Η μοναδική συνέντευξη του Μοτζταμπά Χαμενεΐ στη δημοσιότητα

Στη δημοσιότητα δόθηκε η μοναδική συνέντευξη που έδωσε ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζταμπά Χαμενεΐ, από το ημικρατικό ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων.
Πρόκειται για μία συνέντευξη που είχε δώσει το 2021 ο τότε Ιμάμης Μοτζταμπά Χαμενεΐ, στην ιστοσελίδα khamenei.ir, με αφορμή εκδήλωση που θα τιμούσε τον παππού του Αγιατολάχ Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ.
Η συνέντευξη, σύμφωνα με το δημοσίευμα, διήρκησε πολλές ώρες και συμπεριλαμβάνονται μόνο αποσπάσματα της. Όπως σημειώνεται και στο δημοσίευμα, ο νέος ανώτατος ηγέτης έχει αποφύγει να εμφανιστεί στα μέσα ενημέρωσης ή να παραχωρήσει οποιασδήποτε μορφής συνέντευξη. Η εν λόγω εξαίρεση ήταν «αποκλειστικά για να επιτελέσει ένα καθήκον και να τιμήσει την προσωπικότητα του εκλιπόντος παππού του», αναφέρεται.
Παρόλα αυτά, η συνέντευξη ήταν βαθιά προσωπική, με τον ίδιο να μοιράζεται με τρομερή λεπτομέρεια στιγμές με τον παππού του, αλλά και τον πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και το βάρος που κουβαλούσε το όνομα της οικογένειας του.
Μεγάλο τμήμα της συνέντευξης αφιερώθηκε και στη στιγμή που ο ίδιος έμαθε για τον θάνατο του παππού του.
Σύμφωνα με το πρακτορείο, τα αποσπάσματα επιλέγηκαν από την σελίδα khamenei.ir, και επίτηδες αφορούν τον Αγιατολάχ Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ, ενώ το πλήρες κείμενο αναμένεται να δημοσιευθεί σε έναν «αναμνηστικό τόμο προς τιμήν του Αγιατολάχ Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ», με τίτλο Sahifeh‑ye Parsayi, από τις Εκδόσεις της Ισλαμικής Επανάστασης.
Ακολουθεί πιστή μετάφραση της συνέντευξης
Ένα από τα σημεία που αναφέρονται συχνά στις προφορικές αναμνήσεις των θείων και των αδελφών σας είναι ο ιδιαίτερος θαυμασμός και η στενή σχέση που έτρεφε ο αείμνηστος Αγιατολάχ Σαγιέντ Τζαβάντ προς τον Ιμάμη Χαμενεΐ. Θυμάστε κι εσείς κάποια συγκεκριμένη περίπτωση ή λεπτομέρεια σχετικά με αυτό;
Ο Ηγέτης είχε μια πολύ στοργική και στενή σχέση με τον πατέρα του. Φυσικά, οι πατέρες και τα παιδιά τους συνήθως έχουν έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό, αλλά όπως αναφέρατε, η σχέση μεταξύ του αείμνηστου Αγιατολάχ και του πατέρα μου δεν φαίνεται να ήταν μόνο συναισθηματική· φαίνεται πως ξεπερνούσε αυτό το επίπεδο. Ίσως ένας βασικός λόγος να σχετίζεται με ορισμένα πράγματα που είχε κάνει ο πατέρας μου και τα οποία, όπως λένε, είχαν προκαλέσει βαθιά εντύπωση στον αείμνηστο Αγιατολάχ. Για παράδειγμα, φαίνεται πως σε μια αξιοσημείωτα μικρή ηλικία ο πατέρας μου είχε δύο μαθητές – και οι δύο μεγαλύτεροι από εκείνον – οι οποίοι πήγαιναν σε αυτόν για να σπουδάσουν. Και προφανώς, ένας από αυτούς αργότερα τον κάλεσε να μιλήσει και να εξηγήσει θρησκευτικούς κανόνες σε μια γυναικεία συγκέντρωση πένθους.
Την εποχή εκείνη, σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις, κάποιος διάβαζε θρησκευτικούς κανόνες από βιβλία γραμμένα σε μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων. Το σύγχρονο ύφος του Risalah-ye Tawzih al-Masa’il δεν είχε ακόμη γίνει κοινό. Φαίνεται πως αυτό το ύφος διαδόθηκε μόνο κατά την περίοδο του Αγιατολάχ Μπορουτζερντί. Ο ίδιος είχα κάποτε δύο τέτοια βιβλία ερωτήσεων και απαντήσεων από τη βιβλιοθήκη του παππού μου από την πλευρά της μητέρας. Εν πάση περιπτώσει, ήταν έμπορος στο παζάρι και είχε αυτά τα βιβλία – το ένα ήταν το έργο ερωτήσεων και απαντήσεων του αείμνηστου Αγιατολάχ Σαγιέντ Αμπούλ‑Χασάν, και το άλλο ανήκε στον Αγιατολάχ Σέιχ Αμπντουλ‑Καρίμ Χαερί. Σε κάθε περίπτωση, ο πατέρας μου φαίνεται πως πήρε ένα από αυτά τα βιβλία ερωτήσεων και απαντήσεων από τον αείμνηστο παππού του, ο οποίος του έδωσε κάποια καθοδήγηση και εξηγήσεις. Στη συνέχεια πήγε στη συγκέντρωση και ανταποκρίθηκε επιτυχώς στο καθήκον. Τότε ο πατέρας μου ήταν περίπου δώδεκα ή δεκατριών ετών. Φυσικά, περιστατικά σαν κι αυτό θα είχαν αφήσει ισχυρή εντύπωση στη μνήμη του αείμνηστου Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ].
