CNN: ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν κοινό εχθρό, αλλά έχουν κοινούς στόχους στον πόλεμο με το Ιράν;

«Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν μαζί στο Ιράν. Αλλά με τον πόλεμο να μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα του, γίνεται σαφές ότι οι δύο χώρες έχουν κάποιες διαφορές»
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν από κοινού στο Ιράν. Αλλά με τον πόλεμο να μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα του, γίνεται σαφές ότι οι δύο χώρες έχουν κάποιες διαφορές στον τρόπο που αντιμετωπίζουν την εξέλιξη του πολέμου, σχολιάζει το CNN.
Για να γίνουν κατανοητοί οι στόχοι του Ισραήλ από τον πόλεμο σε σύγκριση με τι θέλει η κυβέρνηση Τραμπ, ο δημοσιογράφος του CNN μίλησε με τον Ντάνιελ Σαπίρο, μέλος του Ατλαντικού Συμβουλίου, πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα, και αναπληρωτή βοηθό υπουργό Άμυνας για τη Μέση Ανατολή κατά τη διακυβέρνηση Μπάιντεν.
Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν ορισμένους επικαλυπτόμενους στόχους, αλλά υπάρχει κάποια απόκλιση, και πιθανώς μια αυξανόμενη απόκλιση, αυτών των στόχων με την πάροδο του χρόνου, εξήγησε ο Σαπίρο.
Και οι δύο χώρες επικεντρώνονται σαφώς στην υπονόμευση της ικανότητας του Ιράν να προβάλλει ισχύ και να απειλεί τους γείτονές του. Έχουν επικεντρωθεί στην υποβάθμιση των δυνατοτήτων αεράμυνας του Ιράν, των αποθεμάτων και των εκτοξευτών βαλλιστικών πυραύλων του, καθώς και της παραγωγικής του ικανότητας, όπως και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών του, του ναυτικού του και ό,τι έχει απομείνει από οποιοδήποτε είδος αεροπορικού εξοπλισμού.
Ένας άλλος τομέας κοινής ανησυχίας είναι το πυρηνικό πρόγραμμα και η διασφάλιση ότι το Ιράν δεν θα ανακτήσει την πρόσβαση ή δεν θα κάνει χρήση της πρόσβασης που έχει ήδη στο ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού του, καθώς και η προσπάθεια να ανακτήσει δυνατότητα εμπλουτισμού, και ενδεχομένως να επιχειρήσει να δημιουργήσει την ύλη για πυρηνικά όπλα.
Επίσης, τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ έχουν επίσης εκφράσει, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και με διαφορετικούς τρόπους, την ελπίδα ότι το ιρανικό καθεστώς θα μπορούσε να αποδυναμωθεί σε σημείο που να πέσει, ή ο ιρανικός λαός να ξεσηκωθεί και να το ανατρέψει.
Παρόλο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, στις πρώτες ημέρες του πολέμου εξέφρασε την ελπίδα ότι η ανατροπή του καθεστώτος θα πλησίαζε, τις τελευταίες ημέρες έχει υποβαθμίσει αυτό το θέμα.
Η αλλαγή καθεστώτος φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα για το Ισραήλ.
Έτσι, έχουμε το πραγματικό ερώτημα σχετικά με το αν πρόκειται για πόλεμο αλλαγής καθεστώτος. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισραήλ θα ήθελε να συνεχίσει την εκστρατεία, και ελπίζει ότι αυτή θα οδηγήσει στο τέλος του καθεστώτος, για κατανοητούς λόγους. Αντιμετωπίζουν έναν αδυσώπητο εχθρό που έχει ορκιστεί στην καταστροφή του μέσα από δεκαετίες υποστήριξης τρομοκρατικών οργανώσεων που έχουν βάψει τα χέρια τους με το αίμα πολλών Ισραηλινών, διαμορφώνοντας πυρηνικές δυνατότητες και πυραυλικές βαλλιστικές δυνατότητες για να προσπαθήσουν να πραγματοποιήσουν αυτό το όραμα. Για τους Ισραηλινούς, το να βλέπουν ένα αποδυναμωμένο Ιράν και να θέλουν να οδηγήσουν σε αυτήν την αλλαγή είναι πολύ κατανοητό αναφέρει ο αναλυτής.
