Η εκκωφαντική σιωπή της αμηχανίας

Εχθές το μεσημέρι, δεν έκανα την καθιερωμένη κούρσα για να πάρω τη ροκόλα από το σχολείο. Τουναντίον, έστειλα τον πατήρ της, να τη μαζέψει από την πρώτη μέρα στο σχολείο μετά το διάλειμμα των χιλίων ημερών. Χίλιες ημέρες δεν ήταν ημερολογιακά, ήταν όμως συναισθηματικά για την έρημη τη μάνα που είχε την ευθύνη να εργαστεί για τους εργοδότες, να κοινωνικοποιηθεί με τους φίλους, να ξοδκιαστεί για όλους, να μαγειρέψει για συγγενείς -αυτό είναι ψέμα- αλλά πάνω από όλα να ψυχαγωγήσει τη θυγατέρα και όλες τις φιλενάδες της που έτρωγαν το panettone μου και αποζυμούσαν την υπομονή και την καλή μου διάθεση. Δεν κλαίγομαι, αναμφίβολα υπάρχουν και χειρότερα, ξεκάθαρα μακάρι να είναι αυτές οι έγνοιες μας, αλλά το λες και challenging.
Anyway, παραδόξως το άρθρο αυτό, is not about me. Surprisingly ιζ αμπάουτ τον γέρημο τον πατέρα της, τον οποίον έπρηξε στη σύντομη διαδρομή από το σχολείο στο hip hop. Δεν με χαρακτηρίζουν αισθήματα συμπόνοιας προς τον εσαεί πατέρα της κόρης μου, αλλά αυτή τη φορά τον έλιωσε η μίλλα μου. Ο λόγος της γκρίνιας και πάλι ήταν το σχολείο. «Γιατί πηγαίνουμε; Γιατί χρειαζόμαστε τα μαθηματικά; Γιατί δεν χρησιμοποιούμε το calculator; Γιατί πρέπει να είμαι καλή στην ορθογραφία; Γιατί να μαθαίνω γεωγραφία;». Κουβέντες χιλιοειπωμένες σε εμένα, αλλά πρωτόγνωρες στον πατέρα της, τον οποίο προσεγγίζει με τη συμπεριφορά που έχουν όλες οι κόρες χωρισμένων γονιών προς τους πατεράδες τους. #ifyouknowyouknow.
Σοκαρισμένος από τη γλωσσάρα και το σπασαρχίδικο attitude της ροκόλας, με πήρε τηλέφωνο να με ρωτήσει πότε το γλυκό του κοριτσάκι μετατράπηκε σε μια φάουσα, ίδια σκατά με την ποφκαρίστητη τη μάνα της - ok, όχι ακριβώς με αυτές τις λέξεις, αλλά πλέον οι δημοσιογράφοι πληρωνόμαστε με τα likes του drama, οπότε here I am.
Και ενώ συνήθως η ροκόλα συμπεριφέρεται ως γνήσια Gen Alpha με μηδαμινά social skills και δυσκολία στο να διαβάσει το γαμημένο το room, αυτή τη φορά με εξέπληξε. Προκειμένου να συγκινήσει τον επιχειρηματία πατήρ της, επιστράτευσε το επιχείρημα που πάντοτε πιάνει επάνω του: τα λεφτά. Nice one kiddo!
Εισηγήθηκε λοιπόν, όπως οι μαθητές πληρώνονται για να πηγαίνουν στο σχολείο, ακριβώς όπως πληρώνονται και οι καθηγητές. Μάλιστα προέβαλε μια σειρά από επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τη πρότασή της. Ανέφερε πως μαθητές και καθηγητές, βρίσκονται την ίδια ώρα στο σχολείο, είναι την ίδια ώρα μέσα στην τάξη, είναι εξίσου βασανιστικό για τους μεν, να ακούνε όσα τους λένε οι δε και ανείπωτα τραυματικό να ανέχονται οι μαθητές την προβληματική συμπεριφορά των δασκάλων -εκ των οποίων οι περισσότεροι, αποφάνθηκε η ροκόλα με τη δεκάχρονη εμπειρία στη ζωή, ουχί στις σχολικές αίθουσες, είναι bullies και συμπεριφέρονται στα παιδιά άσχημα, υποτιμητικά και εκδικητικά.
Και μετά σιωπή. Η σιωπή η φοβιστική. Η σιωπή που προκλήθηκε από τη 10χρονη ροκόλα, στον 50χρονο σκορπιό με ωροσκόπο λέοντα, που takes not shit αλλά ούτε breath μετά τις δηλώσεις της θυγατέρας του. Η σιωπή του πατέρα που για πρώτη φορά νιώθει απόγνωση από την κόρη και όχι από τη μάνα! Η σιωπή που όμως διαρκεί σε ένα σπίτι που μαστίζεται από μια 10χρονη στην εφηβεία και μια 46χρονη σε εμμηνόπαυση.