Ένα άλλο σημείο ήταν η εμφανής επιστημονική/λογιοσύνη του πατέρα μου σε εκείνη τη νεαρή ηλικία. Η εμφάνιση του ακαδημαϊκού του ταλέντου πρέπει επίσης να επηρέασε την αντίληψη του αείμνηστου Αγιατολάχ για εκείνον. Φαίνεται πως όταν ο αείμνηστος Αγιατολάχ τού δίδασκε το Sharh al‑Lum‘ah, παρατήρησε τις γρήγορες και εύστοχες απαντήσεις του στην τάξη και σχολίασε ότι «ο Αλί‑Αγγά είναι μουτζταχίντ». Φυσικά, μια τέτοια δήλωση σε εκείνη την ηλικία δεν σήμαινε κυριολεκτική επιβεβαίωση ιτζτιχάντ με την τυπική έννοια, αφού ο πατέρας μου πέρασε πολλά χρόνια στη συνέχεια μελετώντας υπό πολλούς εξέχοντες λόγιους. Αντιθέτως, ήταν μια μορφή επαίνου και αναγνώρισης της επιστημονικής του ικανότητας – δηλαδή ότι, αν συνέχιζε σε αυτή την πορεία, κατά πάσα πιθανότητα θα έφτανε στο αναγνωρισμένο επίπεδο του ιτζτιχάντ σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
Επιπλέον, επέδειξε αξιοσημείωτη υπακοή προς τον πατέρα του και τον συνόδευε σε διάφορα άλλα ζητήματα, όπως στις επισκέψεις στο ιερό [του Ιμάμη Ρεζά]. Φαίνεται ότι, όταν ο αείμνηστος Αγιατολάχ πήγαινε στο ιερό, ο πατέρας μου – στα χρόνια της εφηβείας του – τον ακολουθούσε κάποιες φορές. Στον δρόμο, οι άνθρωποι χαιρετούσαν τον αείμνηστο Αγιατολάχ, αλλά επειδή εκείνος συχνά ήταν απορροφημένος σε προσευχές ή στην απαγγελία dhikr, ο πατέρας μου ήταν αυτός που ανταπέδιδε τους χαιρετισμούς τους. Ο αείμνηστος Αγιατολάχ ήταν πολύ αφοσιωμένος στις προαιρετικές προσευχές [Ναουαφίλ] και στις συνιστώμενες πράξεις λατρείας [Μουσταχαμπάτ]. Ο πατέρας μου έλεγε ότι είχε απαγγείλει τη Ziyarat Jami’ah Kabirah τόσες πολλές φορές στις επισκέψεις με τον πατέρα του, ώστε τελικά την απομνημόνευσε.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό παρείχε στον πατέρα μου περισσότερες ευκαιρίες από ό,τι στα άλλα παιδιά να υπηρετεί τον πατέρα του. Για παράδειγμα, είχε τη σταθερή συνήθεια να επισκέπτεται καθημερινά το σπίτι του πατέρα του. Καθόντουσαν μαζί, διάβαζαν βιβλία και συζητούσαν. Λόγω της κοινής ατμόσφαιρας της επιστημονικής ζωής, υπήρχε μεταξύ τους και μια βαθύτερη πνευματική και διανοητική σχέση. Έτσι, πέρα από τον συναισθηματικό δεσμό, υπήρχε και ένας φυσικός επιστημονικός δεσμός ανάμεσά τους.
Ο πατέρας μου, μας είχε διηγηθεί κάποτε μια ιστορία από την περίοδο του ως Πρόεδρος. Είχε τη συνήθεια να τηλεφωνεί στους γονείς του κάθε λίγες ημέρες για να μιλήσουν και να δει πώς είναι. Μια μέρα μίλησε με τον πατέρα του για λίγα λεπτά και μετά τον αποχαιρέτησε. Ο αείμνηστος Αγιατολάχ αποχαιρέτησε επίσης. Έπειτα, νομίζοντας ότι το τηλεφώνημα είχε τερματιστεί, μίλησε πολύ απαλά – σαν να μονολογούσε – με τη γλυκιά του τουρκική προφορά: «Σ’ αγαπώ, Αλί». Νόμιζε ότι ο πατέρας μου είχε κατεβάσει το ακουστικό, αλλά εκείνος το κρατούσε ακόμη και άκουσε καθαρά αυτά τα λόγια.
Συνολικά, τέτοιες στιγμές, που ξεπερνούν τη συνηθισμένη σχέση πατέρα‑γιου, αφήνουν μόνιμα σημάδια. Όλα αυτά συνέβαλαν στο να ενισχυθεί ο συναισθηματικός δεσμός μεταξύ τους.
Φυσικά, ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας ήταν το γνωστό περιστατικό με την τύφλωση του αείμνηστου Αγιατολάχ, το οποίο οδήγησε τον Ιμάμη Χαμενεΐ να εγκαταλείψει τις σπουδές του στο Κουμ και να επιστρέψει στη Μασχάντ για να βοηθήσει τον πατέρα του. Αυτό σίγουρα πρέπει να είχε βαθύ αντίκτυπο στον συναισθηματικό δεσμό μεταξύ τους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο παππούς μου εμφάνισε καταρράκτη και γλαύκωμα, τα οποία αποτελούσαν σοβαρή απειλή και απαιτούσαν την παρουσία κάποιου συνεχώς στο πλευρό του για βοήθεια, φροντίδα και διεκπεραίωση των αναγκών του. Ο Θείος Μοχάμαντ μόλις είχε παντρευτεί. Η θεία μου – μεγαλύτερη από τον θείο Χαντί – ήταν ακόμη έφηβη. Οι νεότεροι γιοι, όπως ο θείος Χαντί, ήταν επίσης πολύ μικροί. Φυσικά, το πρώτο άτομο που μπορούσε να αναλάβει αυτή την ευθύνη ήταν ο πατέρας μου.
Ωστόσο, εκείνη την περίοδο βρισκόταν στο Κουμ και τα πήγαινε εξαιρετικά καλά ακαδημαϊκά· μελετούσε σοβαρά και παρακολουθούσε διάφορα μαθήματα, μεταξύ των οποίων και του Αγιατολάχ Μπορουτζερντί. Μάλιστα, λέγεται πως οι σημειώσεις του από τα μαθήματα του Αγιατολάχ Μπορουτζερντί ήταν από εκείνες που επιλέχθηκαν ως εξαιρετικές, και έλαβε ακόμη και επαίνους γι’ αυτές.
Παρακολουθούσε επίσης τα μαθήματα του αείμνηστου Ιμάμη [Χομεϊνί] και του αείμνηστου [Αγιατολάχ] Νταμάντ, τα οποία απολάμβανε ιδιαίτερα. Το μάθημα του Ιμάμη Χομεϊνί ήταν πολύ πολυπληθές και ο πατέρας μου το αγαπούσε πολύ. Το μάθημα του Αγιατολάχ Νταμάντ ήταν μικρότερο, αλλά οι συζητήσεις του ήταν πολύ βαθιές. Παρακολουθούσε επίσης το μάθημα του αείμνηστου [Αγιατολάχ] Μορτεζά Χαερί, το οποίο ήταν εξαιρετικά μικρό. Σε κάποια στιγμή, φαίνεται πως ο μόνος μαθητής ήταν ο ίδιος ο πατέρας μου. Δηλαδή, το μάθημα είχε μόνο έναν σπουδαστή. Ο αείμνηστος κ. Χαερί τον αγαπούσε πολύ, και μάλιστα του έδινε τις δικές του σημειώσεις για να επωφεληθεί από αυτές.
Όταν ο πατέρας μου αποφάσισε να επιστρέψει στη Μασχάντ, ορισμένοι από τους δασκάλους του, συμπεριλαμβανομένου του αείμνηστου Χατζ Αγά Μορτεζά, δεν ήταν ικανοποιημένοι με την απόφαση του να φύγει. Φυσικά, κάποιοι λόγιοι στο Κουμ εξέφραζαν τον θαυμασμό τους λέγοντας ότι θα γινόταν είτε ο κύριος ηγέτης είτε ο ηγέτης του Χορασάν — εννοώντας ότι θα έφθανε στο επίπεδο της Θρησκευτικής Ηγεσίας (Μαρτζαϊγιά). Αυτά τα σχόλια δείχνουν ξεκάθαρα τον βαθμό της επιστημονικής προόδου και εξέλιξής του στο Κουμ.
