Η πτώση του «συντρόφου» ναρκοδικτάτορα και οι επαγγελματίες υποκριτές

Του Πατριάρχη
Η αυλαία έπεσε για τον Νικολάς Μαδούρο. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την πλουσιότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής σε ένα απέραντο νεκροταφείο ελπίδας και γιάφκα ναρκωτικών, βρίσκεται πλέον εκεί που του αξίζει. Αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη.
Όμως, πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την πτώση του τυράννου, είναι η αντίδραση των γνωστών «ευαίσθητων» της διεθνούς και εγχώριας σκηνής.
Ο Μαδούρο δεν ήταν ποτέ μόνος. Ήταν το αγαπημένο παιδί ενός σκοτεινού άξονα που μισεί τη Δημοκρατία. Από τη Ρωσία του Πούτιν και την Κίνα, μέχρι το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα, την Κούβα και την Τουρκία του Ερντογάν, οι προστάτες του έσπευσαν να μιλήσουν για «διεθνές δίκαιο», την ώρα που οι ίδιοι το καταπατούν καθημερινώς.
Ο Πούτιν, που εδώ και τέσσερα χρόνια σφαγιάζει εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανούς, είδε στο πρόσωπο του Μαδούρο έναν σύμμαχο στον «αντιδυτικό αγώνα».
Ο Ερντογάν, που κατέχει την μισή Κύπρο και πατάει σε δύο βάρκες, βρήκε στη Βενεζουέλα έναν πρόθυμο εταίρο για ύποπτα χρυσά deals.
Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το πώς οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα σκίζουν τα ιμάτιά τους για την «παρέμβαση των ΗΠΑ» (εισβολή) στη Βενεζουέλα, είναι οι ίδιοι που χειροκροτούν τη βάρβαρη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η οποία συνεχίζεται με ποταμούς αίματος από το 2022. Είναι οι ίδιοι που πίστωναν στον Τραμπ «ειρηνευτικές προθέσεις», όταν εκείνος πίεζε (και πιέζει) για την παράδοση της Ουκρανίας και τον εξευτελισμό του Ζελένσκι, βαφτίζοντας την υποταγή στον επιτιθέμενο ως «ειρήνη». Είναι οι ίδιοι που υποστήριξαν τα εγκλήματα της Χαμάς, θεωρώντας τους αποκεφαλισμούς και τις απαγωγές ως «δίκαιη αντίδραση.
Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η ειρήνη, ούτε η δημοκρατία. Η μόνη τους έγνοια και το μόνο τους κίνητρο είναι ένας αθεράπευτος, δογματικός αντιδυτικισμός. Για αυτούς, οποιοσδήποτε εγκληματίας, είτε λέγεται Μαδούρο, είτε Πούτιν, είτε ηγέτης της Χαμάς, είναι «αγωνιστής», αρκεί να στρέφεται κατά της Δύσης.
Η υποκρισία τους ξεπερνά κάθε όριο, καθώς την ώρα που ο λαός της Βενεζουέλας λιμοκτονούσε και εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πολίτες εγκατέλειπαν τη χώρα για να σωθούν από το καθεστώς, αυτοί οι «προοδευτικοί» υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκαναν δημόσιες σχέσεις με το Καράκας.
Η Ρωσία του Πούτιν, που ξέρει από καταστολή όσο ξέρει και από προπαγάνδα, είχε συμφωνίες δισεκατομμυρίων με την Βενεζουέλα στον ενεργειακό τομέα. Η Τουρκία του Ερντογάν, με τις γέφυρες του χρυσού και των συμφωνιών στον εξορυκτικό τομέα, πρόσφερε διαδρομές παράκαμψης των κυρώσεων και στήριξης του καθεστώτος. Το Ιράν, πάλι, δεν περιοριζόταν σε θεατρικές αγκαλιές και ρητορικούς λεονταρισμούς, καθώς οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει κυρώσεις για δίκτυα που συνδέουν την Τεχεράνη με οπλικά συστήματα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη προς το Καράκας. Όσο για την Κίνα και την Βόρεια Κορέα λειτουργούν στο ίδιο μήκος κύματος, με το κοινό δόγμα ότι ο πολίτης περισσεύει, αρκεί να μένει όρθια η εξουσία.
Ο Μαδούρο φεύγει, αλλά οι υποστηρικτές του μένουν εδώ, έτοιμοι να βρουν τον επόμενο δικτάτορα που θα εξυπηρετήσει το ιδεολογικό τους μίσος. Η ιστορία όμως τους έχει ήδη καταγράψει ως αυτό που πραγματικά είναι. Συνένοχοι στη βαρβαρότητα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε στιγμή ποιος ήταν ο Μαδούρο. Η Ανεξάρτητη Διεθνής Αποστολή Τεκμηρίωσης του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ έχει καταγράψει μηχανισμούς καταστολής, με τις υπηρεσίες ασφαλείας στο κέντρο ενός σχεδίου εξουδετέρωσης της αντιπολίτευσης και με αναφορές σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μέσα από στοχευμένες συλλήψεις, βασανιστήρια και εκφοβισμό.
Η «νομιμοποίηση» του Μαδούρο στηρίχθηκε σε εκλογικές διαδικασίες που αμφισβητήθηκαν διεθνώς, με τις μετεκλογικές κινητοποιήσεις να αντιμετωπίζονται με ρόπαλα, φυλακές και παραδειγματισμό. Ακόμη και τις τελευταίες ημέρες, οι αποφυλακίσεις κρατουμένων παρουσιάστηκαν ως χειρονομίες καλής θέλησης υπό πίεση, ενώ οργανώσεις δικαιωμάτων μιλούσαν για παιχνίδι εντυπώσεων. Στο ίδιο πλαίσιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανανέωσε τις κυρώσεις μέχρι τον Ιανουάριο του 2027, επικαλούμενη υπονόμευση της δημοκρατίας, παραβιάσεις δικαιωμάτων και καταστολή της κοινωνίας των πολιτών.
Από την άλλη έχουμε τον Ντόναλντ Τραμπ να μιλά για προσωρινή αμερικανική «διαχείριση» της χώρας και να συνδέει κυνικά το κόστος με τα πετρελαϊκά έσοδα. Η διεθνής αντίδραση ήταν άμεση και διχασμένη, όχι επειδή ο Μαδούρο άξιζε επιείκεια, αλλά επειδή το διεθνές δίκαιο δεν είναι κουρελόχαρτο, ακόμη κι όταν απέναντι βρίσκεται ένας δικτάτορας.
Μόνο θετικό; Η αμερικάνικη εισβολή υπήρξε σχετικώς αναίμακτη και δεν πήρε την μορφή μια ανελέητης σφαγής όπως αυτή που διαπράττει η Ρωσία στην Ουκρανία επαναμβάνοντας όσα είχε κάνει στην Γεωργία και απειλεί να κάνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.