Παρουσιάζεται στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας 2025
Η ιταλική παραγωγή του Emillia Romagna Teatro «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ έρχεται στις 12 & 13 Μαρτίου 2026, στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας. Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας 2025, καθώς είχε αναβληθεί λόγω ασθένειας ενός εκ των πρωταγωνιστών.
Πρόκειται για μια παράσταση - σταθμό στα όρια του μνημειακού και του κωμικού. Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος δεν «σκηνοθετεί» με την κλασική έννοια του όρου. Επανασυνθέτει. Διεμβολίζει το κείμενο. Επανενεργοποιεί τον μύθο και τον παραδίδει στο σήμερα, όχι ως αφήγηση, αλλά ως σωματική, οντολογική εμπειρία. Δεν είναι ένα έργο για την αναμονή, αλλά ένας καθρέφτης της ύπαρξης, ένα υπόκωφο ουρλιαχτό ενός κόσμου που διαρκώς καταρρέει.
Η συνύπαρξη με τον «Άλλον»
Το έργο του Μπέκετ πραγματεύεται την προσπάθεια επικοινωνίας και συνύπαρξης με τον Άλλον. Αυτόν που βρίσκεται μπροστά μας, αυτή την ανεξιχνίαστη και σκοτεινή περιοχή των απωθημένων επιθυμιών και φόβων, των λησμονημένων αισθήσεων και ενστίκτων, την περιοχή του ζωικού και του θείου, όπου γεννιούνται η τρέλα και το όνειρο, το παραλήρημα και ο εφιάλτης. Είναι ένα ταξίδι προς τον Άλλον εντός μας και προς τον Άλλον εκτός, απέναντι, μακριά μας. Το ίδιο ταξίδι που επιχειρούμε κάθε μέρα. Περιμένοντας τη λύτρωση της ζωής από τα δεσμά του θανάτου.
Ποιος είναι, όμως, ο «Γκοντό» που δεν εμφανίζεται ποτέ; Κάποιος σωτήρας ή ακόμα και ο ίδιος ο Θεός, όπως φανερώνει η παραφθορά του ονόματος στα αγγλικά (Godot, από το God = Θεός); Ο Μπέκετ έχει, πάντως, παραδεχτεί ότι εκείνο που ενδιέφερε τον ίδιο δεν ήταν τόσο ο Γκοντό όσο το «περιμένοντας».
Ένα διαχρονικό έργο
Το έργο του Μπέκετ παραμένει εκκωφαντικά σύγχρονο. Η απουσία νοήματος, η αναμονή ενός σωτήρα που δεν έρχεται, ο φαύλος κύκλος της αδράνειας - όλα αυτά, όσο κι αν ανήκουν στην εποχή του υπαρξισμού, επανέρχονται στο προσκήνιο σήμερα, σε μια εποχή ριζικής αβεβαιότητας. Δεν είναι απλώς ένας Μπέκετ. Είναι μια κατάδυση στο ασυνείδητο του κόσμου. Μέσα από έναν λιτό αλλά φορτισμένο σκηνικό χώρο, ένα μαύρο κουτί κι ένας σταυρός από φως, η παράσταση εγγράφεται στη μνήμη όχι μόνο ως θεατρική εμπειρία αλλά ως υπαρξιακή εγγραφή.
