«Φοβού» τον ηττημένο Τραμπ – Τι μπορεί να κάνει αν χάσει στο Ιράν

Στον Ντόναλντ Τραμπ δεν αρέσει να χάνει. Και καθώς οι πιθανότητές του να πετύχει μια νίκη στον πόλεμο με το Ιράν φαίνονται ολοένα και πιο λίγες, ο κόσμος μπορεί σύντομα να αντιμετωπίσει την προοπτική ενός ασταθούς προέδρου που θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα δίλημμα για την εξωτερική πολιτική, το οποίο θα είναι εντελώς εκτός του ελέγχου του.
Ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί ακόμη να πετύχει ένα κατόρθωμα που θα εγκωμιαστεί από τους γεωπολιτικούς αναλυτές ως προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ και ως νομιμοποίηση του ανθρώπινου, οικονομικού και πολιτικού κόστους του πολέμου.
Καθώς όμως ο Τραμπ βρίσκεται σε όλο και πιο δύσκολη θέση, είναι ώρα να προβλέψουμε πώς θα μπορούσε να αντιδράσει απέναντι στο ενδεχόμενο αποτυχίας στο Ιράν -και να προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο η αντίδρασή του να κάνει τη σύγκρουση ακόμη πιο επικίνδυνη, σημειώνει το Foreign Policy.
Οι προκλήσεις του πολέμου με το Ιράν φαίνεται να αυξάνονται μέρα με τη μέρα και οι ελπίδες είτε για μια απρόσκοπτη μεταβατική περίοδο τύπου Βενεζουέλας με έναν πειθήνιο ηγέτη είτε για μια ευρεία λαϊκή επανάσταση έχουν εξανεμιστεί.
Οι προηγούμενες συμπεριφορές του Τραμπ όταν αποτύγχανε ενδεχομένως ρίχνουν φως στο τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η ήττα δεν είναι κάτι καινούργιο για τον Τραμπ: Έχει υποστεί υψηλού προφίλ ήττες επιχειρηματικά, δικαστικά και πολιτικά.
Ως ιδανικός επιζών, διαθέτει ένα καλοδουλεμένο εγχειρίδιο στρατηγικών για τις περιπτώσεις που περπατά στην κόψη του ξυραφιού.
Αυτές συμπεριλαμβάνουν τον εκφοβισμό των υφισταμένων του, την επίρριψη ευθυνών, την απόκρυψη γεγονότων και τη διεύρυνση των άκαρπων στρατηγικών.
Η προσέγγιση του Τραμπ απέναντι σε συνθήκες ήττας φάνηκε με τον πιο έντονο τρόπο μετά την αποτυχία του στις εκλογές του 2020 , όταν ξεκίνησε μια έντονη εκστρατεία με πολλαπλά μέσα για να προσπαθήσει να ματαιώσει τα αναπόφευκτα αποτελέσματα, ενώ παράλληλα αποποιήθηκε την ευθύνη γι’ αυτά.
Η πρώτη αντίδραση ήταν η άρνηση, με την οποία ο Τραμπ απέρριψε τις δηλώσεις των εκπροσώπων του εκλογικού σώματος ότι η ψηφοφορία ήταν δίκαιη. Στη συνέχεια άσκησε αμείλικτη πίεση στους υφισταμένους και τους ομολόγους του, μεταξύ άλλων παρακαλώντας τον υπουργό Εξωτερικών της Τζόρτζια, Μπραντ Ράφενσπεργκερ, να «βρει» 11.780 ψήφους για να ανατρέψει τα αποτελέσματα της πολιτείας και προτρέποντας τον τότε αντιπρόεδρο Μάικ Πενς να αποφύγει το καθήκον του να πιστοποιήσει τα αποτελέσματα
Ο Τραμπ παρακάλεσε επίσης κορυφαίους αξιωματούχους του υπουργείου Δικαιοσύνης απλώς να πουν ότι οι εκλογές ήταν διεφθαρμένες και να “αφήσουν τα υπόλοιπα σε εμένα και τους Ρεπουμπλικάνους βουλευτές”». Όταν ο αξιωματούχος των εκλογών Κρις Κρεμπς ανέφερε ότι η ψηφοφορία ήταν δίκαιη, ο Τραμπ τον απέλυσε.
