Half + half = 1. Three + 0, three + 1 or three + 2 = 0

Άλλη μια τριμερής, όχι 3+1 αλλά 3+0, έλαβε χώρα. Κύπρος, Ελλάδα, Ισραήλ, στο υψηλότερο επίπεδο, συναντήθηκαν στο Ισραήλ. Οι μεγάλοι της περιοχής ενώνουν δυνάμεις. Η συνάντηση των ηγετών ήταν η δέκατη στη σειρά, αλλά εμείς οι κοινοί θνητοί ακόμα να καταλάβουμε τι αποτέλεσμα είχαν όλες αυτές οι πομπώδεις συνάξεις. Όλες αυτές οι τριμερείς κατάντησαν μέρος της ζωής μας. Κάποτε είχαμε εξαγγείλει τη δημιουργία γραμματείας τριμερών με έδρα την Κύπρο. Στόχος όλων αυτών των τριμερών ή πολυμερών, μεταξύ άλλων, είναι η ενέργεια και η άμυνα.
Στην ενέργεια μηδέν εις το πηλίκο. Επί 12 χρόνια προσπαθούμε να βρούμε μια λύση για τη διαφορά με το Ισραήλ στο κοίτασμα Αφροδίτη, αλλά μάταια. Όλοι θυμόμαστε, στο πλαίσιο των συνεργασιών αυτών, τον EastMed. Τελικά κατάντησε ένα ανέκδοτο. Τώρα από ό,τι φαίνεται τον ίδιο δρόμο παίρνει και ο GSI. Στην ενέργεια, στην ευρύτερη περιοχή, ο μόνος κερδισμένος είναι το Ισραήλ αφού κατάφερε να συμφωνήσει με την Αίγυπτο να πωλήσει φυσικό αέριο αξίας 35 δισεκατομμυρίων. Στον τομέα της άμυνας και πάλι το Ισραήλ είναι ο κερδισμένος. Έχει βρει έναν νέο «πελάτη» για τα οπλικά του συστήματα, τα κυπριακά χαϊβάνια. Λόγω του «ψώνιου» που μας χαρακτηρίζει τον τελευταίο καιρό, για να αποκτήσουμε αποτρεπτική ισχύ απέναντι στον εχθρό, την Τουρκία, μας πωλούν οπλικά συστήματα. Εμείς ούτε πατάτες δεν μπορούμε να τους πωλήσουμε γιατί τις έχουν, από δική τους παραγωγή, σε αφθονία.
Μετά το πέρας της τριμερούς στο Ισραήλ οι δηλώσεις μας «βαρυσήμαντες». Ο ΠτΔ Νίκος Χριστοδουλίδης, με τον αέρα του μεγάλου ηγέτη της ευρύτερης περιοχής, μας εξήγησε τον λόγο που δεν συμμετέχει σε αυτές τις συναντήσεις και η Τουρκία. Όμως φιλεύσπλαχνος, κάτι που πρέπει να διακρίνει έναν μεγάλο ηγέτη της Μεσογείου, είπε στην Τουρκία τι πρέπει να κάνει για να τη δεχθούμε στις αγκάλες των τριμερών. Απλά πράγματα. Να αποχωρήσει από την Κύπρο, να σέβεται το διεθνές δίκαιο στις σχέσεις της με τους γείτονές της και άλλα, για να καταστεί και αυτή μέρος του γκρουπ των ισχυρών της περιοχής.
«Εμείς εργαζόμαστε πάντα, το είπα πάρα πολλές φορές, στη βάση μιας θετικής ατζέντας. Ερχόμαστε κοντά με όλα τα κράτη της περιοχής, όχι λόγω της Τουρκίας, αλλά ακριβώς στη βάση μιας θετικής προσέγγισης για να δημιουργήσουμε συνθήκες ασφάλειας και συνεργασίας», δήλωσε ο ΠτΔ. Αυτό βέβαια που δεν μας είπε, είναι το ποιος τον ρώτησε για την Τουρκία. Ούτε διευκρίνισε αν η Τουρκία θέλει να συμμετάσχει ή αν ζήτησε να είναι μέρος των τριμερών και πολυμερών.
