Μπορεί να βομβαρδίσει ξανά το νησί Χαργκ, αλλά «για πλάκα», λέει ο Ντόναλντ Τράμπ. Την ίδια ώρα ζητά από τους συμμάχους να υποστηρίξουν ένα πόλεμο, που ο ίδιος μαζί με τον Νετανιάχου ξεκίνησαν. Από την μια δηλώνει πως για… πλάκα θα βομβαρδίσει, ενώ από την άλλη, δεν μπορεί να λύσει το θέμα με τα στενά του Ορμούζ και θέλει βοήθεια.
Αυτός ο παντοκράτορας ζητά ( για την ακρίβεια απαιτεί) βοήθεια από συμμάχους του. ‘Άρχισε ένα πόλεμο οδηγώντας την παγκόσμια οικονομία στα βράχια. Ξεκίνησε ένα πόλεμο αλλά δεν σκέφθηκε οδό διεξόδου.
Για να είμαστε σωστοί, ο πόλεμος που ξεκίνησε δεν αποτελεί καπρίτσιο των Τραμπ και Νετανιάχου. ‘Εχει να κάνει με την εν εξελίξει ανακατανομή ισχύος στην ευρύτερη περιοχή. Έχει να κάνει με τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Η αμερικανική οικονομία έχει φθάσει σε μια παρακμιακή κατάσταση και αναζητεί διεξόδους. Οι πληθωριστικές πιέσεις που προκαλεί ο πόλεμος, σύμφωνα με ειδικούς, εξυπηρετούν τις ΗΠΑ, το χρέος της οποίας έφθασε στα 39 τρις δολάρια. Συνεπώς, ο πόλεμος αυτός έχει και οικονομικές αιτίες, όπως και γεωπολιτικές. Οι Αμερικανοί, όπως και ο Νετανιάχου, θέλουν να διατηρήσουν την ισχύ τους στην περιοχή ανεξαρτήτως τι θα γίνει με το Ιράν. Ισχύ έναντι των μεγαλύτερων παικτών.
Άρχισαν τον πόλεμο θέλοντας να ανατρέψουν το καθεστώς της Τεχεράνης. Αυτός ο στόχος δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Επιδιώκουν να εξουδετερώσουν τα πυρηνικά του Ιράν, αλλά ούτε αυτό πέτυχαν.
Ο Τραμπ δεν είναι πλακατζής, δεν έχει κατ’ ανάγκη βίτσιο να κηρύσσει πολέμους. Απλά είναι πιο άτσαλος από τους προκατόχους του και δεν λαμβάνει υπόψη κανέναν. Ούτε στο εσωτερικό, ούτε διεθνώς. Άλλωστε και οι προκάτοχοί του ξεκινούσαν πολέμους με στόχο να… εκδημοκρατικοποιήσουν κράτη. Όλοι θυμούνται το Ιράκ, που υποτίθεται είχε όπλα μαζικής καταστροφής. Ποιο το αποτέλεσμα εκείνου του πολέμου; Υπενθυμίζεται ότι τον Φεβρουάριο του 2003, ο τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ, παρουσίασε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ «αποδείξεις» ότι το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε προγράμματα όπλων μαζικής καταστροφής. Αργότερα, όταν δεν βρέθηκε τίποτε και τα δήθεν στοιχεία αποδείχθηκαν ψεύτικα και στόχευαν να παραπλανήσουν τη διεθνή κοινότητα, χαρακτήρισε το γεγονός αυτό ως ένα μελανό σημείο στην ιστορική του πορεία.