Οι προσπάθειες δεν σταμάτησαν εκεί. Ο Τραμπ εξουσιοδότησε μια ομάδα περιθωριακών οπαδών του, μεταξύ των οποίων ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι και ο δικηγόρος Σίντνεϊ Πάουελ, να προωθήσουν ψευδείς ισχυρισμούς ενώπιον των μέσων ενημέρωσης και των δικαστηρίων – πράξεις για τις οποίες αργότερα διώχθηκαν ποινικά.
Ο Τραμπ επέκτεινε τις προδήλως άκαρπες στρατηγικές: Ο πρόεδρος και οι σύμμαχοί του κατέθεσαν τελικά 62 αγωγές αμφισβήτησης των αποτελεσμάτων, μόνο και μόνο για να τις χάσουν όλες.
Επίσης επέρριψαν ευθύνες με κάθε τρόπο σε, ελαττωματικά μηχανήματα ψηφοφορίας, διεφθαρμένους εκλογικούς υπαλλήλους, επιστολικά ψηφοδέλτια, τα μέσα ενημέρωσης, επιτήδειους Δημοκρατικούς, αναξιόπιστους Ρεπουμπλικάνους, δικαστές που απέρριψαν τους ισχυρισμούς του, ακόμη και ξένους παράγοντες.
Ο Τραμπ προσπάθησε επίσης να εξαναγκάσει τα μέσα ενημέρωσης να επικυρώσουν τους ψευδείς ισχυρισμούς του. Αφού το Fox News και το Associated Press κάλεσαν την Αριζόνα για τον Τζο Μπάιντεν το βράδυ των εκλογών, ο Τραμπ απαίτησε δημοσίως την ανάκληση της πρόσκλησης και κατακεραύνωσε την άρνηση των μέσων ενημέρωσης. Επιτέθηκε στο Facebook και το Twitter για την καταστολή της εκστρατείας παραπληροφόρησης.
Βέβαια, η πιο επικίνδυνη πτυχή της αντίδρασης στην ήττα ήταν η ενθάρρυνση της εξέγερσης της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. Παρόλο που αρνήθηκε ότι ήταν ο εγκέφαλος της εξέγερσης, οι ενέργειές του της προσέδωσαν νομιμότητα. Και όπως κατέστησαν σαφές οι μεταγενέστερες αμνηστίες προς τους βίαιους ταραξίες, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να θέσει σε κίνδυνο θεμελιώδεις θεσμούς και ζωές των ΗΠΑ στην υπηρεσία του σκοπού του.
Όταν το Πανεπιστήμιο Τραμπ (μια κερδοσκοπική εταιρεία εκπαίδευσης που προσέφερε προγράμματα κατάρτισης σε θέματα ακινήτων, διαχείρισης περιουσίας και επιχειρηματικότητας) αποδείχθηκε απάτη, ο Τραμπ επιτέθηκε στον δικαστή της υπόθεσης και συνέχισε να αρνείται την ενοχή του μετά την εκδίκαση διακανονισμού ύψους 25 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αντιδρώντας στο λιγοστό πλήθος στην ορκωμοσία του το 2016, ο Τραμπ ανάγκασε τον εκπρόσωπο Τύπου του Λευκού Οίκου Σον Σπάισερ να πει ψέματα από το βήμα του Λευκού Οίκου, ισχυριζόμενος ότι η προσέλευση του κόσμου ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία.
Κατά τη διάρκεια της αντιπαράθεσης στην αγωγή που κατέθεσε η E. Jean Carroll κατηγορώντας τον για βιασμό και σεξουαλική επίθεση, ο Τραμπ άσκησε επανειλημμένες εφέσεις, εξαπολύοντας παράλληλα δημόσιες επιθέσεις που ομοσπονδιακό εφετείο χαρακτήρισε πρωτοφανείς.
Αν ο Τραμπ χειριστεί το ενδεχόμενο να υπερφαλαγγιστεί στο Ιράν όπως έχει αντιμετωπίσει τις αποτυχίες σε άλλους τομείς, τότε οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι σοβαρές. Οι αλυσιδωτές επιπτώσεις θα υπερβούν κατά πολύ την εικόνα, τη φήμη ή τον πλούτο του προέδρου -ή των ακόλουθών του. Το στρατιωτικό ηθικό, οι συμμαχίες και το παγκόσμιο κύρος της Ουάσινγκτον διακυβεύονται από το πώς ο Τραμπ θα πλοηγηθεί στη δύσκολη αυτή θέση. Καθώς η αρχική αισιοδοξία για τον πόλεμο έχει εξασθενίσει, ο Τραμπ και οι συνεργάτες του έχουν ήδη αρχίσει να ενεργοποιούν τμήματα του γνωστού του εγχειριδίου.
