Τις κερκόπορτες στην ρωσική παραπληροφόρηση τις έχουμε ανοίξει μόνοι μας

Του Πατριάρχη
Στην αυγή του 2026, με την Κύπρο να βρίσκεται στο πηδάλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους για τη γηραιά ήπειρο, η εμφάνιση ενός βίντεο από το πουθενά, με πρωταγωνίστρια μια κάποια «Έμιλι Τόμσον», θα έπρεπε να μας είχε βρει υποψιασμένους και όχι απλώς θεατές σε ένα ψηφιακό θέατρο σκιών.
Είναι πλέον κοινό μυστικό (αν είναι πια μυστικό) ότι η Ρωσία, στην προσπάθειά της να τορπιλίσει την ευρωπαϊκή ενότητα, επενδύει τεράστια ποσά σε υβριδικές επιχειρήσεις, που στόχο έχουν να εκθέσουν ηγέτες κρατών – μελών, χρησιμοποιώντας ανθρώπους, που είτε συνειδητά είτε από αφέλεια, υιοθετούν το αφήγημά της. Η περίπτωση της δήθεν ανεξάρτητης αναλύτριας που «αποκαλύπτει» διαφθορά στο Προεδρικό Μέγαρο, φωνάζει από μακριά ότι αποτελεί προϊόν ενός καλοκουρδισμένου μηχανισμού παραπληροφόρησης, ο οποίος μελέτησε διεξοδικά την εσωτερική πολιτική κατάσταση της Κύπρου, τις αδυναμίες της κυβέρνησης και το προεκλογικό κλίμα, ώστε να προσφέρει έτοιμη τροφή στην αντιπολίτευση και να προκαλέσει χάος.
Είναι απορίας άξιο πώς έμπειροι πολιτικοί και πολίτες, παραβλέπουν το γεγονός ότι μια τόσο σοβαρή υποτιθέμενη αποκάλυψη δεν διοχετεύθηκε σε κανένα διεθνές ή έγκυρο Μέσο Ενημέρωσης, αλλά προτιμήθηκε η σκοτεινή οδός των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου η αλήθεια και το ψέμα συγχέονται επικίνδυνα. Η ίδια η «Τόμσον» παραμένει ένα πρόσωπο φάντασμα που αρνείται να εμφανιστεί και να υπερασπιστεί το υλικό της, φορτώνοντας την ευθύνη σε κάποιους ανώνυμους που δήθεν της έστειλαν τα στοιχεία, μια κλασική μέθοδος απόκρυψης των πραγματικών πηγών που έχουν τους πόρους να στήσουν μια τέτοια πολυδάπανη επιχείρηση με ψεύτικους επενδυτές, αεροπορικά εισιτήρια και μυστικές κινηματογραφήσεις. Η μεθοδολογία αυτή, η οποία αποσκοπεί στη διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς, είναι το κύριο εργαλείο της ρωσικής στρατηγικής για την αποδυνάμωση της ΕΕ, ειδικά όταν μια χώρα όπως η Κύπρος καλείται να διαχειριστεί τις ευρωπαϊκές τύχες.
Ωστόσο, η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας ξένης επιχείρησης παραπληροφόρησης δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση συγχωροχάρτι και άλλοθι, για την κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη, η οποία οφείλει να απαντήσει επί της ουσίας και να μην οχυρώνεται πίσω από την προφανή προβοκάτσια. Το τοπίο γύρω από τη χρηματοδότηση της προεκλογικής του εκστρατείας παραμένει θολό και οι ισχυρισμοί για σκιώδεις διαδρομές χρήματος πρέπει να διαψευστούν με αποδείξεις και όχι με γενικόλογες ανακοινώσεις. Παράλληλα πρέπει να διευκρινιστεί και ο ρόλος του Γιώργου Λακκοτρύπη, ο οποίος εμφανίζεται στο βίντεο να λειτουργεί ως ένας ιδιότυπος μεσάζοντας μεταξύ επενδυτών και εξουσίας. Η διαφάνεια είναι το μοναδικό αντίδοτο στην παραπληροφόρηση και η κυβέρνηση φαίνεται να καθυστερεί επικίνδυνα να προσφέρει αυτό το αντίδοτο στην κυπριακή κοινωνία.
Την ίδια στιγμή, προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα για άλλα πρόσωπα που εμπλέκονται στη δίνη αυτής της υπόθεσης, όπως ο Γιώργος Χρυσοχός, ο οποίος οφείλει να αποκαλύψει ποιο είναι τελικά αυτό το «πολιτικό πρόσωπο» που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας του; Ο ισχυρισμός του ότι δεν πρόκειται για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν αρκεί, ειδικά όταν η επικοινωνία του με αυτό το πρόσωπο περιγράφεται με όρους οικειότητας που παραπέμπουν σε φιλική σχέση, εγείροντας σοβαρές υποψίες για τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίζεται η πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Παράλληλα, ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους εκθέτει έστω άθελα του τον Πρόεδρο, την κυβέρνηση και το κράτος, με την αφέλειά του, καθώς οφείλει να εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να έρχεται σε επαφή με δήθεν επενδυτές χωρίς να έχει προηγηθεί ο στοιχειώδης έλεγχος της ταυτότητάς τους, αφήνοντας τις πύλες του Προεδρικού ορθάνοιχτες σε κάθε λογής τυχοδιώκτες ή πράκτορες ξένων συμφερόντων.
Σε αυτό το σύνθετο σκηνικό, όπου οι ρωσικές υβριδικές επιθέσεις συναντούν την εγχώρια πολιτική παθογένεια, οφείλουμε όλοι να είμαστε διπλά προσεκτικοί. Η καχυποψία πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε «αποκαλύψεις» που σερβίρονται στο TikTok από αμφίβολες πηγές, αλλά ταυτόχρονα η απαίτησή μας για λογοδοσία από την εκλεγμένη ηγεσία πρέπει να παραμείνει αδιαπραγμάτευτη. Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να εξουδετερώσει το «φάντασμα» της «Έμιλι Τόμσον» και τους δημιουργούς του, δεν έχει παρά να ρίξει άπλετο φως σε κάθε σκοτεινό σημείο, αποδεικνύοντας ότι η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ δεν είναι μόνο μια τυπική υποχρέωση, αλλά μια σοβαρή ηγεσία που δεν μπορεί να σπιλωθεί από ψηφιακές προβοκάτσιες.
Αν θέλουμε πραγματικά να προστατεύσουμε το κύρος της Κυπριακής Προεδρίας και την αξιοπιστία της χώρας, η απάντηση δεν είναι μόνο η καταγγελία των ρωσικών υβριδικών επιθέσεων, αλλά η θωράκιση των διαδικασιών μας με τέτοιο τρόπο ώστε καμία «Έμιλι Τόμσον» να μην μπορεί να βρει χαραμάδα για να στήσει το αφήγημα της. Όσο η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει προϊόν προσωπικής διασύνδεσης και όχι αυστηρής θεσμικής αξιολόγησης, η Κύπρος θα παραμένει ευάλωτη σε κάθε λογής εκβιασμούς και ψηφιακές σκευωρίες.