Η απάντηση βέβαια ήρθε άμεσα από τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. «Δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά θόρυβος τενεκέ». Απαράδεκτος και αχάριστος ο νεοσουλτάνος της Άγκυρας. Αντί να μας ευχαριστήσει για το ότι τον θέλουμε μαζί μας και για το ότι του δώσαμε τις απαραίτητες συμβουλές για να μπει στον καλό δρόμο, μας αποκαλεί τενεκετζήδες; Ειλικρινά μετά την όλη συμπεριφορά του ΠτΔ στο Ισραήλ, το ότι ο μικρομεγαλισμός τον διακρίνει είναι προφανές. Νομίζω ίσως να αγγίζει πλέον και τα όρια του ναρκισσισμού. «Μικρομεγαλισμός» είναι το να επιδιώκει κάποιος να εμφανίζεται ως σπουδαίος ή ισχυρός, ενώ δεν είναι. «Ναρκισσισμός», είναι μια σύνθετη προσωπικότητα χαρακτηριστική της υπερβολικής αυτοεκτίμησης, της συνεχούς ανάγκης για θαυμασμό, και της έλλειψης ενσυναίσθησης, Νομίζω από τα δύο πιο πάνω το χειρότερο είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης. Έλλειψη αντίληψης για το ποιοι είμαστε, πόσο μεγάλοι και ισχυροί είμαστε και πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι εκπροσωπούμε μια μισή πατρίδα. Νομίζω ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει καβαλήσει για τα καλά το άλογο. Η μανία για το «δοξάστε με» πήρε διαστάσεις εκτός Κύπρου. Αυτό όμως που δεν αντιλαμβάνεται είναι το πώς θα ξεμπλέξει όταν η χαμένη πατρίδα θα είναι γεγονός. «Το να κατακτήσεις τον κόσμο καβάλα στ’ άλογο είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να ξεπεζέψεις», έλεγε ο Μογγόλος κατακτητής Τζένγκις.
Βέβαια υπάρχει και η άλλη εξήγηση για αυτές τις συμπεριφορές. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι εμμονικός με την Τουρκία και εφαρμόζει την πολιτική του μηδενικού αθροίσματος και είναι πιστός στη θεωρία του, «Ο εχθρός του εχθρού μας είναι φίλος μας». Όμως ξεχνά ότι σήμερα δεν υπάρχουν φίλοι παρά μόνο συμφέροντα. Ο εχθρός του εχθρού μας μπορεί πολύ σύντομα να γίνει φίλος του εχθρού μας και εμείς μόνοι να γυρεύουμε εχθρούς του εχθρού μας και να μην βρίσκουμε. Θα μας μείνουν μόνο τα μεγάλα λόγια και η έπαρση. Στην ουσία ούτε και σήμερα ισχύει το ότι το Ισραήλ και η Τουρκία είναι εχθροί σε σημείο που να επιτεθεί η μία χώρα της άλλης. Συνεργάζονται στη Συρία, σίγουρα με τις διάφορές τους, αλλά έχουν το ίδιο χέρι από πάνω που κινεί τα νήματα. Από τη μια το Ισραήλ είναι ο «τομεάρχης» των Αμερικανών στην περιοχή η δε Τουρκία, εκτός του ότι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ, έχει μια μοναδική γεωγραφική θέση λόγω της οποίας μπορεί να συγκρατήσει την οποιαδήποτε ρωσική απειλή. Οι σημερινές μας συμμαχίες με τις τριμερείς και τις πολυμερείς θα ήσαν μια σπουδαία εξωτερική πολιτική αν βέβαια ήμασταν ένα κανονικό κράτος. Δυστυχώς, όμως δεν είμαστε. Πολλές φορές φτάσαμε σε αυτό το σημείο, δηλαδή να γίνουμε κανονικό κράτος αλλά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το αρνηθήκαμε. Το 2004 αυτό ακριβώς κάναμε. Ψηφίσαμε εναντίον της κανονικότητας του κράτους μας. Το 2017, στο Κραν Μοντανά, φύγαμε μήπως και γίνουμε κανονικό κράτος. Το 2017 η κανονικότητα του κράτους μας ήταν εναντίον των ιδιοτελών συμφερόντων κάποιων. Σήμερα όμως είναι ακόμα χειρότερα. Η κανονικότητα αντιβαίνει στις πεποιθήσεις μας.
Κάνω έκκληση στον ΠτΔ. Το βάρος της διχοτόμησης είναι πολύ βαρύ για το μπόι του και θα τον συντρίψει. Ας αφήσει κατά μέρος τα κτυπήματα προς την Τουρκία γιατί δεν τον παίρνει. Η σημερινή Τουρκία δεν πιέζεται και δεν απειλείται. Αν πράγματι δεν θέλουν λύση του Κυπριακού τότε ας τους δώσει το μόνο κτύπημα που μπορεί. Ας συμπεριφερθεί με σύνεση για λύση και επανένωση. Θετικές εξελίξεις όλες αυτές οι πολυμερείς αλλά ενόσω η πατρίδα μας είναι μισή η αριθμητική είναι για μας διαφορετική. Το 3+0, το 3+1 ή το 3+2, για μας έχουν άθροισμα το απόλυτο μηδέν. Για μας μόνο το «μισό συν μισό» ακολουθεί τους αριθμητικούς κανόνες. Μόνο το μισό + μισό έχει άθροισμα πάνω από το μηδέν. Μόνο το μισό + μισό μας κάνει ένα, δηλαδή μια επανενωμένη πατρίδα.