Μόνιμη παρουσία στην Κύπρο, γιατί μόνιμες είναι και οι απειλές

Χωρίς καμία δόση υπερβολής, θα πρέπει να επισημανθεί ότι είναι σημαντικό, πολύ θετικό, το γεγονός ότι η Ελλάδα ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας για ενίσχυση της αεράμυνάς της, μετά την επίθεση που δέχθηκαν οι βρετανικές βάσεις από το Ιράν, την περασμένη Δευτέρα.
Ενόψει τούτου, η Ελλάδα αποφάσισε αμέσως την αποστολή δυο φρεγατών και δυο ζεύγη μαχητικών αεροσκαφών, F-16 Viper. Αυτή η κίνηση συνιστά μια σημαντική βοήθεια σε ένα ρευστό και άκρως επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον, με τα όσα διαδραματίζονται στην περιοχή μας. Αποτελεί έμπρακτη στήριξη αλληλεγγύης και ενισχύει την αμυντική ικανότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Αθήνα ανταποκρίθηκε στο κυπριακό αίτημα και αυτό πρέπει να σημειωθεί ως μια κίνηση, που ανατρέπει πρακτικές δεκαετιών. Η γνωστή θέση «η Κύπρος κείται μακράν», ανατρέπεται. Διαψεύδεται ένα αφήγημα, που σκοπίμως συντηρήθηκε από τις ελλαδικές ελίτ για να δικαιολογούν την αδράνειά τους. Αλλά και για αποφεύγουν την ανάληψη ευθυνών έναντι της Κύπρου. Ιστορικά και σε κρίσιμες στιγμές, η Αθήνα δεν είχε ανταποκριθεί στην ανάγκη στρατιωτικής στήριξης της Κύπρου. Κυρίως το 1974, από την προδοτική χούντα και στη συνέχεια από τη μεταπολιτευτική Κυβέρνηση, που ανέλαβε την εξουσία μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχουν ιστορικά κι άλλα παραδείγματα, αλλά δεν είναι της παρούσης.
Είναι σαφές πως η ανταπόκριση της ελλαδικής πλευράς είναι μια σημαντική πολιτική πράξη. Για τη συγκυρία που διανύουμε, κρίνεται ως απαραίτητη η παρουσία των ελληνικών δυνάμεων αλλά και άκρως υποβοηθητική. Ωστόσο, για να έχει σημασία θα πρέπει να μην είναι τούτο ένα μικρό διάλειμμα, μια παρένθεση, που προέκυψε ως ανάγκη της σημερινής συγκυρίας. Είναι προφανές πως η στάθμευση δυνάμεων από την Ελλάδα, μέχρι να τελειώσει η κρίση, είναι άκρως υποβοηθητική. Αλλά πρόκειται για μια εξέλιξη, που έχει αρχή και τέλος.
Το πάλαι ποτέ Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα έχει μπει στο ράφι από την περίοδο της μη εγκατάστασης του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-300. Την ίδια ώρα, η γενική πολιτική προσέγγιση της τότε Κυβέρνησης Σημίτη στο ζήτημα τούτο, έχουν απομακρύνει τη στενή και αποτελεσματική σύνδεση του αμυντικού χώρου των δυο κρατών. Έχει στείλει στις ελληνικές καλένδες τον ενιαίο αμυντικό σχεδιασμό, από τη Θράκη μέχρι και την Κύπρο για αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού. Την ώρα, που διαχρονικά η κατοχική Τουρκία αντιμετωπίζει τον ελληνισμό, Ελλάδα και Κύπρο, ενιαία.
Όσο υπάρχει κατοχή στην Κύπρο και η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, θα πρέπει το Δόγμα να υπάρχει και να λειτουργεί. Και να υπάρχει σε μόνιμη βάση ελλαδική παρουσία στην Κύπρο. Η ασφάλεια Ελλάδος και Κύπρου είναι ενιαία, καθώς έχουμε απέναντί μας την ίδια απειλή.
Την ίδια ώρα, καταγράφηκαν περιορισμένες, ομολογουμένως, αντιδράσεις στην Ελλάδα (ναι υπήρξαν) για την αποστολή βοήθειας προς την Κύπρο. Προήλθαν από όσους κυριαρχούνται από πολιτικές και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Αλλά τούτο είναι αποτέλεσμα και της αποξένωσης. Εκείνοι που βλέπουν, όχι μόνο μακριά την Κύπρο αλλά και ξένη χώρα, εκφράζουν τέτοιες επιδερμικές προσεγγίσεις.
Η παρουσία των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, έχει και μια άλλη διάσταση. Η Ελλάδα θέλει να αναδείξει ότι είναι παρούσα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ότι αποτελεί ένα σοβαρό δρώντα στην ευρύτερη περιοχή. Όπως είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, υποδεχόμενος τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, η απόφαση της Ελλάδος είναι «μια κίνηση ιδιαίτερα ουσιαστικής αλλά και συμβολικής σημασίας. Μια κίνηση η οποία ανοίγει τον δρόμο για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί ακολουθούν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη». Η Λευκωσία, όπως είναι γνωστό, έχει απευθυνθεί και προς άλλους εταίρους μας, μεταξύ άλλων, προς τη Γαλλία που έχει ήδη ανταποκριθεί. Η Ευρώπη είναι απούσα όπως πάντα. Η ενεργοποίηση εταίρων για να βρεθούν στην περιοχή, τους τοποθετεί στην εξίσωση των εξελίξεων.