Μια αποτυχημένη ποιητική πιρουέτα του Γ. Φράγκου

Του Πατριάρχη*
Κάποιες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιάζουν περισσότερο με αποτυχημένη λογοτεχνική άσκηση παρά διατύπωση άποψης και σκέψης. Ο φίλος πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών, Γιώργος Φράγκος, επέλεξε να απευθυνθεί στους «στρατόκαυλους», τους «ελληνούτσους», τους «φουστανελάδες» και τους «εθνικάφρονες καυλοπυρέσσοντες», προτρέποντάς τους να ηρεμήσουν και να προσγειωθούν. Ένα μικρό ποιητικό ξέσπασμα που, αν το διαβάσει κανείς προσεκτικά, αντιλαμβάνεται πως απευθύνεται σε όσους εξέφρασαν ικανοποίηση για την παρουσία ελληνικών φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο. Η γλώσσα, λένε, είναι ο καθρέφτης της ψυχής και του πνεύματος, αλλά ορισμένες φορές γίνεται το καταφύγιο μιας ιδιότυπης ιδεοληψίας που δυσκολεύεται να συμβαδίσει με την πραγματικότητα. Με εκφράσεις που αγγίζουν τα όρια του συμπλέγματος, μας κάλεσε να προσγειωθούμε, χαρακτηρίζοντας την ευφορία έωλη και συννεφοβατούσα.
Ο Γιώργος για χρόνια πειραματίζεται και με την ποίηση και η γλώσσα που χρησιμοποιεί έχει μια σχετική λυρική ένταση.
Ανήκω λοιπόν σε εκείνους που ο φίλος πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών χαρακτηρίζει «ελληνούτσους» και ομολογώ ότι αισθάνομαι απολύτως άνετα με αυτό, γιατί αυτό που βλέπω γύρω μου είναι κάτι πολύ απλό και ανθρώπινο. Την αίσθηση ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά στα σχολικά βιβλία αλλά μια χώρα που, πλέον, μπορεί όταν οι συνθήκες το απαιτούν, να βρίσκεται δίπλα στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Οι ελληνικές φρεγάτες και τα μαχητικά αεροσκάφη δεν ήρθαν για να ξεκινήσουν πόλεμο. Δεν ήρθαν για να επιτεθούν σε κανέναν. Η αποστολή τους είναι αποτρεπτική. Η παρουσία τους συνδέεται με την προστασία ευρωπαϊκού εδάφους και με τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Είναι πράγματι απορίας άξιο πώς η παρουσία της Ελλάδας, του μοναδικού φυσικού και στρατηγικού στηρίγματος αυτού του τόπου, βαφτίζεται πυρομανία.
Η αποτροπή δεν είναι πυρομανία. Είναι στοιχειώδης λογική άμυνας. Και όσοι έχουν ζήσει σε αυτή την περιοχή γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αδυναμία και η απουσία ισχύος δεν φέρνουν ειρήνη. Φέρνουν πειρασμούς σε εκείνους που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν το κενό.
Παραδόξως, συχνά κατηγορούνται ως επικίνδυνοι εκείνοι που θεωρούν αυτονόητη την ανάγκη συμμαχιών και αποτρεπτικής ισχύος, ενώ την ίδια ώρα περνούν σχεδόν απαρατήρητοι όσοι, στο όνομα μιας αφηρημένης ειρηνοφιλίας, αντιμετωπίζουν με επιείκεια καθεστώτα και οργανώσεις που δεν έχουν καμία σχέση με δημοκρατία ή με διεθνές δίκαιο.
Η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με ευχολόγια. Διασφαλίζεται με ισορροπία ισχύος, με συμμαχίες και με την ξεκάθαρη επιλογή στρατοπέδου. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βρίσκεται στο πλευρό της Δύσης και αυτή είναι μια στρατηγική επιλογή που έγινε συνειδητά.
Φυσικά, ο Γιώργος Φράγκος έχει κάθε δικαίωμα να διατυπώνει την άποψή του, ακόμη και με ποιητικές πιρουέτες. Το ίδιο όμως δικαίωμα έχουν και όσοι αισθάνονται υπερηφάνεια βλέποντας την ελληνική σημαία σε πολεμικά πλοία που πλέουν έξω από τη Λεμεσό.
Η δημόσια συζήτηση δεν χρειάζεται ηθική επιτήρηση για το τι επιτρέπεται να αισθάνεται ένας λαός σε μια δύσκολη συγκυρία. Γιατί η αξιοπρέπεια και η αίσθηση ασφάλειας δεν είναι αδίκημα, αλλά ανθρώπινη ανάγκη.
(*) Αντ’ αυτού Μανώλης Καλατζής