Υπάρχουν αναφορές ότι, κατά την έναρξη του πολέμου ο Τραμπ αγνόησε τις προειδοποιήσεις του στρατηγού Νταν Κέιν, του επικεφαλής του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, για το γεγονός ότι τα αμερικανικά στρατεύματα θα μπορούσαν να κινδυνεύσουν από την ανεπάρκεια πυρομαχικών και συμμαχικής υποστήριξης.
Ο Τραμπ έχει μακρύ ιστορικό στο να θέτει στο περιθώριο ή και να απολύει στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους που διαφωνούν μαζί του.
Εν μέσω της στρατιωτικής σύγκρουσης τέτοιες εκβιαστικές αντιδράσεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη λήψη αποφάσεων από τους αξιωματικούς, με αποτέλεσμα εσφαλμένες εκτιμήσεις κινδύνου, ελλιπείς ή διαστρεβλωμένες εκθέσεις προς το Κογκρέσο, αποσιωπηση των προειδοποιήσεων για κλιμάκωση και επιχειρησιακές αποφάσεις αποτέλεσμα συμβιβασμού που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και στρατηγικούς στόχους.
Εάν ο Λευκός Οίκος ωθήσει τους αξιωματικούς να πλήξουν στόχους χωρίς την κατάλληλη νομική επιτήρηση, να αγνοήσουν τις διασφαλίσεις για την αποφυγή βλαβών στον άμαχο πληθυσμό,ή να παραβιάσουν με άλλο τρόπο τους νόμους του πολέμου, η σύγκρουση θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο θανατηφόρα ενώ το ηθικό και η ετοιμότητα του στρατού θα μπορούσαν να τεθούν σε κίνδυνο.
Η επανάληψη αποτυχημένων στρατιωτικών στρατηγικών από καθαρό πείσμα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια των μελών των αμερικανικών υπηρεσιών και τη στρατιωτική φήμη της Ουάσινγκτον.
Από τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ λείπουν ήδη οι έμπειρες φωνές αξιοσέβαστων, αμερόληπτων αξιωματούχων, όπως ο πρώην προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Τζον Κέλι και ο πρώην υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις, ο οποίος υπηρέτησε στην πρώτη θητεία του. Αυτοί που τον περιβάλλουν σήμερα παλεύουν για το πώς θα αλλάξουν το αφήγημα ενός πολέμου που μπορεί να βγαίνει εκτός ελέγχου.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ θα μπορούσε να αποσείσει την ευθύνη για μια αποτυχημένη επιχείρηση στο Ιράν. Η εχθρική αντίδρασή του στην άρνηση των συμμάχων να στείλουν πλοία στο παγιδευμένο Στενό του Ορμούζ δίνει μια πρόγευση του πώς θα μπορούσε να μοιάζει. Προχωρώντας ακόμη περισσότερο, θα μπορούσε να εκτοξεύσει κατηγορίες κατά του αμερικανικού στρατού για τις ελλείψεις του, των συμμάχων του στον Κόλπο για την άρνησή τους να κλιμακώσουν περαιτέρω τις εχθροπραξίες, κατά της Κίνας και της Ρωσίας για υποκίνηση του Ιράν, κατά της κυβέρνησης του Ισραήλ για την ενθάρρυνση σε πόλεμο, κατά των Δημοκρατικών για την προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τις εποπτικές τους εξουσίες ή κατά όλων των παραπάνω.
Πηγαίνοντας ακόμη πιο μακριά, αν ο Τραμπ αισθανθεί παγιδευμένος ή απελπισμένος, μπορεί να καταφύγει σε ακραία μέτρα που περιλαμβάνουν απερίσκεπτες αναπτύξεις χερσαίων στρατευμάτων ή ακόμη και τη χρήση μη συμβατικών όπλων, οδηγώντας σε μια παρατεταμένη σύγκρουση ή έναν ευρύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα, αντιμέτωπος με μια ανατροπή στο Ιράν, ο Τραμπ να στραφεί σε μια άλλη προτεραιότητα -την Κούβα ή ίσως ένα εσωτερικό θέμα- και να επιχειρήσει μια αμφιλεγόμενη, προσπάθεια να αντιστρέψει την τύχη του και να αποδείξει τη συνεχιζόμενη κυριαρχία του.