Φυσικά, δεν ήταν βέβαιος για το τι έπρεπε να κάνει. Την ίδια στιγμή, αισθανόταν βαθιά ευθύνη απέναντι στον πατέρα του. Εκείνη την περίοδο πήγε στην Τεχεράνη και επισκέφθηκε το σπίτι του αείμνηστου Αγά Ζία Αμολί, γιου του Σέιχ Μοχαμάντ‑Ταγκί Αμολί, με τον οποίο είχε επαφή και στενή σχέση. Ο πατέρας μου τού είπε: «Όποτε εξετάζω το θέμα, βλέπω ότι και η κοσμική μου ζωή και η ζωή μου στο επέκεινα βρίσκονται στο Κουμ. Αλλά η κατάσταση του πατέρα μου είναι αυτή». Ο αείμνηστος Αγά Ζία απάντησε: «Αν ο Θεός το θελήσει, θα κανονίσει και την επίγεια σου ζωή και τη μετά θάνατο στη Μασχάντ». Ο πατέρας μου έλεγε ότι μόλις άκουσε αυτά τα λόγια, σκέφτηκε: «Τι παράξενο! Αυτό το ήξερα ήδη ο ίδιος, αλλά γιατί δεν του έδωσα σημασία;» Και έτσι, εκείνη τη στιγμή, μπόρεσε εύκολα να πάρει την απόφαση να επιστρέψει στη Μασχάντ.
Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά από αυτή την απόφαση, άρχισαν να ανοίγουν γι’ αυτόν πόρτες η μία μετά την άλλη – στη διδασκαλία, στα τζαμιά, στο κήρυγμα κ.λπ.
Ήταν λοιπόν μετά από αυτή την απόφαση που αυξήθηκε σημαντικά το κήρυγμα του στα τζαμιά της Μασχάντ;
Ναι, για όσο θυμάμαι, ήταν ενεργός σε δύο τζαμιά. Το ένα ήταν το Τζαμί Κάραματ, το οποίο είχε κάπως κεντρική θέση, και το άλλο ήταν το Τζαμί του Ιμάμη Χασάν (ειρήνη επ’ αυτόν), το οποίο αργότερα επεκτάθηκε. Το Τζαμί του Ιμάμη Χασάν (ειρήνη επ’ αυτόν) έγινε ένα από τα κύρια κέντρα όπου μαζεύονταν οι ακτιβιστές πριν από την Επανάσταση – ένας πυρήνας αντίστασης για ενεργούς σπουδαστές της θεολογικής σχολής και φοιτητές των πανεπιστημίων. Μία σκηνή που επαναλαμβανόταν συχνά και που θυμάμαι ακόμη πολύ καθαρά ήταν ο πατέρας μου να στέκεται και να εκφωνεί λόγο, ενώ πολλοί άνθρωποι κρατούσαν τα κασετόφωνα τους ψηλά στον αέρα για να ηχογραφήσουν τη φωνή του. Μετά τους λόγους του, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω του και γινόταν πολύς συνωστισμός.
Άρα η επιστροφή του Ιμάμη Χαμενεΐ στη Μασχάντ για χάρη του πατέρα του ήταν αυτή που έθεσε τα θεμέλια για τις κατοπινές του επιτυχίες;
Φυσικά, τέτοιου είδους βοήθεια δεν μένει χωρίς ανταπόδοση. Σε κάθε περίπτωση, το βήμα που έκανε για τον πατέρα του αναπόφευκτα θα είχε αντίκτυπο στη ζωή του, ακόμη κι αν ο αείμνηστος Αγιατολάχ δεν το είχε αντιληφθεί — αλλά βεβαίως το αντιλήφθηκε. Το αποτέλεσμα της υπηρεσίας προς τους γονείς μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικό τρόπο για διαφορετικούς ανθρώπους. Για παράδειγμα, ο θείος μας Χασάν έμεινε στη Μασχάντ με τον αείμνηστο Αγιατολάχ και τη σύζυγό του όταν όλοι οι άλλοι έπρεπε να μετακομίσουν στην Τεχεράνη. Ο ίδιος έλεγε ότι το αποτέλεσμα της υπηρεσίας του προς τους γονείς του ήταν πως έζησε μια ζωή μεγάλης άνεσης και γαλήνης.
Ποια ήταν η επιστημονική σχέση μεταξύ του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης και του αείμνηστου Αγιατολάχ Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ; Πείτε μας λίγα λόγια για τη λογιοσύνη που μοιράζονταν πατέρας και γιος.
Φαίνεται ότι ο αείμνηστος Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] αρχικά δίδασκε ένα μάθημα στον θείο μου, Σαγιέντ Μοχαμάντ, και ένα πιο βασικό μάθημα στον πατέρα μου. Μετά από κάποιο διάστημα, τα μαθήματα αυτών των δύο ενώθηκαν και οι δυο τους μελετούσαν μαζί το Sharh al‑Lum‘ah υπό τον αείμνηστο Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ].
Ο πατέρας μου έλεγε ότι κάποια περίοδο, όταν ο ίδιος επέστρεφε από το μάθημα του Αγιατολάχ Μιλανί και ο πατέρας του επέστρεφε από το ιερό μετά την προσευχή, συναντιόντουσαν στον δρόμο. Έλεγε: «Ο πατέρας μου με ρωτούσε τι είχε διδάξει εκείνη την ημέρα ο Αγιατολάχ Μιλανί. Τότε εγώ άρχιζα να του περιγράφω το μάθημα, κι εκείνος πρόσθετε σημεία για να το συμπληρώσει ή να το εξηγήσει». Στην πραγματικότητα το έκανε επίτηδες, ώστε ο πατέρας μου να μπαίνει αμέσως σε μια μορφή επιστημονικής συζήτησης με έναν ανώτερο λόγιο, αμέσως μετά από εκείνο το σημαντικό μάθημα, και να μπορεί ο ίδιος να προσθέτει κάποιες επισημάνσεις. Αυτή η διαδικασία είναι εξαιρετικά αποτελεσματική. Χαράζει το περιεχόμενο βαθιά στη μνήμη ενός ανθρώπου και, αν γίνεται συνεχώς, έχει μεγάλα και πολλαπλά οφέλη. Φαίνεται ότι αυτή η πρακτική συνεχίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα.
Μερικές φορές, ακόμη και σε εκείνη τη νεαρή ηλικία, ο πατέρας μου συμμετείχε στις επιστημονικές συζητήσεις του πατέρα του – τόσο στις επίσημες ομαδικές συζητήσεις όσο και σε άλλες – και εξέφραζε και ο ίδιος τη γνώμη του. Υπάρχουν αναμνήσεις σχετικά με αυτές τις συμμετοχές. Για παράδειγμα, κάποτε συνόδευσε τον πατέρα του στο σπίτι του Αγά Σαγιέντ Χάσεμ. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο αείμνηστος Σαγιέντ Χάσεμ έθεσε ένα επιστημονικό ζήτημα και ο πατέρας μου συζήτησε μαζί του πάνω σε αυτό. Όταν έφυγαν, ο αείμνηστος [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] ρώτησε τον πατέρα μου: «Γιατί συζήτησες μαζί του με αυτόν τον τρόπο;» Φυσικά, ο αείμνηστος [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] δεν διαφωνούσε με το περιεχόμενο των λόγων του πατέρα μου, αλλά με τον τρόπο με τον οποίο απευθύνθηκε στον αείμνηστο Σαγιέντ Χάσεμ.
