Falling Short, Prime Minister?

Κατώτερος των περιστάσεων ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και συγνώμη που δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι διαφορετικό όταν διαβάζει κανείς τις δηλώσεις του για την επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της. Και τις απειλές για τα ίδια και χειρότερα σε άλλες χώρες. Όποιες θέλει, σιγά μην δώσει λογαριασμό.
Κι αν πει κανείς «τι σε κόφτει εσένα που τον πρωθυπουργό της Ελλάδας;» θα απαντήσω πως θέλουμε δεν θέλουμε το μέλλον της χώρας μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις επιλογές, τις αποφάσεις, τις πράξεις της Ελλάδας. Και δεν ανησυχούμε για τον λαό της Ελλάδας και την στήριξή του στην Κύπρο, ανησυχούμε κάθε τρις και λίγο με αυτούς που κρατούν τα λουριά. Περιττό και το παραμικρό παράδειγμα. Και δεν σημαίνει πως δεν ανησυχούμε και για τους δικούς μας ηγήτορες. Ανησυχούμε και αμφιβάλλουμε μονίμως και δικαίως.
Ο κ. Μητσοτάκης νομίζω είναι ο μοναδικός ηγέτης χώρας της ΕΕ που δεν τήρησε ούτε καν τα προσχήματα. Εξαιρουμένου του Ούρμπαν που σκέφτηκε πως η εξέλιξη είναι καλή για τα ενεργειακά.
Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός που δημόσια έθεσε σε δεύτερη μοίρα το διεθνές δίκαιο, απλά για να μην πει κουβέντα παρεξηγήσιμη από τον νέο Τζον Γουέιν. Οι υπόλοιποι, μέχρι και ο δικός μας Πρόεδρος, κράτησαν ναι, κάποια προσχήματα. Επικαλέστηκαν αν μη τι άλλο το διεθνές δίκαιο. Έστω ως υπενθύμιση, για να υπάρχει κάτω.
Ο πολύς κ. Μητσοτάκης δεν το έκανε ούτε αυτό. Και έσπευσε να πει στον κόσμο όλο πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση».
Ο άνθρωπος ηγείται μιας χώρας της οποίας αμφισβητείται από ισχυρότερη γείτονα το μισό Αιγαίο και δεν καταλαβαίνει ακόμα πως αν είναι να επιπλεύσουμε -η δική του χώρα και η δική μας- από τα δόντια των Τραμπ της Τουρκίας είναι μόνο με επίκληση και έμπρακτο σεβασμό του διεθνούς δικαίου από όλες τις χώρες μέλη του ΟΗΕ. Χωρίς διεθνές δίκαιο -έστω και ως επίκληση ή ως ευχή- είμαστε χαμένοι από χέρι.
Συζητούμε εδώ και δύο χρόνια να κάνουμε μια απλή ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρος και Ελλάδα, από αυτές που έκαναν σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρώπης και πολλές άλλες στις υπόλοιπες ηπείρους, και δεν τολμούν οι δύο κυβερνήσεις να απλώσουν ούτε 100 μέτρα καλωδίου σε διεθνή ύδατα επειδή αντιδρά η Τουρκία και ο κύριος πρωθυπουργός βρήκε την ώρα να ψαρώσει και να δηλώσει υποτέλεια στον πλανητάρχη της κακιάς ώρας, λέγοντας πως δεν είναι η ώρα να μιλάμε για διεθνές δίκαιο.
Αν μας κάνουν σμπαράλια τα πλοία των θαλάσσιων ερευνών νοτιοανατολικά της Κρήτης, κ. Μητσοτάκη, ή και τα πολεμικά πλοία που πιθανό να στείλετε για να παρακολουθούν, θα είναι ώρα να μιλήσει οποιοσδήποτε τρίτος για διεθνές δίκαιο; Ή θα μας αξίζει να μας πουν «μαζέψτε τα συντρίμια, θάψτε με τιμές τους νεκρούς και βλέπουμε»;
Αν σας παρεμποδίσουν αύριο μεθαύριο, όπως έκαναν σε εμάς στο τεμάχιο 3 της κυπριακής ΑΟΖ, να τρυπήσετε σε νόμιμα βυθοτεμάχια της ελληνικής ΑΟΖ, κ. πρωθυπουργέ, ούτε τότε θα είναι ώρα να μιλήσει κανείς για το διεθνές δίκαιο;
Πραγματικά δεν καταλαβαίνετε πόσο κινδυνεύουν τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα (και τα συμφέροντα όλων στον πλανήτη) αν δεν μιλάμε, έστω, για το διεθνές δίκαιο; Αν δεν το αποζητούμε και το απαιτούμε ακόμα και από φοβερούς, ανίκητους και άφρονες καουμπόιδες;