Από όλους τους γνωστούς φίλους και φίλες που έχω καλωσορίσει στο facebook, αλλά και από πολλούς άλλους που διαβάζω, βλέπω παραστάσεις τους, χαίρομαι να μαθαίνω για τις δουλειές τους, έτσι όμορφα που έχουμε σμίξει.
Κάθε ανάρτησή τους με ενδιαφέρει. Ακόμα και αν κάποια συγκεκριμένη που μπορεί να μην με βρίσκει σύμφωνο. Ή, ακόμα και όταν φεύγουν οι άνθρωποί μας, που γράφουμε λίγες γραμμές και μαλακώνει ο πόνος. Όλων.
Παλιότερα, αλλά κρατιέται ακόμα το έθιμα σε αρκετά σπίτια, όπου «ξενυχτάνε» τον νεκρό. Ανοικτό το φέρετρο. Το τελευταίο ρούχο, κουστούμι επίσημο, με γραβάτα, …, το φορούσε και στην τάδε δεξίωση, θυμάσαι;
Πως δεν θυμούνται; Τις υπέροχες χοροεσπερίδες του Συλλόγου των Βιομηχάνων. Όπως και το φουστάνι της εκλιπούσας, στην επίσημη Δεξίωση του Κύκλου Γυναικών, για να βρούνε άλλους γονείς για ορφανά κορίτσια …
Εδώ και τρεις μέρες, όπως έγινε και σχετικά πρόσφατα με τον Διονύση Σαββόπουλο, όλοι είχαμε κάτι να θυμηθούμε από την Μαρινέλλα, που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Παρασκευή, σε ηλικία 87 ετών.
Ήταν 25 Σεπτεμβρίου του 2024, χαμηλά όσο ποτέ το φεγγάρι που είναι πάντα το πιο λαμπερό φωτιστικό στο Ηρώδειο. Η Μαρινέλλα, μπροστά στη σκηνή, πιο πολύ για να μας βλέπει όπως είπε. Να την βλέπουμε και εμείς…
Το τραγούδι, «Τα λόγια είναι περιττά». Τα τελευταία της, «Θεέ μου μας έμαθες εσύ πόσο πολύ να αγαπάμε». Και σωριάστηκε!
Ήταν ανάγκη Παντοδύναμε να πλάσεις τέτοιο σενάριο. Τι ιδέα ήταν αυτή; Η τελευταία φορά που το κοινό της είδε τη Μαρινέλλα, πεσμένη χάμω;
Τραυματισμένη ψυχή τε και σώματι, ανέβηκε τον Γολγοθά της στο Νοσοκομείο Υγεία. Διασωληνωμένη με αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Μετά από 4 μήνες, οι γιατροί έκριναν ότι το νοσοκομείο δεν είχε να της προσφέρει κάτι παραπάνω, γύρισε στο σπίτι της για παρηγορητική φροντίδα. Κοντά στους δικούς της ανθρώπους.
Εννοείται, και είναι φυσικό, όλοι είχαν και ήθελαν να πουν κάτι για την Μαρινέλλα, όταν έγινε γνωστό ότι, «ησύχασε πια, και είναι με τον Θεό». Λόγια από καρδιάς.
Είναι αδύνατο να συγκρατήσεις και να επαναλάβεις τα λόγια που είπαν για αυτή, και σε αυτήν, άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό, αλλά και τον πολιτικό χώρο.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, με ευρεία μόρφωση και άριστη χρήση της γλώσσας, είπε αυτό: «Εργάστηκε με συνέπεια και με μια σταθερή έφεση στην αναζήτηση της αρτιότητας στην ερμηνεία και στην σκηνική παρουσία για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια».
Περίμενα κάτι πιο «δυνατό», και συνάμα με λίγη ψυχή. Με απογοήτευσε.
Αντίθετα, η Χαρούλα Αλεξίου, άλλη μία ιέρεια του ελληνικού τραγουδιού, με μια … αμήχανη ανάρτηση για την Μαρινέλλα στα Story της στο facebook:
«Δεν ξέρω τι λόγια να πω για να σε αποχαιρετήσω λατρεμένη μορφή. Όλα είναι κατώτερα του μεγέθους σου».
Και ο Γιώργος Νταλάρας, στο Instagram. Επίσης πολύ δυνατό και προσωπικό κατευόδιο:
«Σ’ ευχαριστώ για όλα, ΜΑΝΑ… Στο καλό!»
Υστερόγραφο: Το ξέρατε ότι η Μαρινέλλα ερμήνευε ένα τραγούδι πολύ λυπητερό, σε στίχους Σώτιας Τσώτου, για έναν «Νώντα» που πέθανε, και η Μαρινέλλα παρηγορεί έναν φίλο του, τον Χρήστο!
Πάει ο Νώντας ο καημένος/ Στη μνήμη του κι αυτή η ζαριά
Χρήστο γιατί είσαι μουτρωμένος; / Ησύχασε ο Νώντας πια
Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος/ Σειρά σου ρίξε τη ζαριά
Σαράντα χρόνια παντρεμένος/Κι είχε γυναίκα καρδιακή
Χρήστο γιατί είσ’ αφηρημένος/Το τάβλι θέλει προσοχή
Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος/Δύσκολο ζάρι η ζωή
Χρήστο γιατί είσαι λυπημένος/Ο Νώντας είναι μια χαρά
Κάτω απ’ τη γη ταμπουρωμένος/Όλα τα ρίχνει έναν παρά
Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος/
Πάρ’ το χαμπάρι φουκαρά.
Μες είχε τσακίσει εκείνο το τραγούδι. Και μια φορά που είδα την Μαρινέλλα στο καμαρίνι της, της είπα το παράπονό μου! Και μου υποσχέθηκε: Όποτε δω το ονομνά σου στις κρατήσεις, πάει ο Νώντας. Τέλος!
In Memoriam: Μαρινέλλα, από καρδιάς
Το άρθρο είναι ένας προσωπικός απολογισμός για την πρόσφατη απώλεια της Μαρινέλλας, μιας εμβληματικής μορφής του ελληνικού τραγουδιού. Ο συγγραφέας αναφέρεται στην κοινή πρακτική του "ξενυχτήματος" του νεκρού και στην ανάμνηση στιγμών από τη ζωή της Μαρινέλλας, όπως οι εμφανίσεις της σε εκδηλώσεις και η τελευταία της παράσταση στο Ηρώδειο. Εκφράζει τον πόνο και την έκπληξή του για τον τρόπο που έφυγε από τη ζωή, μετά από μια μακρά μάχη με την υγεία της. Ο συγγραφέας σχολιάζει επίσης τις αντιδράσεις ανθρώπων από τον καλλιτεχνικό και πολιτικό χώρο, εκφράζοντας την απογοήτευσή του από την έλλειψη ψυχής σε ορισμένες δηλώσεις, ενώ επαινούσε την ειλικρίνεια άλλων, όπως της Χαρούλας Αλεξίου και του Γιώργου Νταλάρα. Το άρθρο κλείνει με μια αναφορά σε ένα τραγούδι της Μαρινέλλας που μιλά για απώλεια και θλίψη.