Κάποτε ρώτησα τον πατέρα μου: «Ο Σαγιέντ Χάσεμ ήταν μαθητής του Αγιατολάχ Ναΐνί, και ο αείμνηστος Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] ήταν επίσης μαθητής του. Έχεις ποτέ συγκρίνει αυτούς τους δύο από επιστημονικής πλευράς;» Ο πατέρας μου μού είπε ότι ορισμένοι πίστευαν πως ο αείμνηστος Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] ήταν πολύ διαφορετικός και ότι ήταν σημαντικά πιο ισχυρός ακαδημαϊκά και ανώτερος σε αυτό το επίπεδο. Φυσικά, ο Σαγιέντ Χάσεμ ήταν περίπου δέκα χρόνια μεγαλύτερος και ήταν συνομήλικος με τον αείμνηστο Αγιατολάχ Χακίμ. Σύμφωνα με τον αείμνηστο Αγιατολάχ Βαέζ‑Ζαντέχ, είχε επίσης σπουδάσει κάποτε μαζί με τον Αγιατολάχ Χακίμ στη Νατζάφ.
Σε μια άλλη περίσταση, ο Ιμάμης Χαμενεΐ είπε ότι ο πατέρας του αγαπούσε βαθιά τη μελέτη – ιδίως τη μελέτη της φικχ – μέχρι το τέλος της ζωής του. Ένα από τα αξιέπαινα ηθικά του χαρακτηριστικά ήταν ότι, όταν δίδασκε το Kifayah, κάποιες φορές έλεγε: «Αυτό το εξήγησα λάθος». Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λένε τέτοια πράγματα. Για παράδειγμα, αν κάποιος κάνει λάθος κατά τη διάρκεια ενός κηρύγματος, ίσως το διορθώσει αργότερα με τρόπο που το κοινό να μην το προσέξει. Αλλά στη διδασκαλία, το να παραδέχεσαι ανοιχτά ότι έκανες λάθος είναι δύσκολο. Αν κάποιος το κάνει συχνά, μπορεί να φανεί πως υπονομεύει την αυθεντία του, οπότε πολλοί αποφεύγουν να το κάνουν. Μπορεί ακόμη και να προσπαθήσουν να δικαιολογήσουν το λάθος τους.
Η επόμενη ερώτησή μου είναι περισσότερο αναλυτική παρά περιγραφική. Με βάση όσα αναφέρατε, σε ποια χαρακτηριστικά θεωρείτε ότι έχει επηρεαστεί ο Ιμάμης Χαμενεΐ από τον πατέρα του;
Αυτή είναι μια κάπως δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί. Ίσως η προσήλωσή του στις ναουαφίλ [προαιρετικές προσευχές] και σε παρόμοιες πράξεις να προέρχεται από τον πατέρα του.
Για να το διατυπώσω με μεγαλύτερη ακρίβεια, εννοούσα τις «ομοιότητες». Κατά τη γνώμη σας, ποιες ομοιότητες υπάρχουν μεταξύ αυτών των δύο ευγενών προσωπικοτήτων;
Μία ομοιότητα ίσως είναι η ασκητικότητά τους. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο αείμνηστος Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] ήταν και ασκητικός και υλικά φτωχός. Ωστόσο, ο αείμνηστος παππούς μου δεν έγινε ασκητικός λόγω ανάγκης ή φτώχειας. Το ίδιο και η ασκητικότητα του πατέρα μου· αποτελεί αποκλειστικά συνειδητή επιλογή. Δεν λαμβάνει καμία συμβατική μισθολογική απολαβή. Για παράδειγμα, κάποια περίοδο που ήθελα – καθαρά από επιφύλαξη – να καταθέσω ένα χρηματικό ποσό στο Γραφείο από τα δικά μου προσωπικά χρήματα, ένας από τους εργαζομένους στο Γραφείο μού είπε ότι ο Ιμάμης Χαμενεΐ είχε πρόσφατα δώσει παρόμοιο ποσό για τα προσωπικά του έξοδα. Φυσικά, δεν θα έπαιρνε χρήματα από το δημόσιο ταμείο για να τα επιστρέψει πάλι στο ταμείο· αυτά τα χρήματα προέρχονται από εθελοντικές δωρεές και προσφορές που κάνουν άτομα προσωπικά στο όνομά του.
Το ίδιο ισχύει και για τα δώρα που φέρνουν κάποιοι από αγάπη και εκτίμηση για εκείνον. Για παράδειγμα, πριν από περίπου τριάντα χρόνια, κάποιοι αδελφοί από την Υεμένη τού έφεραν ένα μεγάλο μεταλλικό δοχείο γεμάτο με υεμενίτικους αχάτες. Μαζί υπήρχαν και αρκετά κουτιά με ιδιαίτερα σπάνιες πέτρες, για τις οποίες οι ειδικοί έλεγαν ότι ήταν εξαιρετικά πολύτιμες. Εκείνος τις χάρισε όλες. Σε άλλη περίπτωση, κάποιος τού έφερε μια πολύ εκλεκτή και ακριβή τζούμπα. Διέταξε να πουληθεί, και με τα χρήματα αγοράστηκαν αρκετές τζούμπες που προσφέρθηκαν ως δώρα σε διάφορα άτομα. Τα υλικά ζητήματα ποτέ δεν είχαν καμία σημασία για εκείνον. Παρότι έχει πολλές απολύτως νόμιμες δυνατότητες να επωφεληθεί υλικά, δεν το κάνει ποτέ.
Ο πατέρας μου συνήθιζε να δωρίζει τα πολύτιμα δώρα που του προσφέρονταν προσωπικά στο Astan‑e Quds Razavi [το ίδρυμα που διαχειρίζεται το Ιερό του Ιμάμη Ρεζά στη Μασχάντ]. Πολλά χειρόγραφα βιβλία του χαρίζονται, και συνήθως τα εμπιστεύεται εκεί. Ένας γνωστός σύγχρονος δάσκαλος καλλιγραφίας του είχε στείλει κάποτε ένα υπέροχα γραμμένο Divan του Χαφεζ στο ύφος shekasteh‑nasta’liq του Βεσάλ Σιραζί. Κάποτε ήθελα να το δείξω σε κάποιον, αλλά δεν το βρήκα. Τελικά αποδείχθηκε ότι ο πατέρας μου το είχε δωρίσει – όπως και όλα τα άλλα όμορφα και πολύτιμα αντικείμενα – στο Astan‑e Quds. Δεν κρατά ούτε χρησιμοποιεί ποτέ τέτοια πράγματα. Συνήθως δωρίζει οτιδήποτε λεπτό και πολύτιμο υπάρχει στο Astan‑e Quds.
