Ένα ψευτόπραμα στα γενέθλια του

Ήμουν στον πάγκο με την μπάρα για το στήθος κι αυτός είχε μόλις αρχίσει κάπως χαλαρά την άσκηση με βαράκια για τους ώμους (dumbbell shoulder press), γεγονός που του επέτρεπε να κουβεντιάζει πιο άνετα χωρίς να λαχανιάζει. Είναι γύρω στα 45, διευθύνει την εταιρεία που ίδρυσε ο πατέρας του και τώρα κάνει το μεσημεριανό του διάλειμμα περιλαμβάνοντας σε αυτό, ένα σύντομο πέρασμα από το γυμναστήριο.
Μου είπε ότι διάβασε στη στήλη τα κείμενα μου των δύο προηγούμενων ημερών για την αξιολόγηση των μαθητών ενόψει της λήξης του πρώτου από τα δύο τετράμηνα στη Μέση Εκπαίδευση. Και για τις περιπτώσεις των παιδιών που απουσιάζουν συστηματικά ή καταγγέλλονται από εκπαιδευτικούς για διάφορα παραπτώματα στο σχολείο. Τον ρώτησα γελώντας αν ήταν και αυτός «παραβατικός» στην εφηβεία του και μου είπε «ναι, θα μπορούσα να είμαι, δεδομένων των συνθηκών στο σπίτι μου εκείνα τα χρόνια, αν και προέρχομαι όπως ξέρεις από μια οικογένεια χωρίς οικονομικά ή άλλα σοβαρά προβλήματα»…
Έφυγα από τον πάγκο και πήγα στους αλτήρες για τους δικέφαλους, για να είμαι πιο κοντά του. Τον ρώτησα τι εννοεί και μου είπε «θα σου πω μόνο την εμπειρία των γενεθλίων μου στα 16 μου χρόνια… Και την κουβέντα του πατέρα μου εκείνο το πρωί που μου είπε “θα σου δώσω την τραπεζική μου κάρτα και πήγαινε κάτω στα καταστήματα και πάρε ό,τι θέλεις”. Και ύστερα γύρισε και έφυγε γιατί περίμενε έναν σημαντικό πελάτη στο γραφείο. Περιττό να σου πω ότι μέχρι τότε δεν είχαμε κτίσει καμιά πραγματική σχέση μεταξύ μας, αφού συνέχεια έλειπε –καθημερινές και Σαββατοκύριακα– για να στήσει την εταιρεία του και να την μεγαλώσει και να την καθιερώσει. Και είχε μπει σε έναν βαθμό και η μάνα μου σε αυτό το λούκι για να κάνουμε πιο πολλά λεφτά και δούλευε κι αυτή μαζί του. Για μένα, όμως, δεν είχαν νόημα όλα αυτά. Θα προτιμούσα ο πατέρας μου να με σκεφτεί και να νοιαστεί για μένα. Να νιώσω ότι με θεωρεί τουλάχιστον το ίδιο σημαντικό με τον πελάτη του. Και ας μου έκανε δώρο γενεθλίων ένα ψευτόπραμα, μια φτηνή φανέλα, αντί να μου δώσει την κάρτα του να αγοράσω ό,τι θέλω και ν’ ανοίξει την πόρτα και να φύγει».
Ήρθε κάποιος άλλος στο διπλανό μηχάνημα, οπότε η σύντομη …ψυχοθεραπευτική μας συνεδρία έπρεπε να τελειώσει. Έκανε δυο βήματα και τοποθέτησε τα dumbbells στη βάση τους ξεφυσώντας ελαφρά. Σαν να έφυγε ένα βάρος από πάνω του – όχι το βάρος που κρατούσε στα χέρια…