Axylou Community Leader: "No Second-Class Citizens"

Σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα που πλήττουν την καθημερινότητα και την αξιοπρέπεια των κατοίκων της αντιμετωπίζει η κοινότητα της Αξύλου σύμφωνα με τον πρόεδρο του Κ.Σ. Αξύλου Φώτη Πισιάρα.
Ο κ. Πισιάρας, σε δηλώσεις του εμφανίζεται απογοητευμένος για την στάση της Πολιτείας, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που παραμένει αμετάβλητη εδώ και χρόνια. Όπως εξηγεί, η Αξύλου ήταν τουρκοκυπριακό χωριό και μετά το 1974 οι κατοικίες παραχωρήθηκαν σε πρόσφυγες. Πολλά από τα σπίτια είναι ιδιαίτερα παλιά, καθώς χρονολογούνται από την περίοδο της Αγγλοκρατίας, ενώ αρκετά ανεγέρθηκαν γύρω στα έτη 1953 με 1955, μετά από σεισμό.
Παρά το πέρασμα των δεκαετιών, δέκα κατοικίες εξακολουθούν να έχουν στέγες από αμίαντο, γεγονός που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία. Η κοινοτική αρχή έχει επανειλημμένα αιτηθεί την αντικατάσταση των αμιαντοσκεπών, ωστόσο χωρίς αποτέλεσμα, όπως αναφέρει.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτές αντικαταστάθηκαν με τσίγκο, μια πρόχειρη λύση που, αντί να βελτιώσει, επιδεινώνει τις συνθήκες διαβίωσης. Υγρασία τον χειμώνα, αφόρητη ζέστη το καλοκαίρι, σπίτια ακατάλληλα για οικογένειες με μικρά παιδιά. «Δεν γίνεται σε σπίτια όπου διαμένουν μωρά να υπάρχει τσίγκινη οροφή», τονίζει ο κ. Πισιάρας, επισημαίνοντας ότι το κόστος για κεραμίδια θα ήταν ελάχιστο σε σχέση με το όφελος.
Η εικόνα αυτών των κατοικιών, όπως λέει, προκαλεί θλίψη και οργή. «Είναι σαν να ζουν άνθρωποι άλλης κατηγορίας», αναφέρει χαρακτηριστικά, μεταφέροντας το αίσθημα εγκατάλειψης που βιώνουν οι κάτοικοι. Την ίδια ώρα, σπίτια προσφύγων που έχουν αποβιώσει παραμένουν ανεκμετάλλευτα για χρόνια, παρά τη μεγάλη ζήτηση. Σήμερα συνεχίζει, τρεις κατοικίες στην Αξύλου είναι εγκαταλελειμμένες εδώ και πέντε χρόνια, λόγω καθυστερήσεων των κρατικών υπηρεσιών, ενώ τουλάχιστον δεκαπέντε πρόσφυγες υπέβαλαν αιτήσεις για να εγκατασταθούν στο χωριό.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προσθέτει, η κοινότητα δεν διαθέτει κοιμητήριο, καθώς οι διαδικασίες καθυστερούν λόγω απαλλοτρίωσης του χώρου, προσθέτοντας ακόμη ένα βάρος σε μια μικρή κοινωνία που παλεύει καθημερινά με τις ελλείψεις.
«Η Αξύλου δεν ζητά προνόμια», ξεκαθαρίζει ο κοινοτάρχης. Ζητά το αυτονόητο, σεβασμό, φροντίδα και ίσες συνθήκες διαβίωσης για τους ανθρώπους της. Ένα χωριό μικρό στον χάρτη, αλλά μεγάλο σε αξιοπρέπεια, μνήμη και αγώνα. Και όσο ακούγονται παιδικές φωνές στα στενά του, η Αξύλου θα συνεχίσει να αντιστέκεται στη λήθη, διεκδικώντας το μέλλον που της αξίζει, κατέληξε.