Ας σας διηγηθώ μια ιστορία εδώ. Όταν ήμουν παιδί, μισούσα τη λέξη «φτωχός». Ήμουν μικρός και φανταζόμουν τον φτωχό ως κάποιον που κάθεται σε μια γωνιά στον δρόμο και ζητιανεύει. Εκείνη την εποχή, η Επανάσταση δεν είχε ακόμη επικρατήσει, και ήμουν στη δευτέρα δημοτικού. Ζούσαμε στη Μασχάντ, στο ίδιο ακριβώς σπίτι που υπάρχει μέχρι σήμερα. Θυμάμαι ότι σε μια γωνιά του σπιτιού υπήρχαν πακέτα με τρόφιμα και λάδι. Καθόμασταν – τα τρία παιδιά, μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα μας – και συζητούσαμε, όταν μέσα στη συζήτηση ο πατέρας μου είπε: «Είμαι περήφανος που είμαι φτωχός!» Τη στιγμή που το είπε, η φράση με συγκλόνισε τόσο πολύ, που όλη η αντίληψή μου για τη φτώχεια άλλαξε αμέσως· τόσο πολύ, ώστε μέχρι σήμερα παραμένω έτσι. Με έναν τρόπο, αυτό αντικατοπτρίζει την αποδέσμευσή του από τον κόσμο και την αποστροφή του προς τα υλικά από τα πρώτα στάδια της ζωής του.
Σε μια συνέντευξη λίγο μετά τη νίκη της Επανάστασης, ο Ιμάμης Χαμενεΐ είπε ότι επειδή δεν θέλει να προβάλλεται η φτώχεια, δεν θα διηγηθεί αναμνήσεις από τη ζωή του, και προχώρησε παρακάτω. Αν το θεωρείτε κατάλληλο, θα μπορούσατε να μας πείτε περισσότερα σχετικά;
Απλώς δεν επιτρέπει στη ζωή του να πάρει οποιαδήποτε μορφή πολυτέλειας ή επιτήδευσης. Για παράδειγμα, τα οικιακά τους αντικείμενα είναι εξαιρετικά απλά. Πάρτε για παράδειγμα την κουζίνα τους: είναι μία από αυτές τις παλιές, επιτραπέζιες γκαζιέρες με τρεις εστίες. Προσωπικά ζήτησα από τη μητέρα μου πολλές φορές να την αντικαταστήσουμε. Αλλά σε αυτό το θέμα, η μητέρα μου είναι πραγματικά εξίσου αυστηρή όσο κι εκείνος. Ακόμη και σήμερα, η γκαζιέρα τους είναι η ίδια παλιά τρί‑εστια που βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Παρά τις επανειλημμένες επιμονές μας, η μητέρα μου τελικά αρνήθηκε και είπε ότι δεν γίνεται.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η τηλεόραση στο σπίτι τους ήταν επίσης από εκείνα τα πολύ παλιά μοντέλα. Κάποια στιγμή αγοράσαμε έναν δέκτη. Τότε κόστιζε γύρω στις 50.000 τομάν, και πήγα να τον συνδέσω με την τηλεόραση. Ο πατέρας μου ήταν απασχολημένος με την προσευχή. Παρατήρησα ότι η τηλεόραση ήταν τόσο παλιά που δεν είχε ούτε καν είσοδο για τη συσκευή. Η δική μας τηλεόραση είναι επίσης παλιά, αλλά έχει υποδοχή για το καλώδιο. Δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι το δικό του μοντέλο θα ήταν τόσο ξεπερασμένο, ώστε να μην υποστηρίζει καθόλου την είσοδο σήματος. Έκτοτε, η τηλεόραση δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, και λίγα χρόνια αργότερα αντικαταστάθηκε με μία από τις απλές τηλεοράσεις που έχουν πλέον καθιερωθεί και μπορούν να λαμβάνουν λίγα κανάλια.
Ένα ακόμη παράδειγμα είναι ότι, περίπου από το έτος 1380 Η.Σ. [2001 μ.Χ.], λόγω των πόνων στη μέση, του έχει συσταθεί – κατόπιν ιατρικής συμβουλής – να κάθεται σε καρέκλα. Ακόμη και ανάμεσα στις δύο καθημερινές προσευχές, πρέπει να κάθεται σε καρέκλα και πρακτικά δεν κάθεται καθόλου στο πάτωμα. Η μητέρα μου επίσης υποφέρει από πόνους στη μέση. Κι όμως, οι καρέκλες και το τραπέζι στο σπίτι τους είναι πλαστικά, από αυτά που χρησιμοποιούν τα μαγαζιά που θέλουν να αποφύγουν το επιπλέον κόστος ξύλινων ή μεταλλικών επίπλων, αλλά χρειάζονται καθίσματα. Έχουν αγοράσει έναν αριθμό από αυτές τις πλαστικές καρέκλες και τις έχουν στοιβάξει σε μια γωνιά ενός πίσω δωματίου, ώστε να τις τοποθετούν γύρω από το δωμάτιο όταν χρειάζεται να φιλοξενήσουν περισσότερους επισκέπτες.
Ανάμεσα σε τέτοια παλιά αντικείμενα είναι και το κρεβάτι του. Το κρεβάτι στο οποίο κοιμάται σήμερα είναι ακριβώς το ίδιο που χρησιμοποιεί από το 1981, μετά την απόπειρα δολοφονίας στην οποία τραυματίστηκε. Το χρησιμοποιεί πλέον εδώ και περίπου σαράντα χρόνια. Αν κάποιος καθόταν με χαρτί και μολύβι, πιθανότατα θα μπορούσε να καταγράψει περισσότερα από δεκαπέντε τέτοια παλιά οικιακά αντικείμενα. Η μητέρα μου έχει επίσης παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό το θέμα· όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε στο πλευρό του.
Πέρα από αυτό το χαρακτηριστικό της ασκητικότητας (ζουχτ), ποιες άλλες ομοιότητες υπάρχουν ανάμεσα στον Ιμάμη Χαμενεΐ και τους γονείς του;
Εκτός από την πολιτική του οξυδέρκεια, τη συσσωρευμένη εμπειρία του και την εξαιρετική του προσοχή στη λεπτομέρεια, ο πατέρας μου διαθέτει και μια ιδιαίτερη ειλικρίνεια και θερμότητα. Σήμερα έχουν περάσει 42 χρόνια από την Επανάσταση και πάνω από 15 χρόνια αγώνα την προηγήθηκαν. Ως αποτέλεσμα, έχει αποκτήσει μια πλατιά εμπειρία και δεξιότητα στη σωστή κρίση. Αλλά ταυτόχρονα διατηρεί μια ξεχωριστή καθαρότητα, που σε αυτό το πλαίσιο αναφέρεται στην αλήθεια και την αυθεντικότητά του. Αυτή η ποιότητα ίσως επιστρέφει σε εκείνες τις δύο ευγενείς προσωπικότητες – τον πατέρα και τη μητέρα του – διότι και εκείνοι διέθεταν την ίδια ειλικρίνεια. Μία σαφής εκδήλωση αυτής της αλήθειας είναι η ευθύτητα και η καθαρότητα στον λόγο.