Τι έγραψε ο Τύπος
«…αυτό που κατάφερε ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στην παραγωγή που σκηνοθέτησε για το ιταλικό Emilia Romagna Teatro είναι μοναδικό, καθώς φαίνεται πως συμπύκνωσε μέσα σε ενενήντα λεπτά ό,τι περιέχεται σε αυτήν την κορυφαία στιγμή της παγκόσμιας δραματουργίας» - Τόνια Καραόγλου, «Αθηνόραμα»
«Το “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Σάμιουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, γίνεται μια κραυγή για την χαμένη μας ανθρωπιά. Για την αναπόφευκτα επερχόμενη κοινωνική, πολιτισμική, θρησκευτική και ψυχολογική ερήμωση. Μια παράσταση ύψιστης σκηνικής ποίησης για το επερχόμενο “μηδέν”» - Δημήτρης Τσατσούλης, “Athens Voice”
«Πέντε χαρισματικοί Ιταλοί ηθοποιοί επιλέχθηκαν για να ζωντανέψουν το αριστούργημα του Ιρλανδού δραματουργού, εμφυσώντας του την αισθητική του Τερζόπουλου, αναμεμειγμένη με στοιχεία της ιταλικής θεατρικής τους εκπαίδευσης. Δύο εξαιρετικοί περφόρμερ – δημοφιλείς, κωμικοί ηθοποιοί – αναλαμβάνουν τους δύο αποτυχημένους του Μπέκετ, τους κλόουν της ζωής, όντα σαν από τσίρκο, εκτός τόπου και εκτός ιστορίας» - Σάββας Πατσαλίδης, «Χάρτης 65»
«Παρακολουθούμε μια παράσταση που φέρνει σε αντιπαραβολή τη σημερινή πραγματικότητα με εκείνη του χθες, αλλά και με το απώτερο παρελθόν - την Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. - την οποία ο σκηνοθέτης έχει μελετήσει εκτενώς. Είναι γνωστός για τις παραστάσεις του σε ορισμένες τραγωδίες, ιδιαίτερα τις Βάκχες» - Andrea Bisicchia, “Il Giornale Milano”
«Το λέμε ξεκάθαρα: το “Περιμένοντας τον Γκοντό” είναι μια παράσταση εξαιρετικά ισχυρού αντίκτυπου, καθόλου εύκολη, αλλά απολύτως άξια θέασης. “Είναι αυτός ο Μπέκετ;” θα ρωτήσετε. Ασφαλώς. Είναι ένας βαθιά πολιτικός Μπέκετ, άμεσα συνδεδεμένος με την επικαιρότητα (τον πόλεμο στην Ουκρανία;), που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να οικοδομηθούν σχέσεις τόσο με τους άλλους όσο και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο Εστραγκόν και ο Βλαδίμηρος, με ειρωνικά χαμόγελα και ματωμένα πρόσωπα, συνεχίζουν στο τέλος (…) να περιμένουν τον Γκοντό: (…) την ελπίδα που επιμένει να ζει» - Francesca De Sanctis, “L’Espresso”
«…αντιλαμβάνεσαι αμέσως ότι ο Έλληνας σκηνοθέτης, ο οποίος θεωρείται δάσκαλος της διεθνούς σκηνοθεσίας, αποφάσισε να προκαλέσει τον Μπέκετ. Ο Τερζόπουλος προκαλεί τον Μπέκετ και τον αναγκάζει να κινηθεί. Ο Ιρλανδός δραματουργός μάς έδωσε κείμενα με χαρακτήρες βυθισμένους σε ακραία ακινησία - μια αλληγορία της παράλυσης» - Mario De Santis, “Huffington Post Italy”
Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος
Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, ο διεθνώς γνωστός Έλληνας σκηνοθέτης, είναι ο θεμελιωτής μιας μοναδικής μεθόδου εκπαίδευσης του ηθοποιού που διδάσκεται σε έδρες θεατρικών και κλασικών σπουδών σε περισσότερα από 30 πανεπιστήμια και εθνικές δραματικές σχολές σε όλο τον κόσμο. Είναι ένας εμβληματικός σκηνοθέτης, ο οποίος κάνει ένα θέατρο αλλιώτικο. Ποτέ δεν μιλά για ρόλους, χαρακτήρες ή ψυχολογικά κίνητρα. Μιλά, όμως, για το σώμα του ηθοποιού, τον θεό Διόνυσο και την τελετουργία.
Η πρόσφατη «Ορέστεια» που παρουσίασε με το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος ήταν sold out, με την παρουσίαση του «Γκοντό» να αποδεικνύουν ότι το έργο του Τερζόπουλου συνομιλεί βαθιά με το παρόν και το διεθνές κοινό.
