Lacheioforos Agora: A President's Dilemma with a Monument

Παρασκευή πρωί, ο πρόεδρος Λαυρεντιάδης έπινε τον καφέ του κάτω από τη φωτογραφία του αείμνηστου Γλαύκου Κληρίδη.
Ήταν καταφανώς προβληματισμένος, και παρότι η Λίτσα τον έχει γενικώς στο στομάχι, δεν μπορούσε παρά να δείξει λίγη συμπόνια. «Τι έγινε, πρόεδρε, γιατί είσαι έτσι;», «πώς έτσι;», «σαν τον Αβέρωφ την πρώτη Κυριακή των εκλογών του ’23».
Η Λίτσα άθελά της, του πάτησε τον κάλο διότι ο Λουκάς Λαυρεντιάδης διατηρεί άριστες σχέσεις με τον τέως πρόεδρο του ΔΗΣΥ χωρίς αυτό να τον έχει απομακρύνει από την Αννίτα Δημητρίου καθώς πίνει νερό στο όνομά της, δημοσίως τουλάχιστον.
Αξίζει να σου πω, πως όταν ο Βασίλης, πρώην ταχυδρόμος και Δηκοϊκός μέχρι τα μπούνια, αποκάλεσε την Αννίτα πολιτικώς τυχάρπαστη, ο Λαυρεντιάδης εξεμάνη, απειλώντας τον με άμεση διαγραφή. Ο πρόεδρος μάλιστα εκστόμισε και το αιχμηρό «μιλάς εσύ που σε έκανε ο Σπύρος ταχυδρόμο ενώ δεν ήξερες πού παν τα τέσσερα!». Ήταν θέμα ελάχιστου χρόνου να πιαστούν στα χέρια. Εκείνο που επανέφερε την τάξη ήταν η στριγκλιά της Λίτσας «σκάστε αμφότεροι!», με τον Βασίλη να συμμορφώνεται αυτοστιγμεί χωρίς να ξέρει επακριβώς τη σημασία της λέξης «αμφότεροι».
Η Λίτσα συνέχισε σε πιο ήπιο τόνο, «μπαρντόν, πρόεδρε, αλλά δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, κυρίως από σένα που κρατάς δρόμο για τον άλλο κόσμο», «για σε παρακαλώ!», «τι με παρακαλάς, πέρασες ναι ή όχι τα ογδόντα;».
Η συζήτηση έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες καθότι ο Λαυρεντιάδης διατηρεί σταθερά μια εποικοδομητική ασάφεια ως προς την ηλικία του. Σε κάποιες αφηγήσεις, λόγου χάριν, κατά την τουρκική εισβολή ήταν νέος καθηγητής, σε κάποιες άλλες όμως παρουσιάζεται ως φοιτητής θεολογίας. Αυτό που παραμένει αναλλοίωτο είναι ότι σε καμία εκδοχή δεν πολέμησε. Βρήκε τρόπο και απαλλάχτηκε, παρότι σφόδρα φιλόπατρις και εθνικόφρων.
Πίσω τώρα στην περασμένη Παρασκευή και στο πένθιμο ύφος του Λαυρεντιάδη. «Μάλιστα, αγαπητή Λίτσα, ορθώς το διαπίστωσες, είμαι στενοχωρημένος και ο λόγος είναι η οικονομική δυσχέρεια που αντιμετωπίζει το Ζάλογγο, η οποία δεν μου επιτρέπει να προχωρήσω με το μνημείο στο προαύλιο του οικήματος». Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι το «οίκημα» είναι τα δύο παμπάλαια μαγαζιά που λειτουργούν ως ενιαίος χώρος, το δε «προαύλιο» είναι το μπροστινό πεζοδρόμιο.
«Πόσα μνημεία να χωρέσει μια σταλιά τόπος που είναι και μισός», αντέτεινε εις μάτην η Λίτσα. Ο Λαυρεντιάδης είχε υποσχεθεί προεκλογικά ένα μνημείο που να αναπαριστά το Όρος Ζάλογγο και τη θυσία των αδούλωτων γυναικών που προτίμησαν το θάνατο από την ατίμωση. «Και πώς θα χωρέσει το βουνό στο πεζοδρόμιο, χριστιανέ μου;», «θα είναι μια συμβολική απόδοση, δεσποινίς Λίτσα», «ε, όχι και δεσποινίς με δυο γιους ίσαμε κει πάνω, αχαΐρευτους μεν, αλλά εντελώς ενήλικες», διαμαρτυρήθηκε η καντινιέρισσα.
Ο πρόεδρος ακάθεκτος της έλεγε τώρα ότι έχει σκεφτεί συγκεκριμένους τρόπους συλλογής χρημάτων προς ανέγερση του μνημείου και ήθελε τη γνώμη της. Η Λίτσα κοίταξε προς το μέρος μου, έφτιαξε λίγο το μαλλί κι από το ύφος της κατάλαβα πως δεν ήθελε με τίποτε να συνεχίσει η συζήτηση, αλλά από την άλλη ξέρει καλά τον Λαυρεντιάδη. Όταν θέλει να σου αναλύσει κάτι δεν σε γλιτώνει ούτε ο Θεός ο ίδιος, «για πες, πρόεδρε», του είπε χωρίς ποσώς να κρύβει την αδιαφορία της.
Η πρώτη ιδέα είναι η λαχειοφόρος αγορά η οποία έπεσε σαν μετεωρίτης από κάποιο μακρινό και λησμονημένο γαλαξία. Κάθε λαχείο θα είναι στα δέκα ευρώ και τα δώρα θα είναι πλούσια. «Και ποια είναι τα πλούσια δώρα;», έθεσε το ερώτημα η καντινιέρισσα.
Ένα εικόνισμα -ουχί χειροποίητο ασφαλώς- της Θεοτόκου προστάτιδας του Ζαλόγγου, ένα τρανζίστορ –ο Ιησούς Χριστός Νικά!- και ένα σετ θυμαρίσιο μέλι με βασιλικό πολτό και άλλα παρόμοια. «Έλεος, αγάπη μου, δηλαδή ακόμα και οι τρεις Μάγοι τω καιρώ εκείνω ήταν πιο προχώ με τα δώρα», δεν κατάφερε να το βουλώσει η Λίτσα.
Ο Λαυρεντιάδης συνέχισε ανεπηρέαστος στο δεύτερο μέτρο ενίσχυσης των οικονομικών. Να προσφέρει το χρυσό κλειδί του Ζαλόγγου σε προσωπικότητες της Δεξιάς ελπίζοντας σε μια εισφορά από τον κάθε τιμώμενο. Σύντομα θα της ανακοινώσει το πρώτο πρόσωπο που θα λάβει τη μεγάλη τιμή. Ο πρόεδρος ανέμενε από τη Λίτσα να τον πιέσει να ανοίξει τα χαρτιά του.
Η συνομιλήτριά του όμως δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή. Ήταν αλλού. Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο ηλιοβασίλεμα, συγκεκριμένα, με την αριστερή παρειά της ακουμπισμένη στο δεξιό μπράτσο του ελαμίτη Σωτήρη Θράσου.
Ελεύθερα, 04/01/2026