Τρεις έφηβες πετυχαίνουν τα δύσκολα

Όπως έγραψα και στο χθεσινό χρονογράφημα, βρισκόμαστε στα μέσα Ιανουαρίου, τελειώνει το πρώτο τετράμηνο στη Μέση Εκπαίδευση και «τρέχει» η διαδικασία αξιολόγησης των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς της διευθυντικής ομάδας κάθε σχολείου, στο πλαίσιο της διαδικασίας των εξετάσεων και της βαθμολόγησης.
Για άλλη μια φορά στο επίκεντρο της συζήτησης είναι οι περιπτώσεις των παιδιών που απουσιάζουν συστηματικά και οι καταγγελίες για διάφορα παραπτώματα μέσα στο σχολείο.
Πρόκειται για περιπτώσεις «παραβατικών» εφήβων πολύ …ελκυστικές για εμάς τους δημοσιογράφους και βέβαια για το αναγνωστικό κοινό, γιατί …κεντρίζουν την περιέργεια, εμπεριέχουν στοιχεία περιπέτειας και έντασης και αποσπούν την προσοχή μας από τη συνηθισμένη «κανονικότητα» της ρουτίνας.
Προσωπικά έχω κάνει αμέτρητα ρεπορτάζ για ανήλικους outsiders με διαταραγμένη συμπεριφορά, που είναι στην απέξω, στο περιθώριο, στην κόψη, ώστε να γίνουν πιο «ορατοί» και να πάρουν τη βοήθεια που χρειάζονται. Και έκανα πολύ λιγότερα ρεπορτάζ για παιδιά που διακρίνονται και βραβεύονται για τις καλές επιδόσεις τους, που έχουν ζωές σαν ανοιχτά βιβλία. Σκέφτομαι τώρα εκ των υστέρων, μήπως τα «αδίκησα». Μήπως με πήρε κι εμένα το ρεύμα που θεωρεί …ανιαρή και πληκτική την αριστεία, τη σκληρή δουλειά και την ψυχική δύναμη. Ελπίζω πως όχι…
Θυμάμαι πάντως ένα ρεπορτάζ μου που κατέγραψε την εναντίωσή μου σε αυτό το ρεύμα. Αφορούσε τρεις μαθήτριες που αρίστευαν και σάρωναν τα βραβεία έκθεσης ιδεών και λογοτεχνίας.
Η 17χρονη Κατερίνα παθιαζόταν με την Ιστορία, με την Οκτωβριανή Επανάσταση και με τη δράση του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Η, επίσης, 17χρονη Ειρήνη λάτρευε τα Αρχαία Ελληνικά γιατί όπως μου είχε πει «είναι δύσκολο μάθημα και το να πετυχαίνεις το δύσκολο, δίνει πολλή ικανοποίηση».
Η Χριστίνα μόλις στα 14 της χρόνια, έγραφε ποίηση και πεζά και ξεχώριζε τον ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη γιατί, όπως μου ανέφερε, «τον νιώθει πιο κοντά της». Πρόσθεσε τα εξής: «Προσπαθώ να δω πίσω το φόντο της δουλειάς του –πότε το έγραψε, τι τον απασχολούσε όταν το έγραφε, πώς τον βλέπουν οι κριτικοί– και μετά διαμορφώνω τη δική μου άποψη». Ξέρω ότι για πολλούς δεν ήταν και δεν είναι ενδιαφέρουσα η περίπτωση μιας 14χρονης που εκφράζεται με αυτό τον τρόπο και έχει «δική της άποψη», αλλά εισηγούμαι να το ξανασκεφτούν…
Τα τρία αυτά κορίτσια προφανώς απαντούσαν άμεσα και με θέρμη, στην ερώτηση κάποιου καθηγητή/τριας τους μέσα στην τάξη, «ποιον στόχο έχουν στη ζωή τους». Δεν ξέρω πού είναι και τι κάνουν σήμερα η Κατερίνα, η Ειρήνη και η Χριστίνα, αλλά είμαι σίγουρος ότι όποιον στόχο και να είχαν στην εφηβεία τους, θα τον έχουν πραγματοποιήσει.