Rationality or Fear of Turkish Expansionism?

Δεδομένης της έξαρσης του τουρκικού επεκτατισμού ενάντια σε Κύπρο κι Ελλάδα, και όχι μόνο, η αλλαγή χρονιάς προσφέρεται για ένα ορθολογικό προβληματισμό με επίκεντρο τα στρατηγικά μας πλεονεκτήματα και λάθη. Ένας ορθολογικός προβληματισμός πρέπει να συνεκτιμήσει δύο υπό εξέλιξη καθοριστικά στοιχεία:
α) την σύγκλιση ΗΠΑ και ΕΕ για ενεργειακή αυτονομία κι απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο και
β) την γεωπολιτική και ενεργειακή αξία διασύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, με την στήριξη και χρηματοδότηση της ΕΕ.
Επί «ψυχρού πολέμου» ανάμεσα σε ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση, η αμερικανική πολιτική αξιολογούσε την Τουρκία σημαντικότερη από την Ελλάδα και θα θυσίαζε την Κύπρο, φτάνει να αποφεύγετο Ελληνοτουρκικός πόλεμος, που θα έπληττε σοβαρά τα αμερικανικά συμφέροντα στο ΝΑΤΟ. Την αμερικανική «ανησυχία» ικανοποίησε η Χούντα με την προδοσία της Κύπρου με το δίδυμο έγκλημα του 1974: πρώτα πραξικόπημα για ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου, για να ακολουθήσει η τουρκική εισβολή για διχοτόμηση της Κύπρου. Σήμερα, η νεο-οθωμανική Τουρκία παραμένει στο δυτικό στρατόπεδο, όπου την συμφέρει, υπονομεύοντας συχνά τα δυτικά συμφέροντα.
Η συμμετοχή Ελλάδας-Κύπρου στην ΕΕ, αποτελεί πολιτικό ανάχωμα στον τουρκικό επεκτατισμό και τα τολμηρά βήματα της Λευκωσίας τα τελευταία χρόνια, ενδυνάμωσαν αυτό το αντισταθμιστικό ανάχωμα. Κι ενώ χώρες, όπως Ισραήλ και Ηνωμ. Αραβ. Εμιράτα, αντιλαμβάνονται την τουρκική απειλή εις βάρος τους, αποτελεί παραδοξότητα η «κανονικοποίηση» του τουρκικού θηρίου που η Κυβέρνηση Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη εγκαινίασε με το «Σύμφωνο Φιλίας Αθήνας-Άγκυρας» και με τραγικότερο λάθος την μετάθεση των τουρκικών παρανομιών από το πλαίσιο ΕΕ-Τουρκία στο διμερές Ελλάδα-Τουρκία, όπως επιδίωκε για δεκαετίες η Τουρκία και όπως βολεύει τους εταίρους μας στην ΕΕ. Έτσι, στο διμερές επίπεδο, η Αθήνα έχει υποχωρήσει από την διαχρονική προάσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, που «αυτοβούλως» έχει μεταθέσει προς τα πίσω, σε προάσπιση της κυριαρχίας! Η υποχώρηση της Αθήνας είναι απτή με επίκεντρο το ηλεκτρικό καλώδιο Κύπρου-Ελλάδας. Η εμφάνιση τουρκικού στόλου σε διεθνή ύδατα στην Κάσο, απέτρεψε κατ΄ επανάληψη την υλοποίηση του Έργου ενεργειακής διασύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας με στήριξη, έγκριση και χρηματοδότηση της ΕΕ, σε θαλάσσια περιοχή εκτός τουρκικής δικαιοδοσίας. Η εκ των υστέρων προβαλλόμενη ανάγκη για «επικαιροποίηση των οικονομοτεχνικών παραμέτρων», αποτελεί συγκάλυψη της επικρατούσας φοβίας. Κι η μεγαλύτερη εθνική ζημιά δεν είναι η «αναβολή» του Έργου αλλά η εγκατάλειψη του ορθολογισμού.
Σε όποιον θεωρεί ότι «παρόμοια συνέβαιναν για δεκαετίες», απαντάμε ευθέως. Έχουμε τις πλέον ευνοϊκές συνθήκες και για πρώτη φορά το καλώδιο Κύπρου-Ελλάδας, ένα ευρωπαϊκό Έργο που πέρασε πολλαπλές αξιολογήσεις της ΕΕ για χρηματοδότηση (€650+100), το μεγαλύτερο ποσό για τέτοιο έργο στην ΕΕ. Δεδομένης της γεωπολιτικής και ενεργειακής σημασίας του, η παρεμπόδιση του από την Τουρκία, έπρεπε να της επιφέρει σοβαρό κόστος στην ΕΕ, αλλά αντί για αποφασιστικότητα και καταγγελία, επικρατεί φοβία και «κανονικοποίηση» του τουρκικού θηρίου, μετατρέποντας ένα έργο ευρωπαϊκής και πανεθνικής αξίας σε ... εσωτερική εθνική διαφωνία. Χαρακτηριστικά, στην Rojava (βόρεια Συρία) οι Δημοκρατικές Δυνάμεις των Κούρδων αρνούνται να αφοπλιστούν και να διαλύσουν τον στρατό τους όπως απαιτεί η Τουρκία και με ελάχιστα μέσα προστασίας απογυμνώνουν τις τουρκικές μπλόφες. Στην Αν. Μεσόγειο, μια αριστεροδέξια ελίτ ασκεί πολιτική φοβίας αντί για πολιτική ορθολογισμού.
Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D