Iran: The Horror of the 'Death Tariff' – How the Regime Prices the Bodies of Protesters

Ζει στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, δραστηριοποιείται επιχειρηματικά σε 45 χώρες σε όλο τον κόσμο και παρακολουθεί με τρόμο όσα συμβαίνουν στη χώρα από την οποία έφυγε έφηβος για να σωθεί. Ο Άριο Καβουσί, Ιρανός που κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα και ιδιοκτήτης της startup The List, μιλά στο protothema.gr για ένα καθεστώς που, όπως λέει, δεν έχει προηγούμενο σε σκληρότητα, κυνισμό και περιφρόνηση για την ανθρώπινη ζωή.
Ο ίδιος έφυγε από το Ιράν σε ηλικία 16 ετών, όταν οι γονείς του αποφάσισαν να στείλουν εκείνον και τον αδελφό του στο εξωτερικό για σπουδές, προκειμένου να γλιτώσουν τη στράτευση που ξεκινά στα 18. Έναν χρόνο αργότερα, στα 17, όπως εξηγεί, οι ιρανικές αρχές μπλοκάρουν συστηματικά την έξοδο των νέων στο εξωτερικό, σε μια πάγια τακτική του κράτους ώστε να μην μπορούν να φύγουν πριν εκπληρώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Μια πρακτική που, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωσή του, καθόρισε ολόκληρη τη ζωή του.
Παρότι ζει μόνιμα στην Ελλάδα, επισκέφθηκε το Ιράν άλλες τρεις φορές τα επόμενα χρόνια. Κάθε επιστροφή, όμως, ήταν και μια δυσάρεστη εμπειρία. «Κάθε φορά που πήγαινα, η κατάσταση ήταν χειρότερη», λέει. Τα μεγαλύτερα προβλήματα τα αντιμετώπιζε στο αεροδρόμιο. «Μου κρατούσαν το διαβατήριο, μου έβαζαν κόκκινη σφραγίδα ότι δεν μπορώ να ταξιδέψω, παρότι είχα όλα τα χαρτιά για τις σπουδές μου. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελαν να σε τρομοκρατήσουν».
Σήμερα, μεγάλο μέρος της οικογένειάς του παραμένει στο Ιράν. Εδώ και περίπου μία εβδομάδα, όμως, οι επικοινωνίες έχουν ουσιαστικά κοπεί. Όχι μόνο με το εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας. «Η επικοινωνία έχει διακοπεί και εντός του Ιράν, για να μην μπορούν να επικοινωνούν και να συντονίζονται. Η μία πόλη δεν ξέρει τι γίνεται στην άλλη. Δεν ξέρουν αν βοηθούν οι Αμερικανοί ή όχι. Είναι πλήρης συσκότιση».
Ο Άριο εκτιμά ότι μόλις τώρα η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την πραγματική έκταση της τραγωδίας. «Τώρα κατάλαβε η Ευρώπη και η Αμερική τι γίνεται. Τώρα μαθαίνουμε για 12.000 νεκρούς. Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι στο πέρασμα των χρόνων έχουν χαθεί εκατομμύρια άνθρωποι».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην αποκαλούμενη «ταρίφα των νεκρών», μια πρακτική που, όπως τονίζει, εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. «Τα 7.000 ευρώ που ζητούν για να επιστρέψουν τις σορούς δεν είναι κάτι καινούργιο. Όταν σκότωναν και βίαζαν διαδηλωτές στον δρόμο, ζητούσαν από τις οικογένειες από 5.000 έως 7.000 ευρώ για να τους δώσουν πίσω το πτώμα». Η αιτιολογία, όπως περιγράφει, αγγίζει τα όρια του παραλόγου. «Έλεγαν ότι αυτά είναι τα χρήματα που ξόδεψαν σε σφαίρες για να σκοτώσουν τους διαδηλωτές. Απίστευτο και όμως αληθινό».
Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι όσοι διαπράττουν αυτές τις πράξεις δεν εκφράζουν τον ιρανικό λαό. «Αυτοί που σκοτώνουν δεν είναι Πέρσες. Είναι οι μουλάδες του Χομεϊνί». Και καταλήγει με μια φράση που συνοψίζει όσα περιγράφει: «Αυτό που έχει γίνει στο Ιράν δεν έχει γίνει πουθενά στον κόσμο. Τόσο σκληρή δικτατορία δεν έχει ξαναϋπάρξει».