Ένα δίκαιο το έχει ο Τουφάν Ερχιουρμάν που διαμαρτύρεται. «Εμείς, ως τουρκοκυπριακός λαός», λέει, «δεν θέλουμε να πληρώσουμε το τίμημα για λάθη που δεν είναι δικά μας, υπό συνθήκες όπου αγνοούμαστε άδικα και η θέλησή μας αγνοείται παράνομα».
Για τις στρατιωτικές συμμαχίες και συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, μιλά, που «αυτή τη στιγμή», μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Ολλανδία έχουν στρατιωτική παρουσία στο «νότο», όπως λέει.
Ε, δεν έχει δίκαιο; Αυτά γίνονται παρά τη θέληση των Τουρκοκυπρίων. Εντάξει, λίγο δύσκολο να τους ρωτήσει η νόμιμη κυβέρνηση για να έχει την έγκρισή τους, αλλά γιατί προχωρά σε τέτοιες συμφωνίες αφού θα πληρώσουν το τίμημα και οι Τουρκοκύπριοι;
Ποιο τίμημα δεν ξέρουμε, αλλά κάτι θα ξέρει ο κ. Ερχιουρμάν. Άλλωστε, και οι Ελληνοκύπριοι νιώθουν ότι πληρώνουν το τίμημα που υπάρχουν στο νησί 40.000 Τούρκοι στρατιώτες και τουρκική βάση για ντρόουν και ναυτική βάση και πολλά άλλα οπλικά συστήματα που βάζουν το νησί σε κίνδυνο, αλλά δεν θα μπορούσε η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι να λάβουν υπόψη και τη θέληση των Ελληνοκυπρίων προτού εγκατασταθούν εδώ.
Διότι στο κάτω – κάτω αυτά είναι στο νησί παράνομα και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Οπότε αγνοούνται άδικα οι Ελληνοκύπριοι και η θέλησή τους αγνοείται παράνομα, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μην αγνοείται η θέληση των Τουρκοκυπρίων.
Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, τα έξι μαχητικά αεροπλάνα F16, που εγκαταστάθηκαν τελευταία στο νησί, ήρθαν για να προστατεύσουν και τους Ελληνοκύπριους από τους πυραύλους. Οπότε δεν χρειαζόταν η ευρωπαϊκή αεράμυνα που τρομάζει και αγνοεί τους Τουρκοκύπριους.
Θα έπρεπε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης πριν κάνει τέτοιες συμφωνίες να ρωτήσει και την Τουρκία. Αν είχε πρόθεση η Τουρκία να μας προστατεύσει όλους, γιατί να έρθουν οι ελληνικές φρεγάτες και το γαλλικό αεροπλανοφόρο; Ας γινόταν ένα δημοψήφισμα αν μη τι άλλο, όπως το 2004, και στις δύο κοινότητες χωριστά, να ψηφίσουν και οι έποικοι μας οι καημένοι. Ποιοι θέλουν να προστατεύουν το νησί οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ποιοι οι τουρκικές.
Φυσικά μέχρι να γίνει το δημοψήφισμα μπορεί να βυθιζόταν η Κύπρος αν γινόταν καμιά σοβαρή επίθεση, αλλά τουλάχιστον δεν θα αγνοείτο η θέληση των Τουρκοκυπρίων και διαφόρων Φράγκων στην ελληνοκυπριακή κοινότητα.
Μήπως έχει άδικο ο κ. Ερχιουρμάν που λέει ότι «αυτές οι προσπάθειες θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού και των κατοίκων του και, παρόλο που αυτός ο κίνδυνος προέκυψε χωρίς τη βούληση του τουρκοκυπριακού λαού, ενός εκ των δύο ισότιμων ιδρυτικών εταίρων, μας περιλαμβάνει και εμάς». Σωστό. Το έχουμε απορία όμως: Οι Αττίλες που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού και των κατοίκων του, και που είναι εδώ 52 χρόνια με τη βούληση των Τουρκοκυπρίων, έλαβαν υπόψη και τη βούληση των Ελληνοκυπρίων, που επίσης είναι ένας εκ των δύο ισότιμων ιδρυτικών εταίρων; (Ιδρυτικών εταίρων ενός κράτους που οι Τ/κ πολεμούν να διαλύσουν, αλλά ούτε αυτό έχει σημασία!).
Αλήθεια, αν η βούληση των Ε/κ θέλει να προστατευτεί το νησί από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και η βούληση των Τουρκοκυπρίων από τις τουρκικές, τι θα γίνει; Τώρα αυτά είναι παραλογισμοί (γι΄ αυτό τα γράφουμε κι εμείς ως ανέκδοτα), αλλά ας πούμε ότι ήταν λυμένο το Κυπριακό με την «αποτελεσματική συμμετοχή», που επιθυμεί ο κ. Ερχιουρμάν, και θα έπρεπε να πάρει απόφαση η κεντρική κυβέρνηση. Ως ευρωπαϊστές οι Ελληνοκύπριοι θα ζητούσαν την Ευρώπη (και την ευρωπαϊκή Ελλάδα) και ως Τούρκοι οι Τουρκοκύπριοι θα ζητούσαν την Τουρκία. Βέτο ο ένας, βέτο ο άλλος, και οι πύραυλοι να πέφτουν βροχή.
Για γέλια είμαστε κ. Ερχιουρμάν. Άστε πια τα κούφια, το έχουμε κάνει το νησί ανέκδοτο. Μοναδικό στον πλανήτη!
Turkish Cypriot Concerns Over Republic of Cyprus' Military Alliances
Tufan Erhurman criticizes the military alliances and agreements of the Republic of Cyprus, arguing that Turkish Cypriots should not pay the price for mistakes that are not their own, while their will is ignored. He points out the presence of military forces from various countries in the southern part of the island and questions why the Republic of Cyprus is proceeding with such agreements without considering the consequences for Turkish Cypriots. The author agrees with Erhurman, emphasizing that Greek Cypriots also feel they are paying the price for the Turkish military presence on the island. He criticizes the lack of mutual respect for the will of the two communities and argues that such agreements should be made after a referendum in both communities. Finally, he questions the proper institutional process and the need to take into account the views of Turkish Cypriots.
