Η καφίγια της σιωπής και το αίμα των γυναικών του Ιράν

Του Πατριάρχη
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς η «ανθρώπινη ευαισθησία» ορισμένων κύκλων λειτουργεί με διακόπτη. Έναν διακόπτη που ανοιγοκλείνει ανάλογα με το αν ο θύτης ταιριάζει στο προκατασκευασμένο ιδεολογικό τους αφήγημα ή αν η καταδίκη του εξυπηρετεί τις μικροπολιτικές τους εμμονές. Τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν δεν είναι απλώς μια εξέγερση. Πρόκειται για την ηθική απογύμνωση ενός ολόκληρου ακτιβιστικού οικοσυστήματος που έμαθε να επιλέγει θέματα αντί για θύματα και δυνάστες με ιδεολογικά κριτήρια.
Τους είδαμε επί μήνες, ίσως και χρόνια, να πλημμυρίζουν τις πλατείες και τους δρόμους, με τις παλαιστινιακές καφίγιες σφιχτά δεμένες στον λαιμό, ως το απόλυτο αξεσουάρ επαναστατικής μόδας. Έδιναν παραστάσεις «ανθρωπισμού», κραυγάζοντας για την ελευθερία και το δίκαιο και μέχρι εκεί, κανένα πρόβλημα. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι ιερό. Η υποκρισία, όμως, ξεκινά εκεί που τελειώνει η αντιδυτική τους τύφλωση.
Στο Ιράν, ο αριθμός των νεκρών έχει πλέον ξεπεράσει τους 500. Και δεν μιλάμε για αόριστα νούμερα σε μια στατιστική πολέμου. Μιλάμε για κορίτσια 18, 20 και 22 ετών. Μιλάμε για μια γενιά γυναικών που δεν ζήτησε τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο. Ζήτησε το δικαίωμα να αναπνέει ελεύθερα, να κυκλοφορεί χωρίς τη θηλιά του θρησκευτικού φασισμού και να ορίζει το σώμα της. Και όμως, σε αυτές τις ίδιες πλατείες των «ευαίσθητων» ακτιβιστών, εκεί που κάποτε δεν έπεφτε καρφίτσα, τώρα επικρατεί μια εκκωφαντική, σχεδόν συνένοχη, σιωπή.
Γιατί αυτή η αφωνία; Γιατί οι καφίγιες μπήκαν στο πλυντήριο; Η απάντηση είναι απλή και εξοργιστική. Η επανάσταση στο Ιράν δεν «πουλάει» στο αντιδυτικό τους χρηματιστήριο. Όταν ο θύτης είναι ένα θεοκρατικό καθεστώς που ορκίζεται μίσος στη Δύση, τότε οι σφαίρες του μοιάζουν λιγότερο θανατηφόρες. Προτιμούν να αναλώνουν το αγωνιστικό τους σθένος σε πορείες για κάθε απίθανο λόγο, παρά να ψελλίσουν μια κουβέντα συμπαράστασης για έναν λαό που σφαγιάζεται εν ψυχρώ από τους Φρουρούς της Επανάστασης.
Η υποκρισία γίνεται ακόμα πιο επώδυνη αν αναλογιστεί κανείς τη φύση του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ένα καθεστώς που, ενώ δολοφονεί τα παιδιά του στο όνομα του Αλλάχ, την ίδια ώρα λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της διεθνούς τρομοκρατίας. Από τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο μέχρι τους Χούθι στην Υεμένη και τη Χαμάς, το Ιράν διοχετεύει δισεκατομμύρια δολάρια που τα στερεί από τον ιρανικό λαό, για να συντηρεί εστίες θανάτου.
Πού είναι οι ακτιβιστές μας να καταγγείλουν αυτή τη ματωμένη εφοδιαστική αλυσίδα;
Φαίνεται πως για τους «δικαιωματιστές» των καφετεριών, οι ζωές των γυναικών στην Τεχεράνη έχουν μικρότερη αξία, επειδή ο αγώνας τους δεν μπορεί να εργαλειοποιηθεί εναντίον της Δύσης. Έφτασαν στο σημείο να βαφτίζουν «αντίσταση» τη μεσαιωνική καταπίεση και «ιμπεριαλιστική παρέμβαση» την κραυγή αγωνίας μιας νεαρής Ιρανής που πετάει τη μαντίλα της στη φωτιά.
Η ελευθερία, όμως, δεν προσφέρεται αλά καρτ και η αξιοπρέπεια δεν φοριέται σαν μόδα στις πορείες. Αν οι γυναίκες του Ιράν περιμένουν στήριξη από τους επαγγελματίες «ευαίσθητους» των δικών μας πλατειών, θα περιμένουν πολύ. Οι δικοί μας «ευαίσθητοι» είναι απασχολημένοι να αναζητούν τον επόμενο τύραννο που θα βαφτίσουν «επαναστάτη» για να τον ηρωποιήσουν, την ώρα που το αίμα των 500 νεκρών λερώνει τη σιωπή τους.
Η ιστορία όμως καταγράφει ότι την ώρα που το Ιράν φλεγόταν, οι δικοί μας «αγωνιστές» κοίταζαν την καφίγια τους στον καθρέφτη, ανίκανοι να δουν την πραγματικότητα. Η υποκρισία τους πλέον δεν είναι απλώς εξοργιστική, αλλά είναι το τελευταίο καταφύγιο της ιδεολογικής τους χρεοκοπίας.