Έχω δει αυτή την ευθύτητα στη μητέρα του. Για παράδειγμα, αν κάποιος κουτσομπόλευε, του έλεγε άμεσα να μην το κάνει ή έκλεινε αμέσως τη συζήτηση. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν παιδί, πήγαινα μαζί της, μαζί με τη μητέρα μου και μερικές άλλες γυναίκες, σε μια συγκέντρωση πένθους [ράουζε] στην αρχή της οδού Αχμάντ Αμπάντ. Μερικά από τα παιδιά της οικοδέσποινας ή άλλοι καλεσμένοι δεν φορούσαν χιτζάμπ. Εκείνη τη στιγμή, τους απηύθυνε τον λόγο – με απαλά λόγια, όπως «κόρη μου» – και τους μιλούσε για αυτό το θέμα μέχρι που άρχιζαν να φορούν το πλήρες ισλαμικό ένδυμα [τσάντορ] εκείνη την ώρα. Αυτό, παρότι δεν κατείχε καμία θέση εξουσίας ούτε είχε τέτοιο υπόβαθρο.
Ένα άλλο παράδειγμα συνέβη όταν η γιαγιά μου ήρθε στην Τεχεράνη. Όταν κάποιες γυναίκες από εξέχουσες οικογένειες έμαθαν ότι βρισκόταν εκεί, την καλούσαν, μέσω της μητέρας μου, σε γυναικείες συγκεντρώσεις. Σε μία από αυτές τις συγκεντρώσεις, που έγινε στο σπίτι μιας εξέχουσας προσωπικότητας, είχαν ετοιμάσει πολλά είδη φαγητού για απογευματινό κέρασμα. Σύμφωνα όμως με τα δικά μας πολιτισμικά πρότυπα και ειδικά με τα κριτήρια της αείμνηστης γιαγιάς μου, αυτό ήταν υπερβολικό. Μετά τη συγκέντρωση, τις συμβούλεψε ιδιαιτέρως ότι είχαν υπάρξει σπάταλες και τους ρώτησε γιατί προχωρούν σε τέτοια υπερβολή. Ήταν πολύ άμεση όταν επρόκειτο για την εντολή του καλού και την αποτροπή του κακού.
Αυτή η ίδια ευθύτητα υπήρχε και στον πατέρα μου. Για παράδειγμα, όταν ήταν εξόριστος στο Ιρανσάχρ, τον είχαμε επισκεφθεί κάποια στιγμή. Ήμουν στην τρίτη δημοτικού. Ήταν ο μήνας του Ραμαζανιού και ο καιρός ήταν ζεστός. Ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο, αλλά δεν είχα. Εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου είχε τα κλειδιά από τρεις βιβλιοθήκες της πόλης, οπότε πήγαμε μαζί να διαλέξουμε ένα βιβλίο. Στον δρόμο, είδαμε έναν νεαρό να τρώει ένα σάντουιτς δημόσια. Ο πατέρας μου τον επέπληξε επί τόπου. Παρότι ήταν εξόριστος σε εκείνη την πόλη, δεν έπαυσε ποτέ να απαγορεύει το κακό.
Τι γίνεται με το βαθύ πάθος του Ιμάμη Χαμενεΐ για τα βιβλία και το διάβασμα; Θεωρείτε ότι αυτό είναι επίσης κληρονομικό χαρακτηριστικό;
Λοιπόν, και ο πατέρας του και η μητέρα του αγαπούσαν το διάβασμα. Ο πατέρας του είναι γνωστός σε αυτό το θέμα, και η μητέρα του επίσης είχε αγάπη για το διάβασμα. Μάλιστα, νομίζω ότι κάποτε την άκουσα να λέει η ίδια: «Ξέρω περισσότερα χαντίθ από τον Αγά.» Εννοούσε τον παππού μας. Ίσως εννοούσε ότι είχε ιδιαίτερη κατάρτιση σε ορισμένους τομείς. Για παράδειγμα, ο αείμνηστος Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] ήταν περισσότερο εξειδικευμένος στη φικχ, ενώ εκείνη γνώριζε τα χαντίθ. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι το μεγάλο ενδιαφέρον του πατέρα μου για τα βιβλία και το διάβασμα μπορεί πραγματικά να χαρακτηριστεί ως κάτι έμφυτο σε εκείνον προσωπικά.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει ότι όταν ο πατέρας μου ήταν περίπου 12 ή 13 ετών, πήγαινε μερικές φορές σε μαγαζιά που πουλούσαν φθαρμένα, μεταχειρισμένα βιβλία. Τα ξεφύλλιζε και διάλεγε όσα ήταν χρήσιμα. Στη συνέχεια τα βιβλιοδέτουσε ο ίδιος και τα έπαιρνε για να τα διαβάσει. Ακόμη και τώρα, έχω ένα αντίγραφο του Nisab al‑Sibyan από εκείνη την περίοδο, το οποίο είχε βιβλιοδέσει ο ίδιος. Το βιβλίο αυτό θεωρείται ότι είναι από τα πρώτα εκπαιδευτικά κείμενα, και το έχω ανάμεσα στους τόμους που είχε βιβλιοδέσει προσωπικά. Κάποτε εξηγούσα αυτό το θέμα σε έναν υπάλληλο του γραφείου που με βοηθούσε να οργανώσω ένα δωμάτιο. Για παράδειγμα, του είπα ότι ο Ιμάμης Χαμενεΐ δεν είχε τη δυνατότητα να αγοράζει βιβλία, γι’ αυτό μάζευε αυτά τα φθηνά, παλιά αντίτυπα και τα βιβλιοδέτουσε ο ίδιος. Καθώς το περιέγραφα, εκείνος συγκινήθηκε βαθιά.
Επομένως, πιστεύω ότι η συνήθεια του διαβάσματος υπερβαίνει όλους αυτούς τους παράγοντες. Για παράδειγμα, το διάβασμα πριν τον ύπνο είναι μια βαθιά ριζωμένη συνήθεια γι’ αυτόν, εκτός αν υπάρξουν ασυνήθιστες περιστάσεις. Διαφορετικά, η κανονική του ρουτίνα περιλαμβάνει πάντα τον ύπνο μαζί με ένα βιβλίο. Το εύρος και η ποικιλία του διαβάσματός του, τόσο σε θεματολογία όσο και σε είδη βιβλίων, είναι πραγματικά αξιοσημείωτα. Ακόμη και στα νιάτα του, όποιος τον έβλεπε, το παρατηρούσε αυτό αμέσως. Αυτή την εντύπωση την έχουν εκφράσει και άνθρωποι εκτός του χώρου της θεολογικής σχολής – άτομα με βαθιά γνώση λογοτεχνίας, ποίησης, και ακόμη και διανοητικών ζητημάτων.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε τον αείμνηστο παππού σας και πώς μάθατε για τον θάνατό του;
Στην οικογένειά μας, ήμουν ο τελευταίος που είδε τον αείμνηστο Αγιατολάχ [Σαγιέντ Τζαβάντ Χαμενεΐ] πριν από τον θάνατό του. Ήμουν επίσης ο τελευταίος που είδε και τη γιαγιά μου. Έτυχε απλώς έτσι. Δύο εβδομάδες πριν από την εκδημία του παππού μου, στα τέλη Ιουνίου του 1986, αρρώστησα με μια περίεργη ασθένεια ενώ βρισκόμουν στο μέτωπο. Η κατάστασή μου ήταν τέτοια που όποιος με έβλεπε διαπίστωνε από το πολύ κίτρινο πρόσωπό μου ότι ήμουν σοβαρά άρρωστος, και εγώ ο ίδιος το καταλάβαινα από τις αντιδράσεις τους. Δεν ήμουν από εκείνους που θα ζητούσαν άδεια, αλλά ο διοικητής μου είπε πως έπρεπε οπωσδήποτε να επιστρέψω στην Τεχεράνη. Ήταν ο μήνας του Ραμαζανιού, και πήρα άδεια λόγω της σύστασης του διοικητή.