Οι ΗΠΑ είναι λιγότερο σαφείς στους στόχους τους
Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τo δικό τους ιστορικό πολέμων για αλλαγή καθεστώτος, στους οποίους ο πρόεδρος είχε αντιταχθεί και τους οποίους οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν υποστήριζαν.
Υπάρχει ο κίνδυνος ένας πόλεμος που θα συνεχιστεί για πολλές ακόμη εβδομάδες, ή και περισσότερο να λάβει τη μορφή μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης – στην οποία δεν βρισκόμαστε ακόμη, αλλά ίσως στα πρόθυρα, αιμμοραγώντας σε έμψυχο δυναμικό και οικονομικά τις ΗΠΑ. Σίγουρα θα μπορούσε να συμβεί. Ο τρόπος με τον οποίο θα υπονομεύσει τους στρατιωτικούς πόρους των ΗΠΑ, θα μπορούσε να βλάψει τα στρατηγικά συμφέροντα στον Ινδο-Ειρηνικό και στην Ευρώπη, απλώς επειδή διατίθεται μεγάλο μέρος των πόρων στη Μέση Ανατολή.
Υπάρχει λοιπόν μια απόκλιση συμφερόντων σε αυτή τη σύγκρουση με την πάροδο του χρόνου, και ακόμη και αν το καθεστώς έπεφτε, υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους αυτό το σενάριο θα επηρέαζε κάθε χώρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγκάζονταν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις ενός χαοτικού σεναρίου μετά την πτώση του καθεστώτος, ενδεχομένως έναν εμφύλιο πόλεμο στο Ιράν, ενδεχομένως μια αστάθεια που θα επηρέαζε τους γείτονες, ενδεχομένως μεταναστευτικές ροές που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη και τους συμμάχους του Κόλπου. Παρότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να παρασυρθούν στην αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων, το Ισραήλ θα χαιρόταν πολύ να δει το τέλος του καθεστώτος και θα ανησυχούσε λιγότερο.
«Νομίζω ότι οι Ισραηλινοί θα θελήσουν να συνεχίσουν, επειδή επιθυμούν να αποδυναμώνουν το καθεστώς και μάλιστα ελπίζουν πραγματικά ότι θα πέσει» σημειώνει ο βετεράνος διπλωμάτης.
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ήταν πολύ ασυνεπής και ασαφής σχετικά με τους στόχους του και επομένως πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να τους επιτύχει. Το όλο θέμα γίνεται πιο περίπλοκο καθώς εξελίσσεται η κρίση στο Στενό του Ορμούζ.
Είναι πιθανό ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να μπορέσει να ισχυριστεί άμεσα νίκη, και σήμερα, επικαλούμενος τη σημαντική υποβάθμιση όλων των ιρανικών δυνατοτήτων προβολής ισχύος. Αλλά δεν είναι βέβαιο ότι αν κηρύξει κατάπαυση του πυρός, το Ιράν θα σταματήσει τον πόλεμο. Μπορεί να συνεχίσουν να εκτοξεύουν drones στον Κόλπο ή πυραύλους στο Ισραήλ και μπορεί να συνεχίσουν να παρενοχλούν πλοία στο Στενό του Ορμούζ μέχρι να είναι ικανοποιημένοι ότι υπάρχουν όροι με τους οποίους μπορούν να συμβιβαστούν.
Είναι σίγουρα πιθανό ο Πρόεδρος Τραμπ να φτάσει σε ένα σημείο, πολύ νωρίτερα από ό,τι θα ήθελαν οι Ισραηλινοί, όπου θα προσπαθήσει να τερματίσει όλο αυτό. Το αν θα το πετύχει αυτό είναι ένα διαφορετικό ερώτημα, αλλά νομίζω ότι αυτά τα χρονοδιαγράμματα πιθανώς αποκλίνουν.
