“Kimon” is Not Here for a Walk

Του Πατριάρχη
Η αποστολή τεσσάρων ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 και δύο φρεγατών στην Κύπρο, με αιχμή τη φρεγάτα «Κίμων», δεν είναι προανάκρουσμα πολέμου. Είναι κάτι πολύ πιο χρήσιμο και πολύ πιο ενοχλητικό για όσους ζουν από την αδράνεια. Είναι πολιτικό μήνυμα, στρατηγική υπενθύμιση και ψυχολογική ενίσχυση. Το μήνυμα έχει αποδέκτη πρώτα την Άγκυρα και μετά τους υπόλοιπους.
Η φρεγάτα «Κίμων», ως πρώτη μονάδα τύπου FDI HN που εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο, κουβαλάει το συμβολικό φορτίο της νέας εποχής για το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αλλά και το τεχνολογικό φορτίο των σύγχρονων δυνατοτήτων αντιαεροπορικής άμυνας και δικτυοκεντρικής επιχειρησιακής εικόνας. Τέτοια συστήματα δεν τα στέλνεις από αβροφροσύνη. Τα στέλνεις επειδή θες να σε βλέπουν, να σε μετράνε και να σε υπολογίζουν πριν τους περάσει η ιδέα ότι η Κύπρος είναι εύκολος στόχος για εκβιασμούς και τετελεσμένα.
Η Τουρκία καταλαβαίνει από κινήσεις, όχι από ευχολόγια. Την ενδιαφέρει αν ο Ελληνισμός έχει στρατηγικό βάθος ή αν η Κύπρος θα μένει μόνιμα στο ράφι των περιορισμών και των ισορροπιών. Σε μια περίοδο που η Άγκυρα πουλάει «Γαλάζια Πατρίδα», διατηρεί στρατό κατοχής και επενδύει στον φόβο ως εργαλείο πολιτικής, η εικόνα ελληνικών πλοίων και αεροσκαφών στη Κύπρο δεν είναι διακοσμητική. Είναι δήλωση ότι τα φοβικά σύνδρομα δεν είναι πια επίσημη πολιτική και αυτό, αξίζει περισσότερο από εκατό συνέδρια «ειρήνης» που τελειώνουν σε χαμογελαστές φωτογραφίες.
Θα βρεθούν, βέβαια, οι μόνιμοι επαγγελματίες της αμηχανίας που θα αρχίσουν το γνωστό τροπάριο περί στρατιωτικοποίησης και «πρόκλησης». Είναι το ίδιο ακροατήριο που έμαθε να νιώθει ασφαλές μόνο όταν η Δύση αυτοπεριορίζεται και όταν οι δημοκρατίες παριστάνουν ότι δεν βλέπουν την επιθετικότητα. Έχουν μια αλλεργία στην αποτροπή, αλλά μια περίεργη ανοχή στον αναθεωρητισμό. Ειδικά όταν ο αναθεωρητισμός φορά αντιδυτικό προσωπείο και πουλάει αντίσταση. Το πρόβλημα είναι ότι η γεωγραφία δεν συγκινείται από συνθήματα.
Η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για νομικά κείμενα. Μιλάμε για εθνικό καθήκον και για στοιχειώδη αίσθηση ιστορίας.
Η Κύπρος δεν μπορεί να στέκεται μόνη της, ούτε να παίζει θέατρο ουδετερότητας σε μια περιοχή που φλέγεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο κι αν αποτελεί το φυσικό μας σπίτι, δεν είναι μαγικό ραβδί. Η ασφάλεια γράφεται με συμμαχίες, δυνατότητες και αποφασιστικότητα.
Τέσσερα F 16 και δύο φρεγάτες δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλά αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα βλέπει την Κύπρο και ίσως αυτό είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξει και η συμπεριφορά της.
Το εθνικό καθήκον επιτάσσει εγρήγορση και όχι εφησυχασμό. Η Αθήνα και η Λευκωσία συντονίζονται πλέον σε ένα πλαίσιο που δεν επιτρέπει παρερμηνείες. Η ισχυρή ελληνική παρουσία στην περιοχή είναι η καλύτερη εγγύηση ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνισμού δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι η υποχωρητικότητα εκλαμβάνεται πάντα ως αδυναμία. Σήμερα, η εικόνα των ελληνικών φτερών και των πλοίων πάνω από την Κύπρο στέλνει το πιο ηχηρό μήνυμα αυτοπεποίθησης.
Δεν παραβλέπεται και η παρουσία των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, η οποία ενισχύει το μήνυμα δίνοντας και την ευρωπαϊκή του διάσταση, η οποία ποτέ δεν βόλευε την Άγκυρα και το ψευδοκράτος.