Το μυστήριο μιας λίμνης που χάθηκε ξαφνικά

Κάτοικοι και μέλη της αυτόχθονης κοινότητας Κρι στο Ουασουανίπι του Κεμπέκ βρέθηκαν μπροστά σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Η Λίμνη Ρουζ, ένα από τα γνωστά φυσικά τοπία της περιοχής, είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω της νεκρά ψάρια και μια άδεια κοίτη.
Τα νερά της λίμνης δεν χάθηκαν, αλλά διέφυγαν από τις όχθες και κατευθύνθηκαν σχεδόν 10 χιλιόμετρα μακριά, καταλήγοντας σε μεγαλύτερη γειτονική λίμνη. Το περιστατικό σημειώθηκε τον Μάιο του 2025.
«Ποιον καλείς όταν σου αδειάζει μια λίμνη;» δήλωσε η αρχηγός της κοινότητας Κρι, Ιρίν Νίπος.
Ειδικοί που επικαλείται η βρετανική Guardian μιλούν για αιφνίδια αποστράγγιση λίμνης, ένα σπάνιο φαινόμενο που συνδέεται συνήθως με παγετωνικές λίμνες ή με κατάρρευση φραγμάτων. Στην περίπτωση της Λίμνης Ρουζ, όμως, το νερό άνοιξε νέο σημείο εκροής, αιφνιδιάζοντας ακόμη και επιστήμονες.
«Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο σε φυσική, μη παγετωνική λίμνη», σημείωσε η Ντιάνα Βιέιρα από το Κοινό Κέντρο Ερευνών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Το ερώτημα παραμένει αν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο ή για εξέλιξη που επιταχύνθηκε από ανθρώπινες παρεμβάσεις.
Η γεωλογία της περιοχής έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Η λίμνη βρισκόταν σε υψόμετρο, με μαλακές όχθες και αδύναμο σημείο, ενώ έντονες χιονοπτώσεις και το γρήγορο λιώσιμο του χιονιού αύξησαν την πίεση.
Η κυβέρνηση του Κεμπέκ απέδωσε την εξαφάνιση της λίμνης σε φυσικά αίτια και δεν προχώρησε σε περαιτέρω έρευνα. Παρόμοιο περιστατικό είχε καταγραφεί και το 1974 στην ίδια περιοχή.
Ωστόσο, επιστήμονες και εκπρόσωποι της κοινότητας Κρι επισημαίνουν ότι η εικόνα δεν είναι τόσο απλή. Τα τελευταία χρόνια, το Κεμπέκ έχει πληγεί από εκτεταμένες δασικές πυρκαγιές, με αποκορύφωμα το 2023, όταν κάηκε έκταση ίση με την ηπειρωτική Δανία.
Οι πυρκαγιές και η μακροχρόνια υλοτομία αποδυνάμωσαν τη φυτική κάλυψη και τις όχθες της Λίμνης Ρουζ. «Όσο περισσότερο κορεσμένο είναι το έδαφος, τόσο πιο εύκολα υποχωρεί», εξηγεί ο υδρολόγος Γιουνές Αλίλα.
Για αρκετούς ειδικούς, η εξαφάνιση της Λίμνης Ρουζ αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι. Ακόμη κι αν το φαινόμενο ήταν αναπόφευκτο, εκτιμούν ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις επιτάχυναν καθοριστικά την εξέλιξή του.