Σαν τον βιολιστή στη στέγη…

… να κρατάμε την ισορροπία μας!
Καλημέρα σας. Χρόνια Πολλά. Με νέα Εκκίνηση το 2026. Και, για να μην ανοίξω την αυλαία με τα δυσάρεστα σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως πχ στο τόσο «οικείο» μας Κραν Μοντανά στην Ελβετία, εκεί όπου δεν καταφέραμε, ενώ είμασταν τόσο κοντά, σε μια λύση του Κυπριακού (δύσκολη, ίσως, αλλά απείρως πιο δύσκολη είναι η βαθιά συνεχιζόμενη «γραμμή» που την τέμνει σχεδόν κατά το ήμισυ την Κύπρο), όπου τουλάχιστον 40 άνθρωποι κάηκαν σε πυρκαγιά σε ένα μπαρ όπου διασκέδαζαν…
…Να όμως που την άνοιξα!
Έτσι συμπεριφέρεται το μυαλό μου όταν, έχοντας καταλήξει μέσα μου στο τι θέλω να πω ή να γράψω, πατάω το πρώτο πλήκτρο, και είναι πια σαν να παίζει μόνο του το λάπτοπ.
Να τώρα, μετά από αυτό που συνέβη στο «μαγικό» θέρετρο της Ελβετίας, πήγε αυτομάτως το μυαλό μου στον Ισραηλινό Τέβιε (που τον έπαιξε ο καταπληκτικός Τοπόλ), να περπατάει στον χωματόδρομο κρατώντας το γέρικο άλογο του από τα γκέμια, με την άμαξα να «σέρνεται» λόγω σπασμένου τροχού), άρχισε να τα ρίχνει στον Ύψιστο:
«Αγαπητέ Θεέ. Ήταν ανάγκη τώρα να μου το κάνεις και αυτό; Δεν σου φτάνουν οι τόσες δυσκολίες που μου φόρτωσες; Ήταν ανάγκη να με κάνεις φτωχό; Πέντε θυγατέρες έχω Αγαπητέ Θεέ. Πώς θα τις παντρέψω όλες; Αν ήμουν πλούσιος όμως;»
Στην συνέχεια της ιστορίας, ο Τέβιε παντρεύει τις 3 από τις 5 θυγατέρες του, και εγκαθίστανται όλοι στο σπίτι που έκτισε στο μικρό χωριό της Ανατέβκα, στην Ρωσία.
Δεν νοούνται Χριστούγεννα, χωρίς να απλωθούμε «η φαμίλια» μπροστά στην τηλεόραση για τον Βιολιστή στην Στέγη. Και την Κυριακή βεβαίως, απολαύσαμε σε απευθείας μετάδοση το Πρωτοχρονιάτικο Κοντσέρτο της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης, με μαέστρο φέτος τον 50χρονο Καναδό Γιανίκ Νεζέτ Σέγκεν.
Και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, επίσης απολαύσαμε στο Ωδείο Αθηνών, στην οδό Ρηγίλλης, Αμφιθέατρο Ιωάννης Δεσποτόπουλος, ένα πραγματικά υπέροχο, ολοκαίνουργιο θέατρο-κόσμημα, την Ορχήστρα Δωματίου της Βιέννης, υπό την διεύθυνση του μαέστρου Κωνσταντίνου Δημηνάκη, που και αυτός εδρεύει στην Βιέννη.
Το βιβλίο που με συντρόφευσε τα Χριστούγεννα, και το προτείνω ενθουσιωδώς, είναι το «Ο Μηχανιστικός Άνθρωπος – Σιωπές της Ψυχής, Ρωγμές του Σώματος», Εκδόσεις Παπαδόπουλος, από τον Ψυχίατρο-Ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο.
Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, τον παρακολούθησα στην τηλεόραση της ΕΡΤ να εξηγεί ότι το βιβλίο του επικεντρώνεται στην Ψυχοσωματική, μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του 20ου αιώνα.
«Διότι ερευνά την βαθιά σύνδεση ψυχής και σώματος. Όταν το παιδικό τραύμα παγώνει τα συναισθήματα, ο άνθρωπος υιοθετεί έναν μηχανιστικό τρόπο ζωής, αποκομμένος από την εσωτερική του αλήθεια. Τότε, το σώμα γίνεται η μόνη φωνή που απομένει — νοσεί για να θυμίσει πως, μέσα από την οδύνη, η ψυχή παραμένει ζωντανή. Η ασθένεια μετατρέπεται σε ευκαιρία αυτογνωσίας, μια εσωτερική αφύπνιση που οδηγεί στην επανασύνδεση με τον αληθινό μας εαυτό.»
Τέλος, η «Μη Είδηση της Ημέρας», μας έρχεται από την Αμερική. Όπου, λίγο πριν την έλευση του Νέου Έτους, ο πολύς και ακατάσχετος Ίλον Μασκ ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει γενναία τους Ρεπουμπλικανούς υποψήφιους ώστε να πάρει ο Τραμπ πίσω «τον απόλυτο έλεγχο της χώρας» στις «ενδιάμεσες» (mid-term) εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.
Και παρακάτω, εν όψει αυτών των εκλογών, στο δικό του «Χ», πρώην Twitter, αναρτά και ένα πόστερ του εαυτού του, με τα λόγια «Αυτή η μάχη είναι για το μέλλον του πολιτισμού».
Aaaa, footsack man!. Όπως λένε και στην πατρίδα του, την Νότια Αφρική, και σημαίνει «άντε στον διάολο, μωρέ»!