχει εξουσία) αντιλαμβάνεται το πρόβλημα και παραιτείται, καθώς η ασυλία αίρεται αυτόματα, όταν καταγγέλλεται για τόσο σοβαρά αδικήματα. Δεν έχει σημασία αν είναι αθώος ή όχι, αν ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας ή αν δεν έχει ξεκινήσει η όποια δικαστική διαδικασία. Έχει σημασία η θέση στην οποία βρίσκεται και η οποία δημιουργεί –ασφαλώς– κωλύματα στην απόδοση δικαιοσύνης.
Τουτέστιν, αν υπήρχε αντίληψη της ηθικής, ο βουλευτής θα είχε ήδη παραιτηθεί, πριν ξεκινήσει την εκστρατεία αυτοθυματοποίησης και τις φωνασκίες για την καταγγελία που δημοσιοποιήθηκε, για τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Αν υπήρχε αντίληψη της ηθικής, η ασυλία θα είχε ήδη αρθεί, σε έκτακτη Ολομέλεια της Βουλής και με τη σύμφωνο γνώμη του ιδίου, για να μη συνεχιστεί η συζήτηση για αυτήν. Ώστε, η τόσο σοβαρή υπόθεση βιαιοπραγίας εναντίον γυναίκας να μην αφορά την ασυλία, αλλά την απόδοση δικαιοσύνης, την τιμωρία του θύτη.
Εν ολίγοις, αν και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και η άσκηση ψυχολογικής βίας είναι αδικήματα απεχθή και αποκρουστικά όποιος κι αν τα διαπράξει, ο αποτροπιασμός πολλαπλασιάζεται όταν πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο, ειδικά με θέση αιρετής εξουσίας και για αυτό πρέπει να προχωρά άρον-άρον η διαδικασία, δίχως να συζητείται αν πρέπει ή όχι να αρθεί η ασυλία, να λογοδοτήσει και να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη ώστε –αν κριθεί ένοχος– να τιμωρηθεί παραδειγματικά.
Οτιδήποτε άλλο, όπως η δήλωση του συγκεκριμένου βουλευτή του (νεοφιλελεύθερου) ΔΗΣΥ, γίνονται για να αποδυναμώσουν την καταγγελία και την αξιοπιστία της παραπονούμενης και όσο περνούν οι μέρες, επηρεάζεται και η απόδοση της δικαιοσύνης.
Άρα, για να αποφευχθούν και τα λαϊκά δικαστήρια –που είναι μια φυσιολογική πράξη μιας ξύπνιας κοινωνίας, έστω κι αν γίνεται αναλόγως κομματικών πεποιθήσεων– πρέπει να λειτουργήσουν οι θεσμοί. Να αίρεται η ασυλία, να προχωρά το ανακριτικό έργο, να πηγαίνει η υπόθεση στο Δικαστήριο. Και όχι να μη γίνεται τίποτα επειδή αυτός που καταγγέλλεται είναι βουλευτής και δεν μπορεί να προχωρήσει η διαδικασία εναντίον του.
Μα όλα αυτά σε φυσιολογικά κράτη, που μάλλον δεν υπάρχουν πια και πουθενά στον κόσμο. Σε αυτήν εδώ την κομματοκρατική δημοκρατία, όλα γίνονται ανάποδα και οι φερόμενοι ως θύτες ζητούν και τα ρέστα, για να προλάβουν τις καταστάσεις. Κάτι που, όπως προαναφέρθηκε, θα μπορούσε να αποφευχθεί αν δεν υπήρχε η ασυλία. Εξάλλου, το ζήτημα δεν είναι αν θα βρίσκεται ή όχι στα ψηφοδέλτια του ΔΗΣΥ, αλλά το ότι βρίσκεται ακόμα στα έδρανά του. Όπως τότε με τον ευρωβουλευτή άλλου κόμματος, που ολοκλήρωσε τη θητεία του ενώ υπήρχε καταγγελία εναντίον του για σεξουαλική παρενόχληση. Δεν ντρέπονται; Δεν αισθάνονται ευθύνη απέναντι στην κοινωνία; Ή, έστω, απέναντι στους ψηφοφόρους τους; Καμιά ηθική;