Nobel Prize or Greenland? The Diplomacy of a Hurt Ego

Υπάρχει κάτι σχεδόν γοητευτικό στο να βλέπεις έναν Πρόεδρο υπερδύναμης να ανακαλύπτει, με καθυστέρηση, ότι ο πλανήτης δεν περιστρέφεται γύρω του και ο κόσμος δεν λειτουργεί σαν προσωπικό του γραφείο εξυπηρέτησης πελατών.
Σχεδόν γοητευτικό, γιατί όταν ο Ντόναλντ Τραμπ στέλνει επιστολή στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε, για να εκφράσει τη δυσφορία του επειδή δεν πήρε το Νόμπελ Ειρήνης, δεν παρακολουθούμε έναν κακομαθημένο άνθρωπο από τα γεννοφάσκια του. Παρακολουθούμε μια πολιτική νοοτροπία που μετατρέπει την ειρήνη σε πάρε – δώσε και τη διεθνή ευθύνη σε παιδικό πείσμα.
Ο Τραμπ συνέδεσε μάλιστα το παράπονό του με την απαίτηση του για προσάρτηση της Γροιλανδίας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αφού δεν του δόθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να σκέφτεται «αποκλειστικά» με γνώμονα την ειρήνη. Ο Τραμπ είναι αυτός που είναι. Στον Λευκό Οίκο, δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός να τον συμβουλεύσει και να τον αποτρέψει; Προφανώς και όχι, γιατί όλοι είναι δικές του επιλογές
Όμως, δεν είναι μόνο το παράπονο. Είναι και ο παραλήπτης. Το Νόμπελ Ειρήνης δεν το απονέμει η νορβηγική κυβέρνηση, ούτε ο πρωθυπουργός στον οποίο ο Τραμπ έστειλε την επιστολή. Το απονέμει η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ, βάσει της διαθήκης του Άλφρεντ Νόμπελ, ένας θεσμός που λειτουργεί ανεξάρτητα από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Αυτό ή δεν το ξέρει ο Τραμπ ή θεωρεί πως μπορεί ο πρωθυπουργός να δίνει οδηγίες για το ποιους θα βραβεύσει η Ακαδημία.
Όπως και αν έχουν τα πράγματα, ο Τραμπ το πήρε το Νόμπελ. Μπορεί η νορβηγική Ακαδημία να το απένειμε στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, για τον αγώνα της υπέρ των δημοκρατικών δικαιωμάτων στη Βενεζουέλα, αλλά αυτή δεν «σταμάτησε» 8 πολέμους, όπως διατείνεται ότι έκανε Τράμπ, ο οποίος αντί να δει την ουσία, μοιάζει να βλέπει μόνο την κορνίζα του βραβείου και απαιτεί να γράφει το δικό του όνομα.
Σε όλο αυτό υπάρχει μια κωμικοτραγική υποσημείωση. Η ίδια η Επιτροπή έχει υπενθυμίσει δημοσίως ότι το βραβείο δεν μεταβιβάζεται, δεν «δωρίζεται» και δεν αποσπάται από τον βραβευμένο. Το Νόμπελ δεν είναι αναμνηστικό που αλλάζει χέρια για να κλείσει μια διπλωματική τρύπα και να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο.
Η Ευρώπη, και ειδικά οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, ξέρουν να διαχειρίζονται δύσκολους Αμερικανούς προέδρους. Εκείνο όμως που δεν συνηθίζεται εύκολα είναι η ιδέα ότι ένας ηγέτης με πυρηνικό οπλοστάσιο παρουσιάζει την ειρήνη σαν προσωπική παραχώρηση, εξαρτώμενη από την μεγαλοψυχία του και το αν πήρε ή όχι χειροκρότημα στη σκηνή της απονομής στο Όσλο.
Όταν ο ηγέτης της ισχυρότερης δύναμης του κόσμου λειτουργεί με βάση το αν τον «παίζουν» ή όχι οι διεθνείς θεσμοί, η σταθερότητα παύει να είναι στόχος και γίνεται νόμισμα για την ικανοποίηση του εγωισμού του.