Ο «γυρολογισμός» ως πολιτική πρακτική

Του Πατριάρχη
Υπάρχει ένα είδος πολιτικάντηδων που δεν ανήκει πουθενά, αλλά εμφανίζεται παντού. Τον συναντάς σήμερα να ορκίζεται πίστη σε ένα κόμμα, αύριο να φωτογραφίζεται με το επόμενο και μεθαύριο να εξηγεί, με ύφος σχεδόν αδικημένου, πως ο ίδιος δεν μετακινήθηκε ούτε εκατοστό. Τα κόμματα, λέει, άλλαξαν, αλλά εκείνος έμεινε σταθερός σαν βράχος. Είναι τόσο βολική αυτή η εξήγηση, ώστε αν την πάρεις στα σοβαρά πρέπει να δεχθείς πως στην πολιτική ζωή δεν υπάρχουν καιροσκόποι, αλλά ένας πληθυσμός από παρεξηγημένους ιδεολόγους που τους κυνηγάει διαρκώς το κατεστημένο των κομμάτων τα οποία αλλάζουν δέρμα σαν φίδια.
Με έναν μαγικό τρόπο, αυτοί οι άνθρωποι παρουσιάζονται ως οι μόνοι συνεπείς και σταθεροί στις αξίες τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι γύρω τους έχουν χαθεί ή έχουν προδώσει τις αρχές τους. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς καταφέρνουν να πείθουν τον εαυτό τους ότι είναι οι τελευταίοι θεματοφύλακες της αλήθειας, την ώρα που χτυπούν την πόρτα του επόμενου κομματικού γραφείου αναζητώντας στέγη.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεζή και πιστέψτε με, καθόλου ρομαντική.
Πίσω από τις μεγάλες κουβέντες για ιδεολογίες και διαφωνίες, κρύβεται η ωμή ανάγκη για πολιτική επιβίωση. Κοινό μυστικό που οι ίδιοι αποφεύγουν να παραδεχτούν, είναι πως πίσω από τους «αγώνες» είναι το κυνήγι της καρέκλας. Στόχος η εξασφάλιση μιας θέσης στα έδρανα της Βουλής για μια πενταετία ή για μια ακόμα πενταετία, με όλα τα παρελκόμενα (βουλευτική αποζημίωση, ασυλία, μικρόφωνο, εξυπηρετήσεις κλπ).
Αυτή η πρακτική του «γυρολογισμού» ευτελίζει τη δημόσια ζωή και κάνει τους πολίτες να αποστρέφονται την πολιτική και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Ακόμα και διακινητές ναρκωτικών και κοινοί απατεώνες, βαφτίζονται αντισυστημικοί και ορκίζονται διαφάνεια και βεβαιώνουν πως θα μας δώσουν.
Ο πολιτικός γυρολογισμός παρουσιάζεται συνήθως με βαρύγδουπες λέξεις. Αρχές, συνείδηση, διαφωνία, νέα εποχή, υπέρβαση, πατριωτική ευθύνη, διαφάνεια, κάθαρση…. Το περιτύλιγμα αλλάζει, αλλά το φτηνό προϊόν μένει ίδιο. Όταν κάποιος ανακαλύπτει ξαφνικά ότι το κόμμα με το οποίο συστρατεύτηκε δεν τον εκφράζει πλέον, συνήθως δεν το ανακαλύπτει σε μια στιγμή πολιτικής επιφοίτησης. Το ανακαλύπτει όταν βλέπει ότι δεν έχει πιθανότητες πολιτικής επιβίωσης και τότε εμφανίζεται το γνωστό δράμα του, «έμεινα ίδιος, οι άλλοι άλλαξαν».
Όταν ο ψηφοφόρος βλέπει κάποιον που συντάσσεται με συγκεκριμένο πρόγραμμα να μετακομίζει στο απέναντι μαγαζί μόνο και μόνο για να μην μείνει εκτός νυμφώνος, αισθάνεται δικαιολογημένα αηδιασμένος.
Δεν μπορεί η πολιτική να είναι μια διαρκής εμποροπανήγυρη όπου όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται με αντάλλαγμα μια θέση σε ένα ψηφοδέλτιο. Η ιστορία έχει δείξει πως όσοι προσπάθησαν να επιβιώσουν αλλάζοντας στρατόπεδα για το προσωπικό τους συμφέρον, στο τέλος γίνονται καρικατούρες της δημόσιας ζωής.
Υπάρχουν βεβαίως και περιπτώσεις πραγματικής ρήξης συνείδησης και δεν είναι όλοι ίδιοι. Όμως αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες και συνήθως συνοδεύονται από καθαρές εξηγήσεις, από κόστος και από συνέπεια. Δεν συνοδεύονται από αδιάκοπη περιφορά από σχήμα σε σχήμα, σαν πλασιέ που χτυπά πόρτες μέχρι να βρει πελάτη.
Ας μην ξεχνάμε πως όσοι ζητούν την ψήφο μας, το κάνουν από αλτρουισμό και από έγνοια για την πατρίδα, η οποία χωρίς την παρουσία τους θα χαθεί. Υπομονή ως τον Μάϊο.