Όταν το οργανωμένο έγκλημα δοκιμάζει τα όρια του κράτους

Οι πυροβολισμοί που έπεσαν μέρα μεσημέρι στη Λάρνακα, σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης και σε απόσταση αναπνοής από την Αστυνομική Διεύθυνση, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μια ωμή επίδειξη ισχύος του οργανωμένου εγκλήματος και μια ξεκάθαρη δοκιμασία των αντοχών του κράτους και της κοινωνίας. Όταν εκβιασμοί, όπλα και συμμορίες βγαίνουν στο φως της ημέρας, τότε το πρόβλημα παύει να αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους και γίνεται ζήτημα δημόσιας ασφάλειας και δημοκρατικής τάξης.
Η Λάρνακα βιώνει εδώ και μήνες μια ανησυχητική κλιμάκωση: απόπειρες φόνου, εμπρησμοί, ξυλοδαρμοί και τώρα ένα ανοιχτό επεισόδιο με πυροβολισμούς, που από τύχη δεν κόστισε ανθρώπινες ζωές. Το οργανωμένο έγκλημα φαίνεται να διεκδικεί απροκάλυπτα τον έλεγχο της «αγοράς προστασίας», επιβάλλοντας χαράτσια σε επιχειρηματίες, με τη λογική του «πλήρωσε για να είσαι ασφαλής». Πρόκειται για πρακτικές που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές και που καμία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να αποδέχεται ως κανονικότητα.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η αγριότητα των γεγονότων, αλλά το θράσος. Είκοσι άτομα να επιτίθενται οργανωμένα, να απαιτούν χρήματα και να χρησιμοποιούν όπλα, δείχνει ότι κάποιοι αισθάνονται πως μπορούν να δρουν σχεδόν ανεμπόδιστα. Οι συλλήψεις είναι απαραίτητες και οι έκτακτες περιπολίες αναγκαίες, όμως δεν αρκούν για να αποκαταστήσουν το αίσθημα ασφάλειας που έχει τρωθεί βαθιά. Οι πολίτες δεν χρειάζονται μόνο περισσότερη αστυνομική παρουσία, χρειάζονται τη βεβαιότητα ότι το κράτος ελέγχει την κατάσταση και δεν την ακολουθεί εκ των υστέρων.
Οι δηλώσεις περί παραδειγματικής τιμωρίας και οι πολιτικές τοποθετήσεις έχουν τη σημασία τους, αλλά η κοινωνία περιμένει πράξεις με διάρκεια και αποτέλεσμα. Η πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος δεν είναι υπόθεση επικοινωνίας, ούτε λύνεται με αποσπασματικά μέτρα. Απαιτεί σχέδιο, συνέπεια, θεσμική συνεργασία και ξεκάθαρο μήνυμα μηδενικής ανοχής.
Το διακύβευμα είναι σαφές: είτε το κράτος θα επανακτήσει πλήρως τον έλεγχο του δημόσιου χώρου είτε θα αφήσει περιθώρια σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλλουν τον νόμο του φόβου. Κι αυτή είναι μια μάχη που δεν επιτρέπεται να χαθεί.
[email protected]