Πήγα πρώτα στην Τεχεράνη. Μετά από λίγες ημέρες, ταξίδεψα στη Μασχάντ με μερικούς φίλους. Πήγα πρώτα στο σπίτι της γιαγιάς μου από την πλευρά της μητέρας, κι έπειτα στο σπίτι των παππούδων μου από την πλευρά του πατέρα. Λόγω ασθένειας και γήρατος, ο παππούς και η γιαγιά μου δεν ήταν σε θέση να νηστεύουν, οπότε είχαν ετοιμάσει φαγητό. Κι εγώ, ως ταξιδιώτης, δεν νήστευα. Η γιαγιά μου μού είπε να μείνω για φαγητό, λέγοντας: «Σήμερα μαγείρεψα ρύζι με κρέας για τον Αγά. Μείνε μαζί μας». Έμεινα, και στρώθηκε τραπέζι για τους τρεις μας. Θυμάμαι πολύ καθαρά ότι ο παππούς μου συνέχισε να βάζει κρέας στο πιάτο μου, προτρέποντάς με να φάω. Μετά το φαγητό, η γιαγιά μου τον ενημέρωσε ότι επρόκειτο να πάω ξανά στο μέτωπο. Αποχαιρέτησα τον παππού μου, και εκείνος πήγε να ξεκουραστεί. Η γιαγιά μου συνήθιζε επίσης να ξεκουράζεται το μεσημέρι. Πήρα ένα βιβλίο να διαβάσω και, έπειτα από λίγο, τους αποχαιρέτησα και έφυγα, για να συναντήσω τους φίλους μου την προκαθορισμένη ώρα.
Αφού επέστρεψα στην Τεχεράνη, έμεινα εκεί μερικές μέρες. Μόλις έληξε η άδειά μου, επέστρεψα στο μέτωπο. Λίγο μετά ξεκίνησε η Επιχείρηση Κερμπάλα 1. Ένα βράδυ, μετά τη δεύτερη φάση της επιχείρησης, όταν επιστρέφαμε από τις γραμμές του μετώπου προς τις οπισθοφυλακές, βρέθηκα να σκέφτομαι τους παππούδες μου. Εν μέσω όλων όσων συνέβαιναν, μια ξαφνική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου: Τι θα γινόταν αν ο ΜΕΚ πήγαινε στο σπίτι τους, το οποίο δεν είχε φύλακες, και τους έκανε κακό ή ακόμη και τους απήγαγε; Τι θα κάναμε τότε;! Στην πραγματικότητα, αυτές οι σκέψεις, μάλλον, μου έρχονταν τις ίδιες ώρες κατά τις οποίες ο αείμνηστος παππούς μου άφηνε την τελευταία του πνοή.
Ήμουν βυθισμένος σε αυτές τις σκέψεις όταν φτάσαμε στις σκηνές όπου σταθμεύαμε. Ήμουν τόσο εξαντλημένος που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και αποκοιμήθηκα αμέσως. Στην περιοχή υπήρχε ένα ποτάμι – φαίνεται πως λεγόταν ποταμός Γκάβι – το οποίο ήταν αρκετά πλατύ, αλλά με ρηχό νερό. Το επόμενο πρωί πήγα και κάθισα στο νερό για να ξεπλύνω τη λάσπη που είχε κολλήσει στο κεφάλι, στο σώμα και στα ρούχα μου. Σιγά σιγά ξυπνούσαν και οι υπόλοιποι στρατιώτες. Μερικοί έρχονταν και κάθονταν στο νερό όπως εγώ για να καθαριστούν, ενώ άλλοι πήγαιναν να ετοιμάσουν το πρωινό.
Εκείνη τη στιγμή, κάποιος πλησίασε προς το μέρος μου από την κατεύθυνση των σκηνών. Χωρίς καμία εισαγωγή, με ρώτησε:
«Ο Μοχαμάντ‑Τζαβάντ Χοσεϊνί Χαμενεΐ τι συγγένεια έχει με εσένα;»
Δεν γνωρίζαμε καν τον παππού μας με το όνομα Μοχαμάντ‑Τζαβάντ, κι όμως αυτός είπε Μοχαμάντ‑Τζαβάντ! Προσπαθούσα να καταλάβω ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος και το μυαλό μου δεν στράφηκε καθόλου στον αείμνηστο παππού μου.
Με ρώτησε ξανά: «Ποιος είναι ο Αγιατολάχ Σαγιέντ Μοχαμάντ‑Τζαβάντ Χοσεϊνί Χαμενεΐ;»
Είπα: «Είναι ο παππούς μου».
Τότε αυτός, απότομα και ωμά, είπε: «Πέθανε!»
Ήμουν ακόμη καθισμένος μέσα στο νερό. Όταν το είπε αυτό, κατέρρευσα εντελώς. Ο νεαρός εκείνος δεν πρέπει να ήταν πάνω από δεκαεπτά ετών. Δεν ξέρω αν νόμιζε ότι ήταν αστείο ή αν φαντάστηκε πως το να μεταφέρει την είδηση με τόσο άμεσο τρόπο ήταν κατά κάποιον τρόπο καλύτερο. Στη συνέχεια, μου πρόσφερε τα συλλυπητήριά του με σεβασμό, και σταδιακά άρχισαν να έρχονται κι άλλοι, ένας‑ένας, για να μου εκφράσουν τα συλλυπητήριά τους. Φαίνεται ότι μερικοί από τους συναδέλφους είχαν ανοίξει το ραδιόφωνο για να ακούσουν τις πρωινές ειδήσεις, και στα πρώτα δελτία είχαν ανακοινώσει την εκδημία του πατέρα του Προέδρου. Μάλλον μετέδωσαν και το συλλυπητήριο μήνυμα του Ιμάμη Χομεϊνί εκείνη τη στιγμή.
Επειδή η στρατιωτική επιχείρηση είχε λήξει και δεν υπήρχε άλλο καθήκον προς εκτέλεση, πήρα άδεια από τον αναπληρωτή διοικητή του τάγματος και αποχώρησα από τη μονάδα το ίδιο απόγευμα. Πήγα στο Αντιμεσκ και από εκεί πήρα τρένο για την Τεχεράνη. Όταν έφτασα, ήταν ήδη η επομένη της ταφής του αείμνηστου παππού μου, και ο πατέρας μου είχε ήδη επιστρέψει από τη Μασχάντ. Παρόντες ήταν ο αείμνηστος Χατζή Σαμγκαντρῆ, αρκετά μέλη των Φρουρών της Επανάστασης και ο θείος μου, Αγά Μεχντί Χοτζάστε. Φαίνεται ότι ο Χατζ Αγά Μοσταφά ήταν επίσης μαζί με τον πατέρα μου στην Τεχεράνη εκείνη την περίοδο. Μπήκα στο προεδρικό συγκρότημα, και ο πατέρας μου με είδε στη βεράντα· χαιρετηθήκαμε. Ήταν θλιμμένος και καταβεβλημένος, και αυτό φαινόταν ξεκάθαρα.
