Cran Montana: The Harrowing Testimony of the 19-Year-Old Hero

Λίγο μετά τη 1.30 τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς, ένας φρικτός εφιάλτης ξέσπασε στο θέρετρο του Κραν Μοντανα. «Δεν θα δω ποτέ κάτι χειρότερο από εκείνη τη νύχτα», λέει στη συγκλονιστική του μαρτυρία ο 19χρονος φοιτητής.
Το μπαρ Le Constellation, όπου εκτυλίσσονταν εορτασμοί για την έλευση του νέου έτους, τυλίχθηκε στις φλόγες, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πάνω από 40 άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 115.
Τις σοκαριστικές στιγμές που έζησε στην πύρινη κόλαση εκείνης της νύχτας περιέγραψε στην εφημερίδα L’ Essentiel ένας νεαρός φοιτητής ονόματι Τζιάνι, ο οποίος βρισκόταν στο θέρετρο για διακοπές.
Ο 19χρονος Ιταλός που σπουδάζει Μηχανολογία στη Γενεύη έφτασε στο σημείο της τραγωδίας αρκετά νωρίς. Όπως λέει ο ίδιος, ενημερώθηκε για το συμβάν από φίλη του, η οποία έφτασε στο μπαρ λίγα λεπτά μετά την έκρηξη. «Άκουσε δυνατές εκρήξεις και είδε φλόγες. Κατάλαβα αμέσως ότι είχε συμβεί κάτι πολύ σοβαρό», αναφέρει.
Ο ίδιος βρισκόταν αρκετά κοντά και έσπευσε να δει τι συνέβη. Ακόμα δεν είχαν φτάσει στο μπαρ ούτε οχήματα της Πυροσβεστικής ούτε ασθενοφόρα. «Οι διασώστες ήρθαν σχετικά γρήγορα, αλλά από μακριά. Τα ασθενοφόρα άργησαν πολύ», σημειώνει. Μέχρι τότε, η κατάσταση είχε επιδεινωθεί. «Άνθρωποι ήταν πεσμένοι στο έδαφος, χωρίς μπλούζες, παραμορφωμένοι, καμένοι», λέει χαρακτηριστικά.
Αφού ο χώρος αποκλείστηκε, ο 19χρονος προσφέρθηκε να βοηθήσει τους πυροσβέστες, έχοντας κάποια μικρή εμπειρία στην πολιτική προστασία. «Δεν επαρκούσαν τα χέρια. Δεν έχω ξαναδεί τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόσο κακή κατάσταση», τονίζει. Αρχικά βοήθησαν όσους μπορούσαν ακόμη να κινηθούν, όμως όσο περνούσε η ώρα τα περιστατικά γίνονταν όλο και πιο σοβαρά. «Εκτεταμένα εγκαύματα. Δεν υπήρχαν πια πρόσωπα, ούτε μαλλιά. Το δέρμα των ανθρώπων ήταν μαυρισμένο, τα ρούχα είχαν λιώσει πάνω τους».
Μαζί με άλλους παρευρισκόμενους, δημιούργησαν αυτοσχέδια φορεία χρησιμοποιώντας μεταλλικές βάσεις από καναπέδες για να απομακρύνουν τους τραυματίες. Ο αριθμός των τραυματισμένων ήταν τεράστιος. Η έλλειψη εξοπλισμού και προσωπικού οδήγησε σε σκληρές αποφάσεις. «Κάποιες φορές έπρεπε να αφήσουμε ανθρώπους στο έδαφος για να πάμε να βγάλουμε άλλους που ήταν ακόμη μέσα», περιγράφει, κάνοντας λόγο για απόλυτο χάος. «Είδα ανθρώπους σχεδόν διαμελισμένους, που δεν αντιδρούσαν πια. Καρδιακές αναζωογονήσεις. Είδα πολλούς να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μου».
Οι επιχειρήσεις διάσωσης κράτησαν μέχρι τις 5 το πρωί, σε θερμοκρασίες που έφταναν τους –11 βαθμούς Κελσίου. «Έτρεχα στα διπλανά μπαρ για να βρω κουβέρτες», θυμάται. Η σύγχυση ήταν τέτοια, που «δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις παιδί από ενήλικα, γυναίκα από άνδρα, τόσο βαριά ήταν τα εγκαύματα. Η αναγνώριση ήταν αδύνατη». Παρά τη φρίκη, ο Τζάνι δηλώνει πεπεισμένος ότι συνέβαλε στη διάσωση ζωών. «Είμαι σίγουρος ότι βοήθησα ανθρώπους. Πολύ λίγοι πολίτες ήρθαν να βοηθήσουν, μόλις τρεις ή τέσσερις». Ακόμη και οι επαγγελματίες, όπως λέει, λύγισαν. «Οι πυροσβέστες έκλαιγαν. Ήταν χειρότερο από ταινία τρόμου».
Μέρες μετά, ο νεαρός δυσκολεύεται ακόμη να συνειδητοποιήσει όσα έζησε. «Η αδρεναλίνη με κράτησε ενεργό όλη τη νύχτα. Ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει», αναφέρει, εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευσή του για την απουσία υποστήριξης μετά το συμβάν. «Δεν μου προσφέρθηκε καμία βοήθεια, ούτε ιατρική φροντίδα, παρότι είχα εκτεθεί σε καπνούς. Ο μόνος που μου μίλησε ήταν ένας αστυνομικός που μου ζήτησε να αποχωρήσω».