Το Ισραήλ δεν βρίσκεται μόνο σε πόλεμο με το Ιράν
Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο, το οποίο είναι ότι το Ισραήλ έχει μια σχετική, αλλά ξεχωριστή ατζέντα στον Λίβανο, όπου η Χεζμπολάχ έχει επιτεθεί στο Ισραήλ από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράν. Η λιβανική κυβέρνηση και οι λιβανικές ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν εκπληρώσει τις δεσμεύσεις τους βάσει της εκεχειρίας του 2024 για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Έτσι, (το Ισραήλ) σαφώς σκοπεύει σε μεταγενέστερη εκστρατεία για να προσπαθήσει να προκαλέσει σημαντικά μεγαλύτερη ζημιά στη Χεζμπολάχ και ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει αυτήν την εκστρατεία ως μοχλό για να ωθήσει σε μια διπλωματική διαδικασία που θα έκανε την λιβανική κυβέρνηση – ίσως να αναγνωρίσει το Ισραήλ, αλλά και να αναλάβει τις ευθύνες της για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ.
«Δεν πρόκειται για το ίδιο επίπεδο προτεραιότητας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αν και προφανώς θέλουν να δουν τη Χεζμπολάχ αφοπλισμένη. Αλλά υποψιάζομαι ότι ο Πρόεδρος Τραμπ δεν θα αντιταχθεί εάν το Ισραήλ συνεχίσει να επιδιώκει κάποια δραστηριότητα στον Λίβανο, ακόμη και αν υπάρξει εκεχειρία στο Ιράν. Όσο για το πότε θα έρθει η εκεχειρία με το Ιράν – μόλις ο Πρόεδρος Τραμπ αποφασίσει ότι αυτή η εκστρατεία έχει τελειώσει, δεν νομίζω ότι το Ισραήλ θα είναι σε θέση να τη συνεχίσει στο Ιράν με τον ίδιο τρόπο που διεξάγεται τώρα, εφόσον οι Ιρανοί υποχωρούν».
Πρόκειται για μια πολύ ολοκληρωμένη εκστρατεία με εξαιρετικό επίπεδο συντονισμού μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ. Ακόμα κι αν το Ισραήλ ήθελε να συνεχίσει, θα έπρεπε να προσαρμόσει τις δραστηριότητές του ώστε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι δεν θα λειτουργούσε με τον ίδιο παράλληλο τρόπο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αλλά αν ο Πρόεδρος Τραμπ πει «τελειώνουμε», ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου δεν θα είναι σε θέση να τον αψηφήσει και να πει «Συγγνώμη, θα συνεχίσουμε αυτόν τον πόλεμο».
«Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υπάρχουν ακόμη ιρανικές απειλές και δυνατότητες που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Φυσικά, η πυρηνική απειλή είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα. Αλλά θα μπορούσα να φανταστώ το Ισραήλ να μετατοπίζεται σε αυτό που σε άλλους τομείς ονομάζεται στρατηγική ‘’κουρεύω το γρασίδι’’, (χωρίς ριζικές λύσεις) όπου περιοδικά εμπλέκεται στρατιωτικά για να καταστείλει μια απειλή, να τη διαχειριστεί, να την περιορίσει, χωρίς να βρίσκεται στο ίδιο είδος παρατεταμένης μάχης που βρίσκεται αυτή τη στιγμή».
Δεν υπάρχει ενημέρωση για κάποιο αίτημα από το Ισραήλ για στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στον Λίβανο και ειλικρινά δεν υπάρχει λόγος. Στο Ιράν, με το μέγεθος της χώρας και κάθε στρατός να έχει τους δικούς του τομείς εξειδίκευσης και μοναδικές δυνατότητες, υπήρχε μια ορισμένη συνέργεια για τη συνδυασμένη φύση αυτής της εκστρατείας. Αλλά αυτό που θέλει να πετύχει το Ισραήλ στον Λίβανο, μπορεί σε μεγάλο βαθμό να το κάνει μόνο του.
«Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει ασταμάτητα σε δημοσιογράφους, αλλά λέει πολλά πολύ ασυνεπή πράγματα. Παρά το γεγονός ότι έχει πολλά περισσότερα να πει, δεν νομίζω ότι έχει κάνει πολλά για να μετριάσει τη σύγχυση που νιώθουν πολλοί Αμερικανοί σχετικά με το γιατί το κάνουμε αυτό, και ειλικρινά, βλέπουμε έναν ασυνήθιστα χαμηλό βαθμό δημόσιας υποστήριξης για μια μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση – εν μέρει επειδή είναι ένας πόλεμος επιλογής στη Μέση Ανατολή. Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται».
«Υπεραισιοδοξία»
Γενικά, υπήρχε πιθανώς μια υπερβολικά αισιόδοξη εκτίμηση τόσο από το Ισραήλ όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι η καρατόμηση του καθεστώτος με τη δολοφονία του αγιατολάχ και ορισμένων άλλων ανώτερων ηγετών την πρώτη ημέρα, και στη συνέχεια η συνεχής πίεση εναντίον πολλών στόχων του καθεστώτος και στόχων προστασίας της εξουσίας, θα μπορούσε να προκαλέσει μια κατάρρευση του καθεστώτος και επίσης θα μπορούσε να εμπνεύσει τον ιρανικό λαό να επιστρέψει στους δρόμους και να ασκήσει πίεση στο καθεστώς εσωτερικά. Αυτή ήταν υπερβολικά αισιόδοξη εκτίμηση. Και πιθανώς υπήρχε μια κοινή ανεπαρκής εκτίμηση για το πώς ακόμη και ένα πολύ αποδυναμωμένο Ιράν έχει ακόμα χαρτιά να παίξει.
Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, αυτό είναι το σενάριο που ο αμερικανικός στρατός είχε σχεδιάσει εδώ και δεκαετίες, καθώς ήταν πάντα γνωστό ότι ήταν μια πιθανή ιρανική στρατηγική σε στιγμές κρίσης.
Δεν είναι λοιπόν μια νέα ιδέα, αλλά δεν υπήρξε καμία από την πολιτική και διπλωματική προετοιμασία που θα έπρεπε να υπάρχει, και που θα περίμενε κανείς αν οι Ηνωμένες Πολιτείες το έβλεπαν αυτό ως ρεαλιστικό σενάριο.
Το βλέπουμε αυτό τώρα, καθώς ο Πρόεδρος Τραμπ καλεί ή επιμένει, και ίσως ακόμη και απειλεί τα κράτη του ΝΑΤΟ να στείλουν πλοία για να βοηθήσουν στην αστυνόμευση του στενού. Είναι μάλλον αργά για να απευθυνθούμε σε αυτούς τους συμμάχους, τους οποίους δεν είχαν συμβουλευτεί καθόλου πριν από την έναρξη της εκστρατείας, και να επιμείνουμε να παίξουν αυτόν τον ρόλο, και, φυσικά, αφού πυροδοτήσουμε εντάσεις μαζί τους με πολλούς άλλους τρόπους, και επιβάλαμε δασμούς σε αυτούς, κ.λπ., τον τελευταίο χρόνο.
Αυτό υποδηλώνει μια κάποια έλλειψη ρεαλιστικής προετοιμασίας για τις επιλογές που είχε το Ιράν, παρόλο που είναι το ασθενέστερο μέρος, να προκαλέσει «πόνο», να παίξει κάποια χαρτιά, ίσως ακόμη και να παρατείνει τη σύγκρουση, επειδή βλέπουν ότι έχουν ήδη υπομείνει το μεγαλύτερο μέρος του πόνου που θα υπομείνουν μέσω των σφοδρών αεροπορικών επιδρομών, και ότι μια πιο μακρά εκστρατεία τους δίνει στην πραγματικότητα μεγαλύτερη μόχλευση και περισσότερες ευκαιρίες να επιβάλουν πόνο προς την άλλη κατεύθυνση.
Πηγή: skai.gr