Πως το «Dry January» μετεξελίχθηκε με τα χρόνια

Από που ξεκίνησε:
Το κίνημα αυτό, αν και εμπνευσμένο από αντίστοιχες πρωτοβουλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρήκε γόνιμο έδαφος στις εργατικές κοινότητες των υφαντουργείων της Γιορκσάιρ. Οι ιδιοκτήτες των μύλων στήριξαν ενεργά την προσπάθεια, καθώς η μέθη των εργατών οδηγούσε σε απουσίες, χαμηλή παραγωγικότητα και κοινωνική αστάθεια. Σε μια εποχή όπου οι εργατικές κατοικίες ήταν εξαιρετικά υποβαθμισμένες και το αλκοόλ πανταχού παρόν, η ανάγκη για αλλαγή ήταν επιτακτική.
Αρχικά, το κίνημα προωθούσε τη μετριοπάθεια, επιτρέποντας μικρές ποσότητες μπύρας και αποθάρρυνε τα δυνατά ποτά. Το 1832, όμως, στο Πρέστον, καθιερώθηκε ο «όρκος εγκράτειας», με τον οποίο οι συμμετέχοντες δεσμεύονταν να μην ξανακαταναλώσουν αλκοόλ. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ενός παράλληλου κοινωνικού κόσμου για τους υποστηρικτές του κινήματος.
Ιδρύθηκαν ξενοδοχεία εγκράτειας, αίθουσες συγκεντρώσεων και ινστιτούτα, όπου οι πολίτες μπορούσαν να συναντηθούν, να παρακολουθήσουν μαθήματα, να διαβάσουν εφημερίδες ή να δανειστούν βιβλία, χωρίς την παρουσία αλκοόλ. Τα λεγόμενα «pubs χωρίς μπύρα» σέρβιραν τσάι, καφέ, κακάο και φαγητό, κάτι σπάνιο για τις συνηθισμένες παμπ της εποχής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ξενοδοχείο Trevelyan στο Λιντς, το οποίο θεωρήθηκε από τα πιο πολυτελή ξενοδοχεία εγκράτειας στη χώρα.
Παράλληλα, το κίνημα συνέβαλε στη δημιουργία δημόσιων αιθουσών και σιντριβανιών πόσιμου νερού. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο έμπορος Τσαρλς Μέλι στο Λίβερπουλ προώθησε την εγκατάσταση δημόσιων κρηνών, προσφέροντας καθαρό νερό ως εναλλακτική λύση αντί της παμπ.
Παρότι σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι επιλέγουν την αποχή από το αλκοόλ για λόγους υγείας και τρόπου ζωής, οι ειδικοί θεωρούν απίθανο να προκληθεί μια αντίστοιχη κοινωνική και αρχιτεκτονική αλλαγή. Σε αντίθεση με τον 19ο αιώνα, το αλκοόλ δεν αποτελεί πλέον το κυρίαρχο κοινωνικό πρόβλημα. Το «Dry January» θεωρείται κυρίως μια προσωπική επιλογή ευεξίας και όχι ένα μαζικό κίνημα κοινωνικής μεταρρύθμισης.
Πηγή: BBC