Συναντηθήκαμε τυχαία και δεν περιοριστήκαμε σε ένα τυπικό χαιρετισμό αφού ο Χρίστος κοντοστάθηκε γελαστός κι ενθουσιώδης, έτοιμοςπάντα να πει τα δικά του, αλλά και να ακούσει. Παλιός γνώριμος, άνθρωπος με έντονη κοινωνική συνείδηση που δίνει χρόνο στη φιλία, που ψάχνεται μέσα του και θέλει να μαθαίνει και να ξέρει τι συμβαίνει γύρω του.
Ανταλλάξαμε έτσι στο πόδι κάποιες παρατηρήσεις για τη σημερινή δημοσιογραφία των εντυπώσεων και της εικόνας και παρόλο που ήθελα να συνεχίσουμε την κουβέντα, έπρεπε να την τελειώσουμε εκεί, γιατί είχα μπροστά μου ανοικτή μια…δημοσιογραφική εκκρεμότητα που περίμενε να κλείσει. Ένιωσα τύψεις γιατί όπως και να το κάνουμε σπανίζουν στις μέρες μας οι αυθεντικοί συνομιλητές, οι γενναιόδωροι, αυτοί που ενδιαφέρονται, που παίρνουν αλλά και δίνουν, χωρίς να…τσιγκουνεύονται τον εαυτό τους.
Αποχαιρετιστήκαμε λοιπόν αφού μου ενεχείρισε την προσωπική του κάρτα. Δόθηκαν εκατέρωθεν υποσχέσεις να τα πούμε σύντομα – και να τα πούμε σίγουρα χωρίς βιασύνη και χωρίς ανησυχία για τη δουλειά που αφήσαμε στη μέση. Ο αποχαιρετισμός έγινε μέσα στη βαβούρα, με τους άλλους να πηγαινοέρχονται γύρω μας βιδωμένοι στα κινητά τους. Να είναι με παρέα αλλά να είναι μόνοι. Να…νομίζει ο συνοδός τους ότι μιλούν σ’ αυτόν, αλλά…να απευθύνονται στον ακροατή στην άλλη άκρη της γραμμής…
Άθελα μου αναρωτήθηκα σε ποιο βαθμό είμαστε κι εμείς παγιδευμένοι σ’ αυτό το άνυδρο τοπίο της επικοινωνιακής ξεραϊλας το κλεισμένο ανάμεσα σε φράκτες επεκτατικών…φυτών. Ναι μιλούμε και συναλλασσόμαστε μεταξύ μας, κάνουμε παρέα, βγαίνουμε έξω για διασκέδαση, αλλά πόσο πραγματικά ακούμε τον διπλανό μας; Μήπως τα λόγια του δεν μας αγγίζουν; Μήπως είμαστε…μακριά; Υποθέτω ότι για να είσαι κοντά, πρέπει να ξοδέψεις ένα ποσοστό ενέργειας, να συγκεντρωθείς, να νοιαστείς, να μετακινηθείς από εσένα, σ’ αυτόν. Και ποιος έχει διάθεση να γίνει δρομέας μιας τόοοοσο μεγάλης απόστασης, με τόοοοση πολλή δουλειά και τόοοοσες πολλές υποχρεώσεις να τον περιμένουν;
Are We Alone and Far Apart?
The article reflects on a chance encounter with an old acquaintance, Christos, a man with a strong social conscience and a desire for meaningful dialogue. The conversation revolves around the superficiality of modern journalism and the lack of authentic communication. The author expresses regret that genuine conversations are rare, as people are increasingly absorbed by their mobile phones and digital lives, even when in company. The author observes the paradoxical image of people being together but isolated from each other, communicating with individuals at a distance via their mobile phones. This isolation, despite the apparent connection, creates a 'barren landscape' of communication, where genuine interaction and empathy are scarce. The author wonders how trapped we all are in this situation, where we talk and interact with each other, but how truly we listen and care for others. Real connection requires effort, concentration, and interest, things that seem to be lacking in modern relationships. The article concludes with a sense of melancholy and reflection on the loss of authentic communication and the increasing isolation in modern society. The meeting with Christos serves as an opportunity to consider the value of genuine human connection and the need to overcome the barriers that separate us.
