Το 2025 αφήνει μια Λεμεσό κάθε άλλο παρά ελκυστική

Του Χρήστου Χαραλάμπους
Μπορεί οι δημοτικές Αρχές της Λεμεσού και γενικότερα οι φορείς Τοπικής Αυτοδιοίκησης να εργάστηκαν και κατά τη διάρκεια του 2025 για την επίλυση σοβαρών διαχρονικών προβλημάτων που ταλανίζουν την πόλη και την επαρχία, επιδιώκοντας τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών, ωστόσο ο χρόνος που έφυγε δεν άφησε πίσω του κάτι καλύτερο από τον προηγούμενο.
Πόλη και επαρχία κατέγραψαν ένα χρόνο, αν όχι χειρότερο από τον προηγούμενο, τουλάχιστον όχι καλύτερο, στη βάση των προσδοκιών των πολιτών, κάτι για το οποίο την ευθύνη την φέρουν οι κυβερνώντες κατά κύριο λόγο, σε μικρότερο βαθμό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι Αρχές Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και οι πολίτες με την ανεκτικότητα και την αδράνειά τους.
Κάνοντας μια ανασκόπηση και καταγράφοντας τα όσα έγιναν και δεν έγιναν στη Λεμεσό, την εικόνα που άφησε στην πόλη και την επαρχία το 2025, εκείνο που κυριαρχεί είναι η απογοήτευση, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το μέλλον. Μια εικόνα που κάνει τη Λεμεσό της πολυδιαφημισμένης «ανάπτυξης», της μεγάλης τουριστικής κίνησης και της διασκέδασης, κάθε άλλο παρά ελκυστική να είναι, αφού τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που βασανίζουν τον πολύ κόσμο καλά κρατούν και δεν φαίνεται καμιά χαραμάδα που να δίνει ελπίδα ότι θα εκλείψουν ή έστω να μην διευρυνθούν μέσα στο νέο χρόνο.
Από πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει, όταν κοινή είναι η διαπίστωση ότι το κυνήγι του κέρδους κυριαρχεί; Και το βλέπουμε αυτό πρωτίστως μέσα από τον τρόπο ανάπτυξης της πόλης που ακολουθείται τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία: παρανομίες, αυθαιρεσίες, παρεκκλίσεις από τα νόμιμα και τα επιτρεπόμενα, και πολλά άλλα, τα οποία αντικατοπτρίζονται, κατά πρώτον, στις δεκάδες πύργους που υψώθηκαν κατά μήκος του παραλιακού μετώπου και έχουν αλλοιώσει την πρόσοψη της πόλης.
Και δεν είναι μόνο αυτό… Τώρα το κακό απλώνεται και σε περιοχές του κέντρου της πόλης. Κτίρια 15 ή και περισσότερων ορόφων, γραφειακής και εμπορικής χρήσης, που φυτρώνουν σαν μανιτάρια, βιάζοντας την αισθητική και την πραγματική καθημερινότητα των πολιτών. Και όλο αυτό, σε συνδυασμό με τη συνεχή αύξηση των αυτοκινήτων, που έχει οδηγήσει το κυκλοφοριακό στο απροχώρητο, κάνει τον κόσμο να τρελαίνεται.
Αυτό, για εκείνους τους λίγους που θησαυρίζουν, είναι ανάπτυξη και πρόοδος. Για τον απλό κόσμο όμως, τους πολλούς, είναι μαρτύριο και απελπισία που προστίθεται στην απόγνωση που έχει δημιουργήσει η κοινωνική ανισότητα, την οποία βιώνουν όλο και πιο έντονα οι χιλιάδες οικογένειες και οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, που δεν μπορούν να αποκτήσουν μια στέγη, γιατί το δικαίωμά τους αυτό έχει μετατραπεί σε προνόμιο που δεν τους επιτρέπεται ούτε να το διανοηθούν.
Αυτή είναι σήμερα η Λεμεσός.