Η κριτική που γίνεται «κακόπιστη» επειδή ενοχλεί
Συχνά στον χώρο του ποδοσφαίρου, και όχι μόνο, ακούμε ότι είναι αποδεκτή η καλόπιστη κριτική, αλλά όχι η κακόπιστη.
Ο αποδέκτης της μπορεί να είναι ο πρόεδρος, ένας παράγοντας, ένας αξιωματούχος ή ακόμη και ένας ποδοσφαιριστής. Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: ποιος αποφασίζει τελικά αν μια κριτική είναι καλόπιστη ή κακόπιστη;
Πολύ συχνά αυτός που δέχεται την κριτική, αναλαμβάνει και τον ρόλο του «κριτή». Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Διότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες ως καλόπιστη εκλαμβάνεται η κριτική που είναι ευχάριστη ή ανεκτή, ενώ ως κακόπιστη απορρίπτεται εκείνη που ενοχλεί ή εκθέτει.
Με αυτόν τον τρόπο, όμως, η κριτική δεν αξιολογείται με βάση την τεκμηρίωση ή την ουσία της, αλλά με βάση το πώς «ηχεί» στον αποδέκτη της.
Γι’ αυτό και όταν ένας άνθρωπος του ποδοσφαίρου επιλέγει να απαντά μόνο σε όσα θεωρεί ο ίδιος καλόπιστα, δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν απαντά στην κριτική συνολικά, αλλά μόνο στο μέρος εκείνο που τον εξυπηρετεί.
Η καλόπιστη κριτική, ωστόσο, δεν ορίζεται από το αν είναι αρεστή, αλλά από το αν έχει βάση, αν είναι τεκμηριωμένη. Είναι σαφές ότι δεν αναφερόμαστε σε ύβρεις ή προσωπικές προσβολές, αλλά στην κριτική που, όσο σκληρή κι αν είναι, παραμένει προσηλωμένη στα γεγονότα. Κι όμως, πολύ συχνά, ακριβώς επειδή αυτή η κριτική είναι σκληρή, «βαφτίζεται» κακόπιστη και απορρίπτεται χωρίς απάντηση.
Όταν το κριτήριο διάκρισης ανάμεσα στην καλόπιστη και την κακόπιστη κριτική περνά μέσα από την προσωπική άνεση του αποδέκτη, τότε η συζήτηση παύει να είναι ουσιαστική και μετατρέπεται σε μια επιλεκτική διαχείριση της κριτικής.
Criticism That Becomes 'Malicious' Because It Bothers
The article refers to the phenomenon of criticism in the football world (and beyond) and how it is characterized as 'well-intentioned' or 'malicious'. The author argues that this distinction is often subjective and depends on the recipient of the criticism, who often takes on the role of judge. Often, criticism that is pleasant or tolerable is considered well-intentioned, while criticism that bothers or exposes is dismissed as malicious. In this way, criticism is not evaluated based on its documentation or substance, but on how it 'sounds' to the recipient. The author emphasizes that well-intentioned criticism is defined by whether it is based on facts and is documented, not whether it is pleasing. He points out that harsh criticism, as long as it remains faithful to the facts, should not be dismissed as malicious. Overall, the article highlights the need for a more objective and substantial approach to evaluating criticism, regardless of whether it is pleasant or not.