Μια ακόμη ανάμνηση που αξίζει να αναφέρω εδώ είναι ότι, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, περίπου εκείνη την περίοδο ο πατέρας μου είχε δει ένα όνειρο, στο οποίο είδε τον αείμνηστο παππού μου να φεύγει φορώντας στρατιωτικό σακίδιο. Επειδή εκείνη την εποχή εγώ ήμουν στο μέτωπο, υπέθεσε ότι ίσως η ερμηνεία του ονείρου ήταν ότι είχα μαρτυρήσει. Μάλιστα, μέσα στη σύγχυση της πρώτης νύχτας εκείνης της επιχείρησης, η μονάδα ανεφοδιασμού της μεραρχίας είχε καταγράψει το όνομά μου, κατά λάθος, μαζί με εκείνα αρκετών άλλων συντρόφων, ως αγνοούμενο.
Ο αείμνηστος κ. Χασεμί είχε ρωτήσει τον πατέρα μου:
«Έστειλες τον Μοτζταμπά στο μέτωπο;»
Ο πατέρας μου απάντησε:
«Ναι.»
Εκείνος συνέχισε:
«Γιατί έστειλες το παιδί στο μέτωπο;»
Ο πατέρας μου ρώτησε:
«Συνέβη κάτι;»
Ίσως για να τον προετοιμάσει [για το ενδεχόμενο της δικής μου μαρτυρίας], είπε:
«Όχι, αλλά υπάρχουν κάποιες αναφορές…»
Είχε μάλιστα αναφερθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι ο γιος του κ. Χαμενεΐ πιθανότατα είχε μαρτυρήσει. Έτσι σκέφτονταν μερικοί. Γι’ αυτό, όταν έφτασα στην Τεχεράνη, με κοιτούσαν αρχικά με παράξενο τρόπο. Αργότερα ο πατέρας μου μού διηγήθηκε το όνειρο. Μου πέρασε από το μυαλό ότι το όνειρο στην πραγματικότητα αφορούσε τον ίδιο τον παππού μου, και ότι εκείνος ήταν που «έφευγε».
Σε κάθε περίπτωση, εκείνο το απόγευμα αναχώρησα για τη Μασχάντ. Η γιαγιά μου από την πλευρά της μητέρας ήρθε στο αεροδρόμιο να με υποδεχτεί και από εκεί με πήγαν κατευθείαν σε μια τελετή μνημοσύνου. Μετά την τελετή πήγαμε στο σπίτι του αείμνηστου παππού μου, όπου ήταν παρόντες ο κ. Ντανέσμαντ, ο κ. Λαβάεϊ και άλλοι. Έπειτα συμμετείχαμε σε πολλές ακόμη τελετές μνήμης, μεταξύ των οποίων εκείνες στο Τζαμί των Τούρκων και στο Τζαμί του Ιμάμη Χασάν (ειρήνη επ’ αυτόν), δύο τζαμιά στα οποία σύχναζε ο παππούς μου.
Ο παππούς μου είναι θαμμένος πίσω από το ιερό του Ιμάμη Ρεζά (ειρήνη επ’ αυτόν). Εκείνη την εποχή υπήρχαν πολύ λίγες διαθέσιμες θέσεις, προορισμένες για ορισμένους λογίους. Εφόσον ποτέ δεν είχε εκφράσει κάποια προτίμηση για τον τόπο ταφής του, φαίνεται πως αυτό ήταν μια ιδιαίτερη εύνοια που του δόθηκε. Επειδή ο τάφος βρίσκεται στο πίσω τμήμα που προορίζεται για τις γυναίκες, ο πατέρας μου μπορεί να τον επισκέπτεται μόνο κατά την τελετή καθαρισμού του ιερού, για να διαβάσει μια Φάτιχα. Όταν απεβίωσε η γιαγιά μου, θάφτηκε και εκείνη στον ίδιο γυναικείο χώρο αλλά λίγο πιο μακριά, στο Νταρ αλ‑Ζιγιάφα.
Έχω δει όμορφα όνειρα για τον αείμνηστο παππού μου. Μια νύχτα τον είδα να έρχεται να οδηγήσει την προσευχή. Απήγγειλε το κάλεσμα στην προσευχή [αδάν]. Αλλά πριν απαγγείλει την ικαμά, υπήρχε μπροστά του ένα πιάτο με χουρμάδες· πήρε έναν ή δύο και τους έφαγε. Όταν διηγήθηκα αυτό το όνειρο στον πατέρα μου, είπε: «Δόξα τω Θεώ. Αυτό σημαίνει ότι οι προσευχές του έγιναν δεκτές.»
Ως τελευταία ερώτηση: μετά τον θάνατο του αείμνηστου παππού σας, έκανε ο Ιμάμης Χαμενεΐ κάποια ιδιαίτερη πράξη εκ μέρους του;
Ναι, τόσο όσο ήταν εν ζωή όσο και μετά τον θάνατό του. Για παράδειγμα, τελούσε προσευχές για χάρη του. Όταν ήμασταν έφηβοι, επειδή η πρωινή προσευχή στους πρώτους μήνες του έτους τελείται πολύ νωρίς και ο πατέρας μου ήταν συνεπής στις νυχτερινές προσευχές, συνήθως δεν τον προλαβαίναμε. Αλλά στους κρύους μήνες, όταν η πρωινή προσευχή στην Τεχεράνη ήταν γύρω στις έξι, τον βλέπαμε. Εκείνη την εποχή μας ξυπνούσε, προσευχόμασταν, τρώγαμε πρωινό και πηγαίναμε σχολείο. Θυμάμαι ότι μετά την πρωινή προσευχή, ο πατέρας μου έκανε άλλες δύο ρακάτ. Κάποτε τον ρώτησα τι ήταν αυτή η προσευχή και μου απάντησε: «Αυτό είναι το καθημερινό δώρο μου στη μητέρα και τον πατέρα μου.»
Το έκανε αυτό όταν και οι δύο ήταν ακόμη εν ζωή. Νομίζω ότι συνεχίζει να το κάνει και τώρα, αλλά σε διαφορετική ώρα — ίσως πριν από την πρωινή προσευχή. Τις ημέρες που βρέθηκα μαζί του μετά την προσευχή, δεν τον είδα να την τελεί, οπότε πιθανότατα την έχει μεταφέρει στη νύχτα.
Υποθέτω ότι μετά τον θάνατό τους ο πατέρας μου έχει πιθανότατα εκτελέσει ακόμη περισσότερες πράξεις λατρείας για χάρη τους, επειδή είναι από εκείνους που τελούν τέτοιες πράξεις ακόμη και για άτομα που είναι μακρινοί συγγενείς — τόσο για τους νεκρούς όσο και για τους ζωντανούς. Μερικές φορές προσεύχεται για τη συγχώρεση ανθρώπων που δεν έχουν καν στενή ή θετική σχέση μαζί του.