Ο Μιχάλης Ζαφείρης ήταν άξιος ποιητής της γενιάς του, έξω από κυκλώματα και δημόσιες σχέσεις

Πυξίδα
Γράφει ο Αντρέας Τιμοθέου
Ξέρω πως υπάρχουν πολύ πιο κοντινοί άνθρωποι να μιλήσουν για τον φίλο Μιχάλη και πολύ ειδικότεροι για τον ποιητή Μιχάλη Ζαφείρη. Το κάλεσμα ωστόσο να γράψω ένα αποχαιρετιστήριο από την αγαπημένη του αδερφή και δική μου αγαπημένη φίλη Φροσούλα Κολοσιάτου, δεν μου άφηνε περιθώρια μη ανταπόκρισης. Τον Μιχάλη τον γνώρισα στην Αθήνα μέσα από τα ποιήματά του που είχε στη βιβλιοθήκη της η Φροσούλα, σε μία από της επισκέψεις μου στο φωτεινό της σπίτι. Μου χάρισε όσα βιβλία του είχε διπλά και ξεκίνησα να τον διαβάζω στην Κύπρο.
Με τον Μιχάλη συναντήθηκα τέσσερις ή πέντε φορές από τότε. Πάντα γλυκύτατος, με τα μάτια πότε γεμάτα αγάπη και συγκίνηση για απλούς λόγους και πότε στραμμένα στον ορίζοντα πνιγμένα στη σιωπή. Νομίζω πως και το ποιητικό του έργο το καθορίζουν αυτά τα δύο στοιχεία. Ο Μιχάλης άξιος ποιητής της γενιάς του, έξω από κυκλώματα και δημόσιες σχέσεις, μας αφήνει ένα πλούσιο ποιητικό έργο που εύχομαι να βρει τη θέση που του αξίζει μέσα από την ουσιαστική και γόνιμη μελέτη του.
Παρά τις αντιξοότητες της παιδικής του ηλικίας, τις δυσκολίες της υγείας και της ζωής του είχε στο πλάι του και τα τρία του αδέρφια και το καθένα με τον δικό του τρόπο βοήθησε, ώστε να τις αντιμετωπίζει και όσο γινόταν να τις ξεπερνά. Η ζωή του θα ήταν πολύ πιο δύσκολη χωρίς τη φροντίδα τους. Η αγάπη και των τριών σημάδεψε την ύπαρξή του, μα και την Ποίησή του. Εκλεκτοί φίλοι και άνθρωποι των γραμμάτων, τον εκτιμούσαν, τον ξεχώριζαν και τον συντρόφευαν σε όλη του τη ζωή. Απόδειξη είναι και όλες αυτές οι δράσεις που έγιναν για το τελευταίο βιβλίο του, ένα συλλογικό έργο αγάπης θα έλεγα, στο οποίο πολλοί ομότεχνοι κατέθεσαν χρόνο και φροντίδα για τον Μιχάλη. Βλέποντας κανείς φωτογραφίες από τις παρουσιάσεις, καταλαβαίνει πόση χαρά εισέπραξε ο Μιχάλης, λίγο πριν το φευγιό του.
Τον συνάντησα τελευταία φορά στο Πολιτιστικό Κέντρο Στροβόλου, για την πρώτη παρουσίαση της συλλογής του, όπου και είχα την τιμή να διαβάσω ποιήματά του. Βρεθήκαμε στο προαύλιο και κάπνιζε με μια ευχαρίστηση στο βλέμμα για όσα συνέβησαν στην αίθουσα κι ας μην ήταν εκεί μαζί μας. Μεταξύ άλλων του είπα πως η Φροσούλα τον αγαπά πολύ, και πως τα οργάνωσε όλα εξαιρετικά για εκείνον. Ανταποκρίθηκε λέγοντας «Μα κι εγώ την αγαπώ, έχω την καλύτερη αδερφή που θα μπορούσε να έχει κάποιος».
Η συνάντηση, ωστόσο, που καθόρισε τη σχέση μου μαζί του ήταν αυτή που αφορούσε στην παράδοση ενός εικαστικού έργου της Φροσούλας. Το έφερα από την Αθήνα, το πήρα για κορνίζα και όταν ήταν έτοιμο το έβαλα ένα απόγευμα στο αμάξι για να του το παραδώσω. Με υποδέχτηκε με χαρά παιδιού και ήταν πρωτόγνωρα ενθουσιασμένος που θα το κρεμάγαμε στο υπνοδωμάτιό του. Εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα. Κάναμε μια χειραψία φεύγοντας και με κάρφωσε με μια κουβέντα του που για να μην τη ξεχάσω την έκανα ποίημα. Σας το διαβάζω και το αφιερώνω στη μνήμη του που εύχομαι να είναι αιώνια.
Χειραψία λέξεων
Στον Μιχάλη Ζαφερη
Φροσούλα μου, ξέρω πως ο κυπριακός σου αριθμός δεν θα χτυπάει πια τόσο συχνά και επίμονα, από τον αγαπημένο σου αδερφό, όμως να ξέρεις πως από κάπου ήσυχος και γαλήνιος θα επιστρέφει τη μέριμνα και την τρυφερότητα που υπέδειξες γι’ αυτόν, μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μιχάλη μου, μακριά από κάθε πόνο και στεναγμό της ζωής τώρα πορεύεσαι στους ουρανούς. Σε υποδέχεται νηφάλια με μια αγκαλιά γεμάτη ποιήματα η μάνα σου, ο πατέρας σου και ο Λεύκιος. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει, εμείς θα φροντίσουμε κανένα χώμα να μην σκεπάσει τις λέξεις σου.
Εκφωνήθηκε στην κηδεία του Μιχάλη Ζαφείρη που έγινε στις 7 Ιανουαρίου 2026