Κινέζοι επενδυτές καταζητούνταν για απάτες και ζητούσαν πίσω την άδεια μετανάστευσης τους – Τους είπε «όχι» το Ανώτατο Δικαστήριο

Τρεις Κινέζοι επενδυτές ζητούν πίσω την άδεια μετανάστευσής τους απεριόριστης ισχύος που τους δόθηκε το 2014, αφού δυο χρόνια μετά, οι δύο εξ αυτών, καταζητούνταν από την Ιντερπόλ, για οικονομικές απάτες στη χώρα τους.
Χθες, το Διοικητικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές και των τριών αιτητών, βρίσκοντας πως δεν έχουν κεκτημένο δικαίωμα για παραμονή στο έδαφος της Δημοκρατίας και πως η παραμονή τους και εν προκειμένω, η συνέχιση της ισχύος των αδειών μετανάστευσης που τους είχαν χορηγηθεί, τελούσε πάντοτε υπό την διακριτική ευχέρεια του Υπουργού Εσωτερικών, εμπίπτουσα εντός των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κράτους.
Σημειώνεται ότι οι δύο αιτητές είναι σύζυγοι και η τρίτη είναι μητέρα του συζύγου. Μητέρα και γιος το 2013 υπέβαλαν, μέσω αντιπροσώπου, αίτηση για χορήγηση άδειας Μετανάστευσης Κατηγορίας ΣΤ. Η άλλη αιτήτρια, είχε περιληφθεί στην αίτηση του συζύγου της, ως εξαρτώμενο πρόσωπο. Οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν από το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, στις 5.12.2013. Λήφθηκε υπόψη η παρουσίαση αγοραπωλητηρίου εγγράφου κατοικίας στην Πάφο, στην τιμή των €630.000 καθώς και το γεγονός της μεταφοράς στην Κύπρο από το εξωτερικό του ποσού των €410.000. Παρουσίασαν επίσης και εισοδηματικά στοιχεία, από τα οποία διαπιστώθηκε η κατοχή ετήσιου εισοδήματος που προερχόταν από εργασία τους στην Κίνα.
Πέραν τούτου, κατά την εξέταση της αίτησής τους, λήφθηκε υπόψη η ύπαρξη πιστοποιητικού λευκού ποινικού μητρώου που εκδόθηκε από τις αρμόδιες αρχές της Κίνας, όσο και το γεγονός πως η ΚΥΠ και η Interpol, κατά τον χρόνο που ζητήθηκαν πληροφορίες (2013), δεν κατείχαν οποιαδήποτε στοιχεία σχετικά με το πρόσωπό τους. Στις 10.1.2014 εκδόθηκε στη μητέρα και τον γιο άδεια μετανάστευσης κατηγορίας ΣΤ, απεριόριστης χρονικής ισχύος, χωρίς δικαίωμα για εργασία και άδεια στην σύζυγο ως εξαρτώμενο.
Ο Αρχηγός Αστυνομίας, με επιστολή ημερομηνίας 28.9.2016, ενημέρωσε το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης πως στις 24.9.2016, παραλήφθηκε μήνυμα από την Interpol, με το οποίο ενημερώνουν ότι εναντίον της μητέρας και του υιού έχει εκδοθεί Ερυθρά Αγγελία από τις Αρχές της Κίνας, καθότι καταζητούνται για οικονομικές απάτες. Στο μεταξύ, στις 24.7.2019, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ο περί της Συμφωνίας για την Έκδοση Φυγοδίκων μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (Κυρωτικός) Νόμος του 2019, βάσει των οποίων η Δημοκρατία δύναται να προβεί στην έκδοση προσώπων που αιτούνται από την Κίνα για να δικαστούν για ποινικά αδικήματα.
Μετά την εξέλιξη αυτή, ο υπουργός Εσωτερικών αφαίρεσε την άδεια μετανάστευσης, ενώ έγινε προσπάθεια να εκδοθούν στην Κίνα αλλά Δικαστήριο στην Πάφο απέρριψε το αίτημα. Οι τρεις Κινέζοι υπήκοοι προσέφυγαν στο Διοικητικό Δικαστήριο προσβάλλοντας την απόφαση να τους αφαιρεθεί η άδεια μετανάστευσης, με τον δικηγόρο τους να τονίζει ότι ήδη έχουν επενδύσει μεγάλα χρηματικά ποσά και πως η άδεια τους χορηγήθηκε εφόσον δεν υπήρχε τίποτα εναντίον τους.
Το Δικαστήριο απέρριψε τις θέσεις της υπεράσπισης ότι εν τέλει η αίτηση φυγοδίκου απερρίφθη από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, αφού αυτό ήταν εκτός ουσιώδους χρόνου, όπως και το ότι τα επίδικα γεγονότα, δεν έχουν αντικείμενο την ανάκληση των αδειών μετανάστευσης, λόγω καταδίκης, αλλά για λόγους δημοσίας τάξεως και ασφάλειας. «Η καταχώριση της αίτησης φυγοδίκου, όπως και το αποτέλεσμα αυτής, δεν είχε, ούτε και έχει οποιαδήποτε νομική αξία για τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να ενεργήσει η διοίκηση σε σχέση με το καθεστώς παραμονής των αιτητών στη Δημοκρατία, κατά τον ουσιώδη χρόνο», τονίζει η δικαστής Ελίτα Γαβριήλ.
Καταληκτικά, το Δικαστήριο αναφέρει ότι, πρέπει να λεχθεί πως η παραχώρηση άδειας μετανάστευσης, προς οποιοδήποτε αλλοδαπό πρόσωπο, εμπίπτει εκ των σχετικών Κανονισμών, εντός της ευρείας διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού Εσωτερικών, ο οποίος, σε τέτοιες περιπτώσεις, ασκεί εξουσία που ανάγεται στην κυρίαρχη φύση του Κράτους και άπτεται των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Δημοκρατίας, ενώ επαναλαμβάνεται, πως το πρόσωπο που υποβάλλει τέτοια αίτηση, δεν έχει απόλυτο δικαίωμα προς έγκριση, αλλά απλώς προσδοκία, τηρουμένων πάντοτε των αρχών της καλής πίστης.