Συντελεστές
Συγγραφέας: Σάμιουελ Μπέκετ
Πνευματικά δικαιώματα: Éditions de Minuit
Ιταλική μετάφραση: Carlo Fruttero
Σκηνοθεσία, σκηνικά, φώτα και κοστούμια: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Δραματουργική επιμέλεια & βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Τραίτσης
Εκπαίδευση ηθοποιών – Μέθοδος Τερζόπουλου: Giulio Germano Cervi
Σκηνικά κατασκευασμένα στο εργαστήριο σκηνογραφίας της ERT
Υπεύθυνος εργαστηρίου & επιπλοποιός: Gioacchino Gramolini
Τεχνίτες ξύλου: Davide Lago, Sergio Puzzo, Veronica Sbrancia, Leandro Spadola
Σκηνογραφία– διακόσμηση σκηνικού: Ludovica Sitti with Sarah Menichini, Benedetta Monetti, Martina Perrone, Bianca Passanti
Σχεδιασμός LED: Roberto Riccò
Τεχνικός διευθυντής: Massimo Gianaroli
Υπεύθυνος σκηνής: Gianluca Bolla
Τεχνικός σκηνής & props: Eugenia Carro
Επικεφαλής ηλεκτρολόγος: Antonio Rinaldi
Ηχολήπτης: Paolo Vicenzi
Υλοποίηση κουστουμιών & ενδυματολόγος: Carola Tesolin
Παραγωγή: Emilia Romagna Teatro ERT / Teatro Nazionale, Fondazione Teatro di Napoli – Teatro Bellini
Σε συνεργασία με: Attis Theatre Company
Φωτογραφίες: Johanna Weber
Παραγωγή: ER T
Παίζουν (μεταξύ άλλων): Paolo Musio, Stefano Randisi, Enzo Vetrano, Giulio Germano Cervi, Rocco Ancarola
Διάρκεια: 90΄
Ηλικίες: Κατάλληλο
Το έργο παρουσιάζεται στα ιταλικά, με υπέρτιτλους στα ελληνικά και αγγλικά.
Εισιτήρια:
Από την ιστοσελίδα more.com: http://bit.ly/4grNxB8 και το ταμείο του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας (Δευτέρα - Παρασκευή 10:00-13:00).
Τιμές εισιτηρίων:
VIP: €30/ €33
ΖΩΝΗ Α: €26/ €28
ΖΩΝΗ Β: €24/ €26
ΖΩΝΗ Γ: €22/ €24
ΖΩΝΗ Δ: €20/€22
Δικαιούχοι μειωμένων εισιτηρίων: Παιδιά, μαθητές, στρατιώτες, φοιτητές, συνταξιούχοι, πολύτεκνοι, άνεργοι, ηθοποιοί, ΑΜΕΑ (δωρεάν) με παρουσίαση σχετικής ταυτότητας.
Πληροφορίες: 22797979 (Δευτέρα - Παρασκευή 10:00-13:00) &
Ταυτότητα Φεστιβάλ
Διοργανωτές: Δήμος Λευκωσίας, Nicosia For Art
Χορηγοί φεστιβάλ: ΟΠΑΠ Κύπρου, more.com, Ιταλική Πρεσβεία, Cyprus Public Transport.
Υποστηρικτές: Travelhouse, UCLan Cyprus, WINECORE, Gate Twenty Two Boutique Hotel, Classic Hotel Nicosia
Χορηγοί επικοινωνίας: Εκδοτικός Οίκος ΔΙΑΣ & Τηλεόραση ΣΙΓΜΑ
ΛΕΖΑΝΤΑ: Φωτογραφίες της Ph. Johanna Weber
Waiting for Godot Performance Scheduled for Nicosia International Festival 2025
The Italian production of Samuel Beckett's play “Waiting for Godot” will be performed at the Municipal Theatre of Nicosia on March 12th and 13th, 2026, as part of the Nicosia International Festival 2025. The performance was originally scheduled for 2025 but was postponed due to the illness of one of the main actors. Theodoros Terzopoulos's direction does not follow classical methods but rather recomposes and permeates the text, highlighting the myth and offering a physical and ontological experience to the audience. The play explores the attempt to communicate and coexist with the “Other,” the unfathomable desires and fears, and the search for redemption from death. The “Godot” who never appears is interpreted as a savior or even God, although Beckett stated that he was more interested in the act of waiting itself. The play remains timeless, as the absence of meaning, the waiting for a savior, and the inertia reflect the modern era of uncertainty. Critics have praised the performance, describing it as a unique and deeply moving experience that delves into the unconscious of the world and leaves a lasting impression on the audience. The minimalist set design and the actors' performances contribute to creating an atmosphere of tension and reflection.
You Might Also Like
Μυθιστόρημα μνήμης, αγάπης και ελπίδας
Jan 7
Η Cablenet εγκαινιάζει μια Νέα Εποχή Συνδεσιμότητας και Ψυχαγωγίας στην Κύπρο.
Jan 9
Η δεύτερη ζωή ενός αρχοντικού
Jan 9
ΑΛΜΑ: Η Κύπρος δεν αντέχει άλλο τόση διαφθορά και τόσο εξευτελισμό
Jan 9