Ακόμη: Ποιο το αποτέλεσμα στη Λιβύη; Στο Αφγανιστάν; Και τι θα γίνει στην Κούβα; Ότι έγινε στη Βενεζουέλα; Οι Αμερικανοί μπορούν να επικαλούνται τη δημοκρατία για να παρεμβαίνουν; Η μορφή των καθεστώτων, η λειτουργία ή μη της δημοκρατίας σε μια χώρα, είναι υπόθεση των λαών. Δεν αποκαθίσταται η δημοκρατία με πολέμους από τρίτους, οι οποίοι στη συνέχεια απομυζούν τον πλούτο των… εκδημοκρατικοποιημένων κρατών. Ακόμη, στην εξίωση πρέπει να μπει και το γεγονός ότι ο Τραμπ ξεκινά πολέμους και η οικογένεια του επενδύει επιχειρηματικά. Βλέπει παντού «επιχειρηματικές ευκαιρίες» κάτω από ισοπεδωμένες περιοχές ( Η Γάζα… Ριβιέρα).
Η Κύπρος σωστά επαναλαμβάνει συνεχώς ότι δεν εμπλέκεται στον πόλεμο. Ούτε και μπορεί να συμμετάσχει. Η Λευκωσία δηλώνει διαχρονικά ότι βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Και η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι ό,τι εκφράζει το διεθνές δίκαιο. Και ενώ δεν υποστηρίζονται καθεστώτα όπως αυτό του Ιράν, δεν μπορεί να θεωρούνται «σωστή πλευρά της ιστορίας», ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Όπως πράττουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Η Κύπρος στα δύσκολα δέχθηκε και δέχεται την ελλαδική βοήθεια και την ευρωπαϊκή ομπρέλα. Κανενός άλλου. Αυτοί έσπευσαν να στηρίξουν τη Λευκωσία, για δικούς λόγους. Την ίδια ώρα, το Ισραήλ προχωρεί εισβάλλοντας στο Λίβανο. Σε μια χώρα με την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μόνο έχει πολύ καλές σχέσεις, αλλά βάζει πλάτες για να τύχει στήριξης από την Ε.Ε. Το σημειώνουμε καθώς, ούτε αυτή η εισβολή μπορεί να δικαιολογηθεί. Ο Λίβανος δεν είναι Χεζμπολάχ!
.
Ένας παγκόσμιος, επικίνδυνος… πλακατζής!
Ο Ντόναλντ Τράμπ, σύμφωνα με το άρθρο, εμφανίζεται να αντιμετωπίζει τον πόλεμο με μια ανεύθυνη και επιφανειακή προσέγγιση, απειλώντας με βομβαρδισμούς «για πλάκα» και ζητώντας βοήθεια από συμμάχους για μια σύγκρουση που ο ίδιος και ο Νετανιάχου ξεκίνησαν. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι απλώς αποτέλεσμα της βούλησης των δύο ηγετών, αλλά συνδέεται με την ανακατανομή ισχύος στην περιοχή και τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, οι οποίες αντιμετωπίζουν οικονομική παρακμή και επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν τον πόλεμο για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό και το τεράστιο χρέος τους. Ο στόχος της ανατροπής του καθεστώτος στην Τεχεράνη και της εξουδετέρωσης του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν δεν έχει επιτευχθεί, ενώ η πολιτική των ΗΠΑ, όπως αυτή εκδηλώθηκε στο Ιράκ, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, την Κούβα και τη Βενεζουέλα, αμφισβητείται για την αποτελεσματικότητά της και τις συνέπειές της. Η παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, με πρόσχημα την «εκδημοκρατικοποίηση», συχνά οδηγεί στην απομύζηση του πλούτου τους και δεν επιφέρει πραγματική δημοκρατία. Ο Τράμπ χαρακτηρίζεται ως άτσαλος και αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών του, συνεχίζοντας μια παράδοση αμερικανικών παρεμβάσεων που ξεκίνησαν και με τους προκατόχους του. Επιπλέον, επισημαίνεται η πιθανή σύγκρουση συμφερόντων, καθώς η οικογένεια Τράμπ επενδύει επιχειρηματικά σε περιοχές που έχουν πληγεί από πολέμους. Η Κύπρος διατηρεί μια στάση μη εμπλοκής στον πόλεμο, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει σε αυτόν. Το άρθρο καταλήγει υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια πιο προσεκτική και υπεύθυνη προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις, καθώς και την προστασία των συμφερόντων των λαών και όχι μόνο των μεγάλων δυνάμεων.
