Η ΕΕ κλείνει το μάτι στην εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα υπό το πρόσχημα της αυτοσυγκράτησης

Σφοδρά επικριτική είναι η αποτίμηση της στάσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στη στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, με τη στάση των Βρυξελλών να εκλαμβάνεται πλέον όχι ως ουδέτερη, αλλά ως πολιτικά συνενοχική.
Η δήλωση της Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, Κάγια Κάλας, ότι η Ένωση «αμφισβητεί τη δημοκρατική νομιμοποίηση του Νικολάς Μαδούρο», την ώρα που εξελισσόταν στρατιωτική επίθεση, πύραυλοι έπλητταν υποδομές και ο εκλεγμένος Πρόεδρος της χώρας φερόταν να έχει απαχθεί, συνιστά πολιτική κάλυψη της αμερικανικής επιθετικότητας.
Η χρονική συγκυρία της δήλωσης, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ενισχύει την εκτίμηση ότι η ΕΕ δεν περιορίστηκε σε μια τυπική διπλωματική τοποθέτηση, αλλά ευθυγραμμίστηκε πλήρως με το πολιτικό αφήγημα της Ουάσιγκτον περί «αμφισβητούμενης νομιμοποίησης», προσφέροντας εκ των υστέρων ιδεολογικό άλλοθι σε μια στρατιωτική εισβολή.
Η επίκληση από την ΕΕ της «αυτοσυγκράτησης» και του «σεβασμού του διεθνούς δικαίου» θεωρείται προσχηματική και κενή περιεχομένου. Η επίθεση είχε ήδη πραγματοποιηθεί, οι καταστροφές είχαν συντελεστεί και η κρατική ηγεσία της Βενεζουέλας είχε στοχοποιηθεί. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση εκλαμβάνονται όχι ως διπλωματική παρέμβαση, αλλά ως πλύσιμο ευθυνών.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και η συνειδητή αποφυγή της ΕΕ να καταδικάσει ρητά την επιχείρηση, αποφεύγοντας όρους όπως «εισβολή», «στρατιωτική επίθεση» ή «παραβίαση κυριαρχίας». Σε αντίθεση με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα ή κράτη της Λατινικής Αμερικής, οι Βρυξέλλες επέλεξαν μια χλιαρή γλώσσα, σχεδιασμένη να μην ενοχλήσει τον Λευκό Οίκο.
Η στάση αυτή επαναφέρει με ένταση το ζήτημα των «δύο μέτρων και δύο σταθμών» στην ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Όταν πρόκειται για γεωπολιτικούς αντιπάλους της Δύσης, η ΕΕ επικαλείται τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και την αρχή της εδαφικής κυριαρχίας. Όταν όμως ο δράστης είναι στρατηγικός σύμμαχος, οι ίδιες αρχές υποχωρούν, μετατρέπονται σε ρητορικά σχήματα ή παρακάμπτονται πλήρως.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε συνειδητά να κινηθεί στη σκιά της αμερικανικής ισχύος, εγκαταλείποντας κάθε προσποίηση ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Με τη στάση της αυτή, η ΕΕ υπονομεύει τον ίδιο τον ρόλο της ως θεματοφύλακα του διεθνούς δικαίου και επιβεβαιώνει ότι, σε κρίσιμες στιγμές, λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικός συνεπιβάτης των ΗΠΑ παρά ως αυτόνομος διεθνής δρών.