Του Πατριάρχη
Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος μετά την εξόντωση του πατέρα του ηγείται του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες ή διπλωματικές αβρότητες. Η κυνική προτροπή του για πλήγματα κατά της ασφάλειας των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, αποτελεί την επιτομή της κρατικής τρομοκρατίας. Δεν πρόκειται για μια απλή ρητορική έξαρση, αλλά για την επιβεβαίωση της ιδεολογικής μήτρας ενός μορφώματος που από το 1979 τρέφεται με το αίμα των πολιτών του και την εξαγωγή του τρόμου πέραν των συνόρων του.
Το καθεστώς των Μουλλάδων στην Τεχεράνη δεν υπήρξε ποτέ μια συμβατική κυβέρνηση με την έννοια της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος. Υπήρξε και παραμένει ένας μηχανισμός παραγωγής αστάθειας. Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα αυτής της σκοτεινής δύναμης. Από τις δολοφονίες αντιφρονούντων στην Ευρώπη και τις αεροπειρατείες της δεκαετίας του ‘80, μέχρι τη δημιουργία και τη συντήρηση θυγατρικών οργανώσεων όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, το Ιράν έχει μετατρέψει την τρομοκρατία σε βασικό εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Αυτά τα παρακλάδια του σκοταδισμού δεν έχουν άλλο στόχο παρά τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την επιβολή της ισχύος μέσω του εγκλήματος.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό ορόσημο. Η εμμονή του Ιράν για την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου δεν αποτελεί ένα αμυντικό δόγμα, αλλά μια υπαρξιακή απειλή για τον σύγχρονο πολιτισμό. Όταν ένα καθεστώς που διέπεται από θρησκευτικό φανατισμό και περιφρονεί την ανθρώπινη ζωή επιδιώκει να κατέχει τα όπλα της ολικής καταστροφής, τότε η απειλή παύει να είναι περιφερειακή και καθίσταται παγκόσμια. Η ιστορία μας διδάσκει πως η ανοχή απέναντι σε ολοκληρωτικά συστήματα που επενδύουν στον φόβο, οδηγεί μαθηματικά σε παγκόσμιες τραγωδίες.
Γι’ αυτό η αποδυνάμωση ή και η ανατροπή αυτού του καθεστώτος δεν είναι πράξη εκδίκησης ούτε ιδεολογική εμμονή της Δύσης. Είναι ζήτημα διεθνούς ασφάλειας και ιστορικής ευθύνης. Ασφαλώς, η λύση δεν είναι να πληρώσει ο ιρανικός λαός ένα ακόμη τίμημα αίματος για να ικανοποιηθούν γεωπολιτικοί σχεδιασμοί τρίτων. Η αλλαγή πρέπει να έχει ως τελικούς νικητές τους ίδιους τους Ιρανούς, που εδώ και χρόνια δείχνουν ότι θέλουν ελευθερία και όχι θεοκρατικό ζυγό. Το καθεστώς δεν μεταρρυθμίζεται με ευχές, ανακοινώσεις και διπλωματικά χαμόγελα. Όσο παραμένει όρθιο, η περιοχή θα παράγει ανασφάλεια και ο κόσμος θα ζει με έναν μόνιμο μηχανισμό αποσταθεροποίησης. Η πτώση του θα ήταν μια ανάσα για το Ιράν και μια ανακούφιση για τον πλανήτη. Οι γυναίκες του Ιράν, που με περίσσιο θάρρος υψώνουν το ανάστημά τους απέναντι στα όπλα των Φρουρών της Επανάστασης, είναι η ζωντανή απόδειξη πως το τείχος του φόβου έχει ήδη ρωγμές. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αντιληφθεί πως η ασφάλεια του πλανήτη περνά μέσα από τον εκδημοκρατισμό της Τεχεράνης.
Δεν χρειαζόμαστε άλλες αναλύσεις για να καταλάβουμε το προφανές. Όσο το Ιράν παραμένει δέσμιο μιας θρησκευτικής ελίτ που θεωρεί την τρομοκρατία αρετή, η ειρήνη θα παραμένει ένα ζητούμενο. Η κατάρρευση αυτής της θεοκρατίας θα αφαιρέσει το οξυγόνο από τις τρομοκρατικές οργανώσεις της περιοχής και θα στερήσει από τον πλανήτη έναν από τους μεγαλύτερους τροφοδότες της αστάθειας. Είναι η ώρα η λογική και η ελευθερία να επικρατήσουν του δογματισμού και του αίματος.
Το καθεστώς που έκανε την τρομοκρατία κρατικό δόγμα
Ο Πατριάρχης αναφέρεται στην δημόσια τοποθέτηση του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ηγέτη του ιρανικού καθεστώτος, η οποία αποτελεί επιβεβαίωση της κρατικής τρομοκρατίας. Το καθεστώς των Μουλλάδων, από το 1979, τρέφεται με το αίμα των πολιτών του και εξάγει τον τρόμο πέραν των συνόρων του. Το ιρανικό καθεστώς δεν λειτουργεί ως συμβατική κυβέρνηση, αλλά ως μηχανισμός παραγωγής αστάθειας. Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών είναι γεμάτη από πράξεις βίας, όπως δολοφονίες, αεροπειρατείες και την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Ο συγγραφέας τονίζει ότι η επιδίωξη πυρηνικού οπλοστασίου από το Ιράν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τον σύγχρονο πολιτισμό, καθώς ένα καθεστώς που διέπεται από θρησκευτικό φανατισμό και περιφρονεί την ανθρώπινη ζωή δεν πρέπει να έχει πρόσβαση σε όπλα μαζικής καταστροφής. Η ανοχή σε τέτοια συστήματα οδηγεί σε παγκόσμιες τραγωδίες. Η αποδυνάμωση ή ανατροπή του καθεστώτος είναι ζήτημα διεθνούς ασφάλειας και ιστορικής ευθύνης, με στόχο να νικήσουν οι ίδιοι οι Ιρανοί, που επιθυμούν ελευθερία και όχι θεοκρατικό ζυγό. Η πτώση του καθεστώτος θα αποτελέσει ανάσα για το Ιράν και ανακούφιση για τον πλανήτη, ενώ οι γυναίκες του Ιράν, που αντιστέκονται, αποτελούν απόδειξη ότι το τείχος του φόβου έχει ρωγμές.
