Η Ιρανική Θεοκρατία καταρρέει μαζί με το νόμισμα

Του Πατριάρχη
Η Ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως τραγωδία και άλλοτε ως φάρσα ή ως διόρθωση της πορείας ενός λαού. Στην περίπτωση του Ιράν, το ρολόι μοιάζει να έχει σταματήσει προ πολλού σε μια εποχή που η πραγματικότητα της κοινωνίας αδυνατεί να συμβαδίσει με τα δόγματα μιας γερασμένης και αποκομμένης ισλαμικής ηγεσίας. Οι δρόμοι της Τεχεράνης, του Ισφαχάν και της Ταμπρίζ δεν τρίζον πια απλώς από κραυγές αγανάκτησης για την ακρίβεια, αλλά από το βουητό μιας οριστικής ρήξης με το καθεστώς. Η Ισλαμική Επανάσταση, που κάποτε ευαγγελιζόταν την απελευθέρωση από την ξένη επιρροή και τη διαφθορά του Σάχη, μετατράπηκε με τα χρόνια στην πιο ασφυκτική θηλειά για τον ίδιο της τον λαό.
Ο ξεσηκωμός που παρακολουθούμε σήμερα δεν είναι ένα τυχαίο ξέσπασμα. Είναι η συσσώρευση δεκαετιών καταπίεσης, όπου το δικαίωμα στην ατομική ελευθερία θυσιαζόταν καθημερινά στον βωμό μιας ιδεολογικής καθαρότητας που ελάχιστους πλέον πείθει. Η κατάρρευση της οικονομίας λειτούργησε ως ο καταλύτης, η «σταγόνα» που ξεχείλισε ένα ποτήρι γεμάτο από αδικία και στερήσεις. Όταν το εθνικό νόμισμα κατηφορίζει στην άβυσσο, όταν η ανεργία πλήττει τη μορφωμένη νεολαία και όταν τα βασικά αγαθά μετατρέπονται σε είδη πολυτελείας, το μεταφυσικό αφήγημα των Μουλάδων χάνει κάθε έρεισμα. Δεν πείθουν πια τα πιλάφια και οι 72 παρθένες.
Ο μέσος Ιρανός δεν βλέπει πια «εχθρούς της πίστης» στη Δύση, αλλά βλέπει τους πραγματικούς εχθρούς της ευημερίας του, μέσα στα ίδια τα κυβερνητικά μέγαρα και τα ιερατεία που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας.
Η δυναμική αυτής της εξέγερσης διαφέρει ποιοτικά από προηγούμενες κινητοποιήσεις. Δεν είναι πλέον μόνο οι διανοούμενοι ή οι φοιτητές. Είναι η εργατική τάξη, είναι οι γυναίκες που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα πάνω στο σώμα και την ύπαρξή τους, είναι οι κάτοικοι της επαρχίας που βλέπουν το μέλλον τους να υποθηκεύεται από έναν δαπανηρό και άσκοπο περιφερειακό επεκτατισμό, για να χρηματοδοτείται η Χαμάς, οι Χούθι και η Χεζμπολάχ. Το καθεστώς, εγκλωβισμένο στις δικές του αγκυλώσεις, απαντά με την μόνη γλώσσα που γνωρίζει και είναι η καταστολή. Όμως, η βία έχει ένα όριο πέρα από το οποίο παύει να εκφοβίζει και αρχίζει να εξοργίζει. Όταν ο φόβος του θανάτου νικιέται από την απόγνωση της επιβίωσης, τότε καμία αστυνομία ηθών και κανένα σώμα Φρουρών της Επανάστασης δεν μπορεί να ανακόψει το κύμα.
Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Οι Ιρανοί δεν ζητούν απλώς μεταρρυθμίσεις εντός του υπάρχοντος πλαισίου, αλλά απαιτούν την αλλαγή του ίδιου του πλαισίου. Η θεοκρατία δοκιμάστηκε και απέτυχε να δώσει απαντήσεις στις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Η απομόνωση της χώρας, το κόστος των εξοπλιστικών προγραμμάτων και η συστηματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα που δεν μπορεί να εξουδετερωθεί με ευχολόγια ή με το δάχτυλο στραμμένο σε φανταστικούς εξωτερικούς εχθρούς. Η επόμενη μέρα, όσο επώδυνη και αν φαντάζει η μετάβαση, δείχνει προς μια κατεύθυνση όπου η θρησκεία θα επιστρέψει στα Τεμένη και η πολιτική θα αναζητήσει τον ορθολογισμό.
Το Ιράν βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πτώση ενός τέτοιου οικοδομήματος δεν θα είναι ούτε εύκολη ούτε αναίμακτη, καθώς τα συμφέροντα που διακυβεύονται είναι τεράστια. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία διδάσκει πως κανένα καθεστώς δεν επιβίωσε έχοντας απέναντί του τη συντριπτική πλειοψηφία της νέας γενιάς. Το τέλος της Ισλαμικής Επανάστασης, όπως την γνωρίζαμε, έχει ήδη δρομολογηθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε πότε η ορμή του δρόμου θα μετατραπεί σε πολιτική πραγματικότητα, γκρεμίζοντας τα τείχη ενός σκοταδισμού που κράτησε μια χώρα στο περιθώριο της προόδου για σχεδόν μισό αιώνα. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε και αυτή τη φορά δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.