Του John Tamny
Κανένα άτομο ή κράτος δεν χρειάζεται να ανησυχεί για την προμήθεια πετρελαίου ή τεχνητής νοημοσύνης: είτε τα παίρνει από το απέναντι πεζοδρόμιο είτε από την άλλη άκρη του κόσμου.
Το μόνο εμπόδιο στην πρόσβαση στο πετρέλαιο ή στην τεχνητή νοημοσύνη είναι η έλλειψη παραγωγής. Εν ολίγοις, όπου υπάρχει παραγωγή, θα υπάρχει πάντα πετρέλαιο και τεχνητή νοημοσύνη σε ποσότητες ανάλογες με την παραγωγή. Έτσι λειτουργούν οι αγορές, σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη άποψη που υπάρχει.
Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύθηκε στη Wall Street Journal για την προμήθεια πετρελαίου στις ΗΠΑ εν μέσω επιθέσεων κατά του Ιράν, γράφτηκε ότι “οι Αμερικανοί θα δουν υψηλότερες τιμές βραχυπρόθεσμα, επειδή το πετρέλαιο διαπραγματεύεται παγκοσμίως. Αλλά αντιμετωπίζουμε μικρό κίνδυνο πραγματικής έλλειψης εφοδιασμού, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1970”. Είναι αλήθεια ότι η τιμή του πετρελαίου καθορίζεται στις παγκόσμιες αγορές, αλλά είναι αναληθές ότι οι Αμερικανοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με έλλειψη πετρελαίου στη δεκαετία του 1970.
Ο Robert Bartley (1937-2003) έγραψε για τη δεκαετία του 1970 στο κλασικό του βιβλίο “The Seven Fat Years”, και διαφώνησε με την επικρατούσα άποψη για “κρίσεις” πετρελαίου ή ελλείψεις στη δεκαετία του ’70. Με τα δικά του λόγια: “Η πραγματική κρίση ήταν ότι το δολάριο είχε υποτιμηθεί έναντι του πετρελαίου, του χρυσού και των ξένων νομισμάτων”.
Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, ο Σαουδάραβας μεγιστάνας του πετρελαίου Σέιχ Γιαχμάνι είχε παραδεχτεί εδώ και καιρό ότι το λεγόμενο αραβικό πετρελαϊκό εμπάργκο ήταν “συμβολικό”. Κατά το εμπάργκο οι Αμερικανοί κατανάλωναν ακριβώς την ίδια ποσότητα πετρελαίου του OPEC όπως και πριν, απλώς προμηθεύονταν το αραβικό πετρέλαιο από εκείνους που το αγόραζαν από τους Άραβες. Η έλλειψη παραγωγής αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο στην προσφορά αγαθών στην αγορά.
Το γεγονός ότι μεγάλη ποσότητα του πετρελαίου προέρχεται από μερικές από τις πιο οικονομικά “προβληματικές” περιοχές του κόσμου εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη περίφημη “ενεργειακή ανεξαρτησία”. Πόση οικονομική ανάπτυξη χάνουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες ενόσω προσπαθούμε να γίνουμε η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο; Και αν η απάντηση είναι “οι χαμηλότερες τιμές πετρελαίου”, ξανασκεφτείτε το. Το πετρέλαιο ήταν πολύ φθηνότερο όταν οι ΗΠΑ ήταν “ενεργειακά εξαρτημένες” στις δεκαετίες του 1980 και του 1990.
Ας έρθουμε στην τεχνητή νοημοσύνη. Ο CEO της Nvidia, Jensen Huang, την περιγράφει εύστοχα ως “εργασία”. Αυτό ακριβώς είναι. Μηχανές που ενεργουν και σκέφτονται για εμάς, και γι’ αυτό η προοπτική τους είναι τόσο μεγάλη.
Ό,τι πράττει και σκέφτεται για λογαριασμό των ανθρώπων αυξάνει την αξία της ανθρώπινης προσπάθειας. Σκεφτείτε τον καταμερισμό της εργασίας και πώς έχει οδηγήσει εδώ και καιρό σε πολύ μεγαλύτερο παγκόσμιο πλούτο, επομένως σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία προϊόντων, και πολύ πιο ευτυχισμένους εργαζόμενους που γίνονται ευτυχισμένοι από τον ίδιο τον καταμερισμό της εργασίας που αναδεικνύει το ατομικό τους ταλέντο.
Αυτό οδηγεί σε ένα δίλημμα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Πρόσφατα, σε ένα δείπνο όπου παρευρέθηκαν κυρίως άνθρωποι του τεχνολογικού κλάδου, Αμερικανός επιχειρηματίας από τον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης παρατήρησε ότι τα κινεζικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, όπως το DeepSeek, τα οποία έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια των τσιπ της Nvidia, “συντρίβουν” τα αντίστοιχα αμερικανικά συστήματα. Φοβάστε; Δεν θα έπρεπε.
Για να καταλάβετε γιατί, είναι σημαντικό να σκεφτούμε την τεχνητή νοημοσύνη με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόμαστε το πετρέλαιο. Η σπουδαιότητά τους δεν βρίσκεται στην προέλευσή τους, αλλά στο τι σημαίνει η ύπαρξή τους για εμάς τους ανθρώπους και την εκτίναξη της παραγωγικότητάς μας ως αποτέλεσμα της ύπαρξής τους.
Είναι ένας τρόπος για να πούμε αυτό που όλοι γνωρίζουμε: ενώ το πετρέλαιο και η τεχνητή νοημοσύνη είναι θεμελιώδη μεγέθη για την πρόοδο, είναι η παραγωγή που αποτελεί αποτέλεσμα και των δύο και που έχει -και θα έχει- τον μεγαλύτερο οικονομικό αντίκτυπο. Ας μην ανησυχούμε λοιπόν για τη χώρα προέλευσης του πετρελαίου ή της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ ενθουσιαζόμαστε για την ύπαρξη και των δύο στη ζωή μας.
Why Oil and Artificial Intelligence Matter More Than Their Origin
John Tamny argues that the supply of oil and artificial intelligence doesn't depend on their origin, but on production. Where there is production, there will be availability, regardless of geographic location. The author challenges the perception of oil shortages, such as those prevalent in the 1970s, arguing that the real problem was the devaluation of the dollar against oil and other currencies. He also notes that the Arab oil embargo was largely symbolic, as oil continued to flow, simply through different intermediaries. Tamny points out that the pursuit of energy independence may be counterproductive, as lower oil prices prevailed when the US was energy-dependent. Regarding artificial intelligence, he describes it as "work," meaning machines that perform tasks for humans, thereby increasing human productivity and wealth. The author emphasizes that artificial intelligence, like oil, is subject to market laws and its availability depends on production. The development of artificial intelligence, through the division of labor, leads to increased productivity and wealth, as it allows people to focus on areas where they have a comparative advantage. In summary, Tamny argues that focusing on the origin of oil or artificial intelligence is misguided. What matters is production and the functioning of markets, which ensure the availability of these resources, regardless of their geographic origin or political conditions.
