Η υποκρισία δεν έχει ασυλία (ούτε καν εθελούσια)

Του Πατριάρχη
Είναι κάποιες στιγμές που στην πολιτική σκηνή η λέξη «υποκρισία» χάνει το νόημά της και χρειάζεται επειγόντως αναβάθμιση με κάτι άλλο που ίσως απαιτεί μια νέα λέξη για να περιγραφεί. Η χθεσινή ανάρτηση του βουλευτή του ΔΗΣΥ, Νίκου Σύκα, περί έμφυλης βίας, δεν ήταν απλώς μια άστοχη κίνηση, αλλά ήταν μια επίδειξη πολιτικής αμετροέπειας που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα.
Το να βγαίνει ένα πολιτικό πρόσωπο, το οποίο ελέγχεται ακριβώς για ζητήματα που άπτονται τέτοιας συμπεριφοράς, και να παραδίδει μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας για το «φαινόμενο», ξεπερνά τα όρια του σουρεαλισμού. Είναι σαν να προσπαθείς να σβήσεις μια πυρκαγιά ρίχνοντας βενζίνη και ταυτόχρονα να διαμαρτύρεσαι για την απραξία της Πυροσβεστικής.
Αυτό όμως που έπρεπε να μας απασχολεί είναι η ουσία και όχι το περιτύλιγμα. Η κίνηση του Ν. Σύκα να «αποποιηθεί» της βουλευτικής του ασυλίας δεν είναι πράξη γενναιότητας, όπως ο ίδιος θα ήθελε να μας την πλασάρει. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα κακοστημένο επικοινωνιακό τρικ.
Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ γνωρίζει πολύ καλά ότι η διαδικασία στο Ανώτατο Δικαστήριο για την άρση της ασυλίας του είναι προδιαγεγραμμένη. Επιχειρεί, λοιπόν, να προκαταλάβει την απόφαση, προσπαθώντας να φανεί ότι ο ίδιος επιδίωξε την κάθαρση. Είναι η παλιά, δοκιμασμένη μέθοδος: «Αν δεν μπορείς να αποφύγεις το μοιραίο, κάνε το να φαίνεται ως δική σου επιλογή». Μόνο που οι πολίτες (αν όχι όλοι, πολλοί εξ αυτών) δεν μασάνε πλέον τόσο εύκολα το κουτόχορτο.
Γίνεται επίσης συχνά επίκληση του «τεκμηρίου της αθωότητας», το οποίο αναμφίβολα είναι ιερό σε μια ποινική διαδικασία εντός της δικαστικής αίθουσας. Όμως, στην πολιτική ζωή, υπάρχει και κάτι που λέγεται πολιτική ηθική.
Όταν ένας πολιτικός βρίσκεται στη δίνη τέτοιων καταγγελιών, η πρώτη του έγνοια θα έπρεπε να είναι η σιωπή και η διευκόλυνση της δικαιοσύνης, όχι οι αναρτήσεις στα social media που θυμίζουν «κήρυγμα από άμβωνος». Η ηθική τάξη δεν αποκαθίσταται με hashtags, αλλά με πράξεις που δείχνουν σεβασμό στους θεσμούς και στα θύματα (πραγματικά ή εν δυνάμει).
Και τέλος υπάρχει το πιο ενδιαφέρον σημείο της υπόθεσης που είναι η απόσυρση της καταγγελίας από τη γυναίκα που την υπέβαλε. Είναι τολμηρό να ισχυριστεί κανείς ότι η υπόθεση έληξε επειδή η καταγγέλλουσα άλλαξε γνώμη. Στην κυπριακή πραγματικότητα, όλοι αντιλαμβανόμαστε τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια αναδίπλωση.
Αν η καταγγελία ήταν όντως ψευδής και κακόβουλη, ο Ν. Σύκας είχε κάθε δικαίωμα και υποχρέωση, για να αποκαταστήσει την τιμή του, να προσφύγει εναντίον της για συκοφαντική δυσφήμιση. Δεν το έκανε και η σιωπή του σε αυτό το σημείο είναι πιο ηχηρή από οποιαδήποτε ανάρτηση στο Facebook. Γιατί δεν το έπραξε; Η απάντηση μάλλον βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις γραμμές των νομικών συμβουλών και της πολιτικής επιβίωσης.
Όσο για τον ΔΗΣΥ, οι πληροφορίες που τον θέλουν να κάνει «δεύτερες σκέψεις» για τη συμμετοχή του Ν. Σύκα στα ψηφοδέλτια είναι, αν μη τι άλλο, το κερασάκι στην τούρτα της κοροϊδίας. Αν το κόμμα δεν αντιλαμβάνεται αυτό που έχουμε αντιληφθεί όλοι, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο.
Όταν η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται, φανταστείτε τι ισχύει για τον ίδιο τον «Καίσαρα», ή έστω για έναν βουλευτή της Λεμεσού.
Η αρχαία λέξη «αἰδώς» δεν σημαίνει ενοχή. Σημαίνει μέτρο. Και αυτό το μέτρο, κάποιοι το έχασαν, ζητώντας από την κοινωνία να χειροκροτεί τις κινήσεις δημοσίων σχέσεων σαν να είναι πράξεις κάθαρσης. Κάπου «όπα